Romeo e zhuljeta e Kohës sonë dhe Sekuritivi


Sotir Athanasi

( Tregim për Shën Valentinin )


Buqeta me lule të freskëta, qëndronte ende mbi tavolinë. Atë nuk e meritoi as tregimi I fundit që bënte fjalë për sakrificën ditën e Shën Valentinit. Njëzetë kilometra rrugë të përshkuara me këmbë për të takuar të dashurën, u lanë mënjanë kurse tregimi u rreshtua pranë të tjerave të rëna poshtë si gjethe nga buqeta. Arsyetimi për t'a vlerësuar ishte jo vetëm llogjik, por edhe i thjeshtë: Maratonomaku bëri 42 km. e kusur. Vërtet ai shpuri në Athinë lajmin e fitores, por të takosh të dashurën në distancë, mos vallë është më pak triumfuese?

Këtë dëshmi pranuar nga të gjithë, por edhe raskapitjen e "Maratonomakut-dashnor", e rrëzoi dikush. Shkaku? Gradiacion I pamjaftueshëm, - tha njëri nga ne që, vazhdimisht metaforat I gjente pranë shishes së rakisë.

- Sepse të ka ndihmuar hapi i parë që duhet të ketë qënë si i çmëndur, por veprimi s’qe prej të marri, - tha një i dytë, gjithashtu profesionist në të pirë, por që, kundërtinë e gjërave të dy e nuhasnin dhe dinin t'a argumentonin nga pozicioni i tyre që ua kishte zili çdo mashkull esëll. Rrëzimi pra, ishte llogjik. Kërkohej e padëgjuara.

Ishim pesë burra dhe të gjithë kishim rrëfyer historitë tona. Secilit nga ne i qe dukur se do të tejshpinte caqet e konturimit në kuotën e buqetës me lule për heroizmin karshi të dashurës së tij.

Kur erdhi ai që do t’a meritonte vërtet këtë trofe-simbol, ( të cilin unë mezi e prisja ), të gjithë, thuajse e harruan shkakun pse ajo orkide zbukuronte dhe ermonte trapezën tonë. Edhe pse klientela që vinte në lokal do të kthente, mepatjetër kryet nga ne. Zilia e sidomos lakmia për t’a pasur atë që, si një fqinjë e dashur për këdo, tundonte gjithkënd.

Se ishte dita e Shën Valentinit dhe kjo ndjehej kudo, sidomos në atë lokal mbushur me rini. Veçse. . .

Dikush madje, i kërkoi një buqetë lule kamarjeres dhe kur ajo, ngrijti supet e hutuar, ai i tha:

- Të paktën sillna një buzëqeshje t'a vëmë mbi tryezën tonë. Se është dita e Shën Valentinit.

Por ajo u hutua edhe më shumë për momentin. Kur e kuptoi, u zgërdhi, gjë që nuk kënaqi askënd, aq më pak klientin. E qeshura e saj ngjante me një trëndafil të zhgaravitur nga shiu e të flakur në rrugë.

Gjithsesi. . . .

Ajo që do të dëgjoni, nuk mund të shpërblehet vetëm me një orkide. Jo. Asnjë kopsht i tërë me lule nuk e përmbush dot këtë rekord të ri e të pa’arritshëm.


Ne porositëm birë dhe meze, se të parat i pimë ashtu, thuajse varfërisht, thatë nga që kamarjeri na kishte sjellë dy pjata mëlçi të përbashkëta. Kuptohet që njeriu në shërbim u urdhërua të shtonte një racion edhe për shokun tonë të sapombërritur.

- Është rradha jote të tregosh sakrificën për Shën Valentinin, - i thashë unë

Ai më hodhi një vështrim I befasuar.

- Vërtet s’e keni marrë vesh?

- Jo. Pse? Çfarë duhet të dinim?- bëra të paditurin dhe u bashkova me të tjerët që do të mësonin se ç’kishte ndodhur edhe sepse ai e dinte që Sekuritivi i porsaardhur, ishte baxhanaku im dhe bënte pjesë prej kohësh në shoqërinë tonë, ndonëse i një tjetër profili ai qe.

- Vërtet nuk e dini, apo kërkoni t’ua them unë? - përsëriti pyetjen Ai dhe iu drejtua të tjerëve. Kësaj here, mesadukej, kërkonte të bindej që, sekreti nuk kishte dalë nga unë. Dhe nuk u gabua.

Për atë ngjarje, krejtësisht të pazakontë, për të mos thënë të jashtëzakonshme, duhet të fliste vetë i zoti.

Të gjithë ngrijtën supet dhe e siguruan se nuk dinim asgjë të veçantë për të.

- Këtë buqetë me lule do ta shpinit mbi varrin tim në qoftëse ditën e Shën Valentinit të vitit që shkoi, do të qe realizuar kurthi që më ngrijti, ish i burri i asaj që unë dashuroj dhe që do të bëhet së shpejti gruaja ime.


Mënjanë hatërmbetjes pse kishte heshtur një vit të tërë. Kaq mjafton që të lëmë, jo vetëm gotat, por edhe mbllaçitjen. Të mprehim veshët e të dëgjojmë.

Gara qëndronte ende e hapur për fitoren e orkides .

Porositë akoma nuk kishin ardhur dhe ne zotronim gjithë kohën e mjaftueshme për të dëgjuar historinë.