Profesori vajti pa lamtumirë


Minush Hoxha

Me të kryer të punës asaj të premteje pasdite që, duke ligjëruar kishte bërë një sheti lodhëse në më shumë fusha, kishte një disponim paksa ndryshe nga të tjera ditë. Kishte një dëshirë më të madhe për të pirë, të dëgjoj ate që flitej por edhe vetë të flas më zgjërimisht. Posaçërisht se çfarë flitej, se flitej tejmase shumë, se qyteti kishte dale nga një ankth dhe tek kalonte në një gjëndje tjetër, pakuptueshëm dhe papërceptueshëm kishin dale në jetën e përditëshme gjëra që nuk kishin qenë as të imagjinueshme. Një versulje e furishme e së kaluarës që futej dhe në histori dhe që në çastin, një galimatias gjëndjesh e ideshë që në vete ishin kundërrthënëse- armiqësore bile, ngatërresa që përnjëherë kishin fituar në peshë dhe bënin që të qëllojnë aktorët- zotëronin qytetin. E të gjithë këto rëndonin mbi Profesorin se ai kishte nga brënda kërkesë të fuqishme por si një profesor që ishte, ndjente dhe një si detyrim që të gjej përgjegjën dhe ta thot kudo.

I ulur si përherë në të majtë skaj karrigës ballore që sipas një marrëveshjeje të heshtur ruhej për ndonjë autoritet, tok me tre të tjerë, qëndronte edhe asaj dite. Nga ai vend shikonte nga jashtë dhe shihte tek binte borë e imtë por e dendur dhe sa çelmëshel sytë ngritej lartësi e sajë. Mu kjo e bënte më të disponuar dhe i ngritte dëshirën të qëndroj më gjatë në kafene se ditëve të tjera. I lidheshin me kujtesën ditët nga fëmijëria dhe gëzimin kur, nga dritarja përdhese e vogël e shtëpisë, akoma pa u veshur, shihte borën se si mbulonte oborrin e vogël.