Saga përtej Atlantikut në këndvështrimin tim eshtë jeta jote në perëndimin e largët


Shefqet Meko dhe Selami Spahiu

Nga Selami Spahiu

I dashur Shefqet. E lexova romanin tënd "Saga përtej Atlantikut". Urime. Romani i tejkaloi pritshmëritë e mija. E them këtë nisur nga libri i fundit me tregime "I tillë jam ". Nëse në këtë vëllim ti ishe akoma në Shqipëri, me romanin e sapo botuar, ke kaluar Atlantikun, jeton në perëndimin e largët, por mendjen e ke në atdhe. Dhe kjo është një "sëmundje" e mirë e të gjithë emigrantëve shqiptarë. Them për shqiptarët sepse, ndonëse nuk kam emigruar ndonjëherë, jam një familje e madhe emigrantësh. Dhe mua më vjen mirë për këtë. Saga përtej Atlantikut në këndvështrimin tim eshtë jeta jote në perëndimin e largët, ku përthyhen endrrat e qindra mijra shqiptarëve, që jetojnë me shpresën që të fitojnë llotarinë. Vetëm deri tani, sipas statistikave, kanë aplikuar rreth 130 mijë shqiptarë. I dashur miku im. Romani yt në një farë kuptimi është dhe endrra e çdo emigranti. Endrrat janë gjithmonë të bukura, po realiteti, siç shkruan ti, është tjetër gjë. Amerika është një vend i mundësive të mëdha, por duhen shumë përpjekje, shumë madje për të bërë realitet endrrat e tua. Dhe unë i kuptoj mirë përpjekjet e personazhit tënd, Xhelo Lakrorit, që për mua luan rolin tënd, nisur edhe nga profesioni, edhe arsimimi, origjina, etj. Ta nisësh endrrën amerikanë duke pastruar tubat e shkarkimit të ujrave të zeza si Xhelua jot, është një zhgënjim i madh. Po ky është realiteti. Emigranti është krahu i lirë i punës. Dhe do bëjë atë punë që gjen për të jetuar. Nuk ka luksin të zgjedhe. Por ai ka mundësinë, sipas aftësive, që të provohet, të gjejë vetveten. Dhe Xhelua jot ia ka arritur i dashur Shefqet të gjejë vetveten më këtë luftë për mbijetesë. Dhe unë gëzohem për këtë. Romani yt i dashur Shefqet është drama e emigrantit shqiptar në një vend të lirë, po ku ylli polar ëshyë dollari. Ky yll e tërheq Xhelon, si të gjithë emigrantët. Dhe kjo luftë i bën njerëzit të babëzitur. Xhelo ka ecur me biznesin e tij, por nuk rrëmbehet pas parasë, nuk bëhet rob i saj. Ai ndjehet i zhgënjyer nga bashkëkombësit e tij që ndjehen xhelozë për arritjet e njeri tjetrit, që rrinë e përflasin njëri tjetrin, që i verbon suksesi i bashkëpatriotëve të tyre. Ashtu siç zhgënjehet edhe nga shoqata "Vatra", për të cilën thotë me shpoti se nuk nxjerr më "tym". Xheloja ikën në punë në klinikën e tij me endrrën amerikane dhe kthehet në shtëpi, tek Shanua e tij, me mëndjen tek atdheu, tek miqtë e tij, tek shokët tek kujtimet e rinisë. Në një farë mënyrë ai jeton përtej Atlantikut, por edhe pranë Adriatikut. Jeta në vend të huaj e ve Xhelon përballë provash të mëdha. Dhe prova më e madhe eshtë ambientimi me realitetin e ri, lufta për mbijetesë, mungesa e solidaritetit njerëzor. Ai ka para, por vuan mungesën e një fëmije, ai kërkon shoqëri, por ndeshet me hipokrizinë e jetës. Kjo e bën atë që në një emision televiziv t'u bëjë thirrje njerëzve të duan kafshët, madje edhe gjarpërin dhe ti trajtojnë mirë ato. Dashuria dhe kujdesi për kafshët është shprehje e kulturës qytetare. Por Xhelo e bën këtë thirrje jo thjesht që të rritet numri i klientëve të tij, por si një thirrje edhe për njerëzit që të duan njëri tjetrin. Unë nuk jam dakort me Xhelon ( Shefqetin) në këtë drejtim se populli ynë ka një shprehje lapidare " Mos e mbaj gjarpërin në gji". Xhelua i Shefqetit përpiqet ta përjetojë realitetin amerikan, politikën amerikane, zgjedhjet për presidentin e 46 amerikan. Ai e vlerëson votën jo si një plumb për armikun, por si një armë për të realizuar pritshmëritë e tij. Ai ka pritshmëri të mëdha për Trampin, por befas zhhënjehet si gjithmonë ne shqiptarët nga politika. Romani është shkruar me dashuri dhe këtë e dëshmon gjuha e lëmuar, e zgjedhur me kujdes, fakti që ai të mban lidhur deri në fund. Të uroj shumë suksese i dashur Shefqet. Po një vërejtje kam të drejtë ta bëj në fund. Mbiemri i personazhit tënd më ngacmonte shumë. Më shkonte mëndja te byreku. Kështu që gjej një llagap tjetër.

31 views0 comments

Shkrimet e fundit