Rënie gjethesh



Astrit Lulushi


Mjegulla e plogësht varet

Fsheh rrjedhën e errët

Sa e dobët shfaqet skena

Është vonë me shkëlqimin

Dimri heshtur vjen dhe

Vjeshta jep dorëheqjen

Pemët zbulohen nga gjethet

Fushat vishen ngjyrë dheu

Bollëku i stinës ikën paardhur

Sa shpejt fluturon Koha

Shumë e ndjek Fati i etur

Sa kohë jeton njeriu

Por sa do të jetoj kot

Sa pak hapësirë jete

Mund të ketë mbetur

Cilat aspekte të vjetra

Koha e saj ka veshur

Çfarë lidhje me Fatin mizor

Ajo ka këputur

Sa marrëzi ose më keq

S’e lënë të arrijë tek maja

Dhe poshtë sa dobësi

Sa errësirë sa dhimbje!

Jetë nuk ia vlen të kesh

Me gjithçka që mund të japë

Për diçka përtej saj

Njeriu të jetojë mbetet.

9 views0 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif