QË S’TË LANË


Bajame Hoxha



Po pse s`më the?!.

Po pse s`të thashë…

Që dashuria është e flaktë?

është e madhe, aq e thellë,

më tej në jetë, asgjë s`ka vlerë.

Tani pres veç një vështrim

prej larg ardhur fluturim,

ardhur ëndrrash ngushëllim;

thellë, thellë shpirtit tim.

Për t’m`i thënë ato të tëra

ato fjalë të pathëna.

Atë zëmër plot si reja

mbushur me stuhi,

trazuar nga rrufeja…

Që s`të lanë e që s`më lanë,

që t’m`i thoshe pak më parë!

Oh, në prill e në pranverë

kur frynte e bardha erë…

Atje te njëqind hektari

ku punoje deli djali.

Nëpër fusha e ugar,

atje te qelqi i tharë..

Nëpër ëndrrat e rinisë

ku mungoi drit`e lirisë.

Atje te ara, te krimi,

atje ku na ish tërbimi.

Fushave lulëzim mbuluar

nëpër jetën e dënuar,

abstraksion e pika loti,

dashuri e një poeti.

Ëndrra ime lozonjare

dit`e net nuk fikej fare.

Ato ditë në vezullime

buzagaz qe zëmra ime.

N’ ato fusha plot me grurë

plot aroma si askurrë,

nëpër mbrëmje e agime,

ku lulëzonte jeta ime.

Kur bajamja çelte lule,

aty ishte dhe zëmra ime.

Lart, lart në ato kodra,

ku na kish zili dhe bota.

Nëpër vreshta me ullinj

të ëndërroja ty përbri.

Si atëherë por dhe tani

syri më pikon për ty.

Sa pak gjëra të kam dhënë!

Oh, sa shumë me zëmër thënë!

Të kam dhënë dhe një rënkim,

një lot shelgu pa harrim…

Ç`qe ky fat lulëz zeher

që na shtiu pikëz helm?

Ç’qe ky fat mbushur katran;

flak`e ujë, tramundanë?!

Tani sulem hap e vrap

n`ato rrugë, n`ato sokakë,

diç kërkoj këtë pranverë;

nëpër muzg e nëpër terr.

Nëpër fusha e livadhe,

nëpër degët me bajame,

atje ku këndoi bilbili

deg`më degë me harbim prilli.

Aty te gjembi, te ferra,

aty ku qau edhe era,

ishin ditët plot blerim;

kur bleroi shpirti im.

Afër tek rruga, te guri,

aty ku më qeshi nuri,

atje te kroi i shtëpisë

ish një cak i dashurisë.

Dhe me hiret djalërie

gjunjëzove zëmrën time.

Dashuri, hazine e thellë

vetëtimë shkëmbinj e erë.

Lësho, mbaj lotët në sy,

të kërkoj nëpër stuhi,

këmbëzbathur, petka çjerrë,

gjirin jashtë, çehreverdhë.

Bjerë këtu, e bjerë atje,

hiqem zvarrë, udhën s`e le!

Pak nga pak petkat më bien,

nëpër ngric`zvarritem, ngrihem.

Më mbulon kjo bor`e bardhë,

në ç`do pjesë të trupit mardh.

Thellë dëgjoj një shushurimë;

është er`e ftohtë, suferinë!

Trup e shpirt i kam në jetë

se më mbron kjo bor` e qetë.

E shoh veten me të bardha

veshur nuse si në përralla.

I them ngricës me zë plot,

se nga ty jam më e fortë.

Eci zvarrë e pa mbarim;

një forcë malli po më shtyn!

Tani që prej vitesh vuaj,

do çaj rrugë dhe vargua.

Do çaj fusha edhe male:

do çaj dete, oqeane…

Udhën ja, seç e kam marrë,

më zien gjaku ndër damarë.

Dhe pse moti borë e ngricë;