Romancë sysh


Fatmir Terziu

Romancë sysh


Unë jam një bir ustai

melodia e romancës së gurit

pentagram i ëmbël lotësh

është shkruar në një çelës të vogël

edhe hapat e të parëve të mi në Egnatia

mund të dëgjohen duke kënduar gjatë natës

mund të dëgjohen si lutje kumuriash

dritareve ku qepin e qëndisin Terzinjtë,

troktheve të kuajve të Dimrit

të historisë që struket nën shajak,

natën… natën… natën

në errësirë të shkrimit.


E pashë sojin e gjurmëve duke kapërcyer ADN në kalldrëm

dhe unë me këto sy lexoj frymën e jetës

nga mastari i shtrënguar bardhë zi

në fotografi,

kam strukun plumbçen lëkundëse të Gurit të Qoshes

në një shi lotësh

ku dëgjoj një gomë të fshijë gjithnjë fate

duke gërvishtur gjatë gjithë rrugës nga Venecia

për Dashurinë kurrë nuk ka kulme .... Unë

mësova „Tuj shëtit në Ara t'gjata“ dhe Ullinin e Qejfit

në hartë

tani sytë e dinë fatin

dhe këto shkaktojnë gomë mbi bojë të tharë

kërkojnë butësinë në mjekrën e stërgjyshit tim

rudhave të ballit,

kallove në duart e brezit të tij

tek Guri Qoshe i Bankës së Elbasanit.


Unë jam një bir ustai

i ndodhur mes lapsit dhe letrës

i fortë

përtej çdo përcaktimi akoma

duke sfiduar vendin

dhe kohën

dhe rrethanat

i sulmuar

i papërshkueshëm

i pashkatërrueshëm

Shiko në sytë e mi, si në sytë e Rrugës Egnatia

mbi mua dhe në atë mall të largët me mit

rinovohet një sekondë, një orë, një natë, një ditë.


Gdhendjet e Gurëve të zgjimit


Gdhendjet e gurëve,

ku ka melodi të ftohtë

pa halleluja, pa duartrokitje, pa hurra, pa shtrëngime duarsh,

pa qirinj në shandane, pa fytyra të qeshura

mbizotërojnë në dihama e buzë të tharra,

duar të vrara,

kallo të tilla,

mbizotërojnë në të gjithë fletoret e redaktorëve të botës

të cilët janë të fiksuar, të korrigjojnë historinë

në arenën e joshur të lesh-arapit,

të bixhozit dhe shitjeve me pakicë

të dashurive në dyqanin e Kasapit


Ka qenë një shenjë në murin e lashtë,

gjykim i fortë,

me të fikët,

fasho dhe ikje… ikje masive.

Ka pasur shkrime befasuese.

Ka pasur poezi. Dashuriçka. Shkeljet me këmbë

të monarkëve dhe të burrave të tjerë

mbi buzë të ngjyera me gëlqeren e mbetur poshtë tavanit

të një ëndrre

si hija e Rrapit të Bezistanit.


Por në sytë e Rrugës Egnatia mbeten vende të mëdha.

Diell i zgjuar.

Fise që e kanë ndërtuar.

Sy që ende kanë mbetur të zgjuar.

Duar. Duar. Duar.


Bilanci i fatit.

Sekretet e shkrimit.

Dhe ju fshihni dhe stërvitni guralecët tuaj akoma.

Por, jo Gdhendjet e Gurëve të zgjimit…


Prill 2001-Prill 2021 (Nga vëllimi: Sytë e Egnatias“)




13 views0 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif