RRËNJËT...


Bardhyl Maliqi


RRËNJËT...


Rrënjët, ah rrënjët!

Rrënjët e bredhave dhe lisave,

rrënjët e pemëve dhe trëndafilave,

rrënjët e viseve dhe fiseve,

rrënjët e popujve dhe kombeve,

rrënjët e së keqes dhe së mirës,

rrënjët pellazge të gjenezës,

rrënjët tona tek ilirët!


Rrënjët e gjakut dhe rrënjët e tëmblit,

rrënjët e babës dhe ato të nënës...


Të përvuajtura enden galerive

për hatër të trungjeve e të degëve,

për hatër të kurorës e të gjetheve,

për hatër të luleve dhe frutave,

mohojnë vetveten,

bukurinë dhe ajrin,

hapësirat dhe dritën,

që ti të rritesh,

si bir luftëtar i Marsit,

si bijë bukuroshe e Afërditës!


Pa sakrificën e tyre çdo të ishim ne, vallë?

As të vdekur, por as dhe të gjallë!

Ca qenie hibride pa gjak e valë,

ca qenie amorfe, pa trup,

pa fytyrë, pa identitet,

as lolo, as mbret!

Pa etnogjenezë,

pa bashkëkombës,

thjesht ca homo sapiens,

një pyll qeniesh,

pa shtet!


Rrënjët, ah rrënjët!

Ato që lindin dhe vdesin veç në errësirë,

pa i parë kurrë lartësitë e bijve;

rrënjët, ah rrënjët,

heroinat e përjetshme të thellësive!



Ndërsa degët,

degët tundin e shkundin dekoratat,

si veteranë qesharakë,

që duken ditët e festave zyrtare

me kostume e borsalina

për të pohuar “ vlerat”, për t’u dukur;

ata që kurrë s’e derdhën gjakun,