Raki, në rrugën e vjetër


Raki, në rrugën e vjetër

Fatmir Terziu


Rruga drejt kutisë ka erë ndotje,

pluhur,

mjafton një rreze dielli

të gëlojë llustrën e sipërme

fasadat,

si goja e një manjole të zverdhur,

bari nuk mban erë

asgjë,

asgjë,

asgjë.

Gjurmët vijnë erë uji të ndotur,

(edhe ai ka mbetur peng?!)

një njollë si plagët që mban në trup

koha e mbarsur në një pellg.

Aty dikush pështyn. Dikush shfryn.

Dikush hesht.

Dikush mendohet dhe prek. Prek

qelqin e ftohtë me gradacion

dhe sytë e përskuqur si heq

nga ekrani i madh që gëlon..

Por më në fund e ka kuptuar

ajo rrugë s'ka vetëm erë rruge,

ajo rrugë është rrugë pune.

Rruga drejt asaj rruge ka erë kafeje,

ajo shuan fatin e tij të mjerë,

ku me dy a tre fakultete është bërë kamarier.

Ky kamerier është edhe mesazhieri i ditës,

të sjell kafenë dhe të pëshpërit pa letër,

eh, edhe këta i kanë rënë pikës,

duan vota nga ne patjetër…

…dhe i ngrin sytë në ekranin e madh

edhe ai, si rrugëtarët e tjerë është në hall.

Fshih sytë, si në mes të vegimit

pastaj kuqalashe i hedh mënjanë

përhumbet tek „Qendra e Votimit“

hesht, hesht…, përlotet i pafjalë.

Dhe kupton se edhe atij i ka humbur vlera

rruga e re i duket edhe më rrugë e vjetër,

sikur i ka rilind vetëm ditët e vjetra

– Kamarier! Një raki tjetër.


Ndërsa presim lindjen e diellit, 25 pril 2021

Fatmir Terziu


Agimi i rremë, Bulevard: një belbëzim drite. E djeshmja

pikturohet me avullin në makinën e kafesë,

kamarieri rri pezull i lodhur,

megjithatë një grim i freskët miklon ajrin

dhe një re beqare