Qafa e Gjashtës


Liqeni i Butrintit

1.

Qafa e Gjashtës

Nga Fatmir Terziu


Ndanë Lëkurësit ndalet pamja

frenë e një qielli blu

ka shtangur.

Valët e kristalta dallgëzohen

përmes zmaltit që melos syrin e lagur.


Bukenvilet shpotisin mes vetes

shpërndajnë majanë e bojës

ndërsa pëshpëritjet e kohës,

mbledhin rima,

vargje të bardha si stërkala,

çdo poezi ka sfilatën e saj.


Me çdo bosht të dritës së mëngjesit

mblidhet dielli si në një depozitë.

Me pasion penelatat zbulojnë gjokset

fjalët zgjohen

bëhen ekspozitë.


2.

Liqeni i Butrintit


Bashkë me Triremën Joniane

në një Mëngjes plot fresk

e putha,

i gjithë trupi u mek

si një valë kur syri e prek

si hëna, si një yll

duke u dridhur mbi ujë

kur del

dhe loti i bërë kristal të pret e të përcjell.


E putha,

i gjithë trupi u drodh

faqet e tij shkruanin historinë

nënshkrimi mitik

dhe dielli u ngrit nga shpirti i tij blu

dhe poetët harruan netët e pritjes

u pikturua

Dea e madhërishme në qiell

dhe në atë mëngjes shumëngjyrësh

vargjet e mia fjetën në një shtrat

me mjaltin e dashurisë.


3.


Në Finiq


Para një nëne të moshuar

përkulem,

i jap një lule të freskët me duar

Ajo: pëshpërit me vete,

një fjalë të huaj,

„Efkharistó polý“

Unë: e mbaj fort në sy.


Si një lutje e qetë

fjalët e nënës dalin nga shpirti:

një njeri që nuk ka dashuri të vërtetë

nuk mund të dhuroj një lule vëllazërimi,

në jetë.


Ka lule në shpirt, pa shpirt s'ka dashuri!

S'ka poezi.

19 views3 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif