POETI QË PI TAMËL NË GUR



Qazim D. Shehu

Prend Ukaj është një poet që rri në përmasën e vet,si ai lumi që ecën gjithnjë në të njëjtin shtrat, duke e thelluar atë vazhdimisht.Ai e ka nisur poezinë që herët dhe kurrë nuk i është ndarë asaj ,duke bërë me të një pakt të përjetshëm.Kjo marrëdhënie e ngushtë ka ardhur vazhdimisht duke krijuar atë njëjtësim dhe origjinalitet që e dallon poezinë e tij,e mëvetëson përmes shkurtësisë së thënies dhe metaforës,po edhe errësimit të shprehjes ,që e veçon atë si një poet modern.Kontekstualisht dhe me një gjuhë simbolesh të të shenjëzuara në largësi objektesh ,poeti e ndërton një hermetizëm të vetin ,pa qenë hermetik i thekshëm.Ai është poet i bjeshkës,lumit Drin,i gurit,barit dhe pyllit,poet që merr mitin e gjarpnit dhe e shndërron në përthekime shpirti,e nga kjo vjen kujtesa për njerëzit që s`janë më,për ikjet dhe harrimin që poeti nuk e pranon.”Tash njëqind vjet/e lexoj poezinë/tek një shtëpi e katundit”, thotë ai duke përcaktuar qartë rrethin tematik dhe interesimin e vet shpirtëror.Si poet që ngre lart pikërisht këto vlera të kujtesës dhe të peizazhit bjeshkor ai sjell në vizllime të mugëta kohën dhe paskohën, sjell dritën dhe hijen,sjell përqasje asociative që të bëjnë të mendohesh,prandaj poezia e tij nuk është një lexim konkret i pëshkrimit të hapur ,por është një lexim meditativ i sintezës së kapur në rrathë mendimorë.”Jetoj me orët/e vjedhura në xhepat e ditëve/”,thotë poeti duke shpalosur ngulshëm dëshirën dhe pasionin e fshehtë që e tundon për t`i rrëmbyer kohës mushtin e saj përmes poezisë dhe dashurisë për të.Koha tek Prendi bëhet gjithnjë një kalesë për të ecur në shtigjet e saj,për të kuptuar se çfarë peshe të madhe ajo ka,koha bëhet vetëreflektim për shumëçka ,gjë e natyrshme për një poet të mirë.Por koha nuk kërkohet nga poeti për të gërmuar në thesaret e saj të grabitura prej kërrusjes së saj;por për të kuptuar se si ikin vitet nën dramacitetin e ikjes,e në këtë hap që s`ndalet shtohet gj