POEMTH PËR DASHNORËT E SHPËRFYTYRUAR


Thani Naqo

Heshtja e psherëtimat zukatin përshpirtje për të vdekurit,

ajo u dha flokëve mbrapa

shkundi dëborën e njëzet e pesë dimrave,

përveshi fustanin e ngjeshur me trendafila,

iu shalua mbi gjunjë,

ia mbërrtheu kokën me pëllëmbët kockore

i ngjiti rrëmbimthi buzët e saj me të tijat,

të dyve u lëvizën protezat dhe u lënduan mishrat e dhëmbëve.

Ajo llokovitet mbi gjunjët e tij,

ai përfytyron gjimnazisten,

lëkurëbutë si dëbora e parë,

prek gryerjet e shpërlarjet nëpër rrudha,

psherëtiu me dhimbje dhe çerek shekulli u tret.

Përzjenë firomat e fundit,

tani, - tha ajo, - le të vdes,

jam nuse e kurrorëzuar.

Aroma e athët në gropëzën e fishkur midis gjinjëve,

i ndërmendi klorofilin e gërshetave të shelgjeve lotues,

buzët e eshkuara i fanitën oshafet e kumbullave gjatore.

-më lodhi rruga e gjatë, - tha ai,

u çapit si qënie shekullore,

rëndesa e pleqtë gulshoi nëpër shkallë,

ktheu kokën dhe pa që ajo shtrinte fustanin,

dhe mbulonte vithet e kofshët me trendafila të vyshkur.

Bryma e vjeshtave mërgimtare ia kish përzhitur djalërinë,

pastaj tregoi zverkun në formën e kanistrës,

pastaj këmbët e krahët si të rakitikëve

dhe pati guxim t’i thote:

-akulli i arratisë më mirë kur shkrin pak e nga pak.

Ajo shprishi gonxhen e fundit,

i flaku petëlzat drejt tij dhe u përgjigj me ironi e zë vajtues:

-Arratia nuk është heroizëm,

por egoizëm që vret - e shtoi me zë ledhatar:

-Akoma je i turpshëm e qullash.

Buzëqeshja e drojtur e saj iu fiksua kur ajo fiku llambën,

drita e kaltëryer u thërmua në rrjetat e kortinave,

dhe ia larushiti asaj siluetën.

-Jo sonte, - tha ai me zë të tjetërsuar.

-E mjera unë, - ofshau ajo.

Shukosi fustanin me trendafila të zinj,

e pikëluar nga mijëra dritëza të kaltëryera,

doli e përplasi derën.

-Ti e unë jemi të vdekur të pa mbuluar, - gjëmoi klithma e saj egërshane.

2020

32 views

Shkrimet e fundit