top of page

SI DRITA E HËNËS SË NGRËNË...


Dhimitër Pojanaku


SI DRITA E HËNËS SË NGRËNË...


Vetmia ime është si një zog miturak.

Këndon

Por nuk ka krahë për fluturim.


Me këmbkat e brishta mezi shkon nga foleja

gjer në prag.

E lodhet,

S`mundet më tej.


Nuk është e zonja për udhë të gjatë

e, jo se jo,

As për shtegëtim.


Ajo e di këtë

E shpesh bie në trishtim.


Zëri i ëmbël nuk i shkon dot lart e larg,

E kthehet melankolik tek unë.


Prapëseprapë

Edhe kur vjen vetë

Edhe kur e thërras,

Më gëzon,

Se meloditë,

Nuk i ka asnjëherë njësoj.


Vetmia ime ka dritën e hënës së ngrënë.

60 views0 comments

Comments


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page