SHKËMBI I BALLISTËVE...


MEMISHA GJONZENELI

MEMISHA GJONZENELI,

dekoruar me Urdhrin ”Naim Frashëri i Artë


Tregim

Para disa viteve shkova me pushime në qytetin e Vlorës, në atë Vlorë që unë e dua aq shumë. Gjëja e parë që bëj kur shkoj çdo verë për pushime në qytetin tim të lindjes, është vizita në varreza, ku përshëndetem e bisedoj me prindërit, që më lindën e më rritën me aq mundime. Edhe kësaj radhe, bleva disa tufa me lule, mora një taksi dhe u nisa për në Tragjas, ku edhe janë varrezat tona tradicionale. Isha shumë i malluar. Rruga nga Vlora në Tragjas ishte një  mrekulli. Ai bregdet, me pamjet dhe bukurinё e rrallë, s’ka të paguar. Kur mbërritëm në Radhimë, te ura, ku unë punova 17 vite, u pushtova nga kujtimet.

Shumë ngjarje jetike të dhimbshme, më kalonin ndër mend si në një film me seri të pafundme. I  them shoferit: të lutem, miku im, ec me ngadalë, se kam qejf ta shijoj në kompleks, këtë mrekulli, që se gjen kund, se më ka marrë  malli për çfarë ka ngjarë, çfarë kam hequr e vuajtur këtu. Rrugës shoferi më foli nja dy herë, po unë, as që e dëgjova fare. Në tjetër vend e kisha mendjen. Atij as qё i i shkonte mendja se nё ç’kujtime e endёrra isha zhytur unё me sy hapur. Nuk më njihte fare dhe nuk ishim takuar tjetër herë. Për të unë isha një pasagjer i radhës...