Poemë me virus


Konstandin Dhamo


Si po shuhet kështu pulsi i Botës

siç shuhet edhe pulsi i atij që

pritet të vdesë…

Hej njerëz, ku jeni, si u mbyllët kështu

në shtëpi, të trembur e t’alarmuar,

duke harruar, fundi i fundit,

se jeni qytetarë?

Shiheni hartën e Botës! Kuqëlon ajo

anekënd si nga një hemorragji e pandalshme!

Apo, në e pafshi ndryshe: kuqëlon ajo

si e përfshirë nga një zjarr apokaliptik

Si u zhdukët nga rruga, nga uzinat,

zyrat, stadiumet, koncertet,

bibliotekat, arat që duan

punuar, mbjellë e plehëruar?

Si kështu, nuk do të vazhdojë më jeta?

Si u zbrazën shkollat, o njerëz, kopshtet,

si u boshatisën sheshet e lodrave, pishinat,

pistat e skive?

Si u braktisën deri edhe shtëpitë e Zotit,

kishat, xhamitë, sinagogat edhe në

ditët e ceremonive të Festave të

Mëdha?

Po kortezhet mortore, si u zhbënë,

e të ikurit nga kjo botë s’i ndjek kush pas

në banesën e fundit?

Në katedralet e akullta priftërinjtë

me maska antivirus në fytyrë,

mu si vetë kirurgët

kanë përpara veçse arkivolin

dhe, fotografinë me shiritin e zi,

diagonalisht mbi ballin e të

ndjerit, të vrarë nga Covid-i.

Njëlloj, me maskë në fytyrë priftërinjtë bekojnë

të sapomartuarit, me maskë gjithashtu dhe ata,

që puthja e parë pas ceremonies,

s’ua bashkon dot buzët…

Eh, njerëzimi është fshehur si në sekuencat

e atyre filmave fantastiko – shkencorë,

me të cilët, më shumë

argëtohemi, sesa i marrim

seriozisht për aluzionin që

na ofrojnë.

Eh, veç zogjtë e bukur këndojnë

Jashtë;

Falëminderit zogj

Që na ndiqni ende!

Makinat s’lëvizin, trenat supersonikë

gjithashtu, shinat e tyre s’janë më

rreze shndritëse, ato janë

ndryshkur sakaq…

Avionët mbi pista, qullen nën pikëllimin

e shirave si t’ishin shpendë të plakur

që e kanë humbur aftësinë e fluturimit.

Zbrazëti dhe palëvizshmëri, a thua se

njerëzimi e ka braktisur nderkohë

Tokën e tij dhe, po shtegton

drejt planeteve të rinj,

ku do ta presin Zanafilla

të tjera e Perëndi të tjera…

Ngrirë në palëvizshmëri gjithçka,

një stopcamera pa kohë, pa zhvillim

e pa histori…

Hej, njerëz, ku jeni? Ju, prindër që

keni sjellë fëmijë në këtë botë

ç’bëni, si u gjunjëzuat kështu

pa pritur e pa kujtuar

një e nga një.

Nga Europa n’Australi, nga Amerika

n’Azi, e kudo gjetkë…

Hej, njerëz, të strukur si minjtë, kurrë

më parë s’i keni ngjarë kaq shumë

njeri – tjetrit!

Ah, veç zogjtë e bukur këndojnë jashtë;

Falëminderit zogj

Që ende vazhdoni të na ndiqni…

Covid19

Covid19

As atomi vetë s’do t’ju trembte ndoshta kështu

Njerëz,

Madje, as asteroidet që do të mund t’i turreshin

Tokës me energji kinetike të skëterrshme,

Sepse, sa për ngrohjen globale,

asqë doni t’ia dini…

I mbushët frigoriferët dhe qoshet e shtëpisë

me gjithfarëlloj ushqimesh

madje edhe me t’atillë

që s’rezistojnë e prishem shpejt;

I mbushët shtëpitë mu si ato kafshët e egra,

kur përgatiten t’ibernojnë.

U zutë e u rrahët nëpër supermarketet,

qoftë edhe për ca rulota

letre higjenike ju, ju qytetarët

e megapoleve europianë dhe

amerikanë, me shoqëri konsumi.

Unë i hedh një vështrim panoramik bibliotekës sime

dhe, zgjedh të lexoj Don Kishotin…

Letra higjenike

Letra higjenike

Por, kaq teknologji t‘jashtëzakonshme

kërkuaka prodhimi i letrës

higjenike, që s’plotësohen dot

kërkesat e domosdoshme të familjarëve?

Por, po ta kërkonte superteknologjinë,

ju do të mund ta prodhonit,

ju që keni avionë, nëndetëse, raketa, celularë,

automobilë luksozë, e çfarë jo?

Ju që keni në dispozicion t’ekonomisë

tuaj tërë krahun e lirë të

botës anekënd, ju që keni robotë

skllevër n’uzina e fabrika.

Letrat higjenike

Letrat higjenike

Ah, por u trembët të gjithë, e thamë këtë,

e prapë do ta themi!

Deri aq pra, sa në varrin e nënës, apo babait,

s’i venë as kalamajtë e tyre,

as nipër e mbesa, pale miq e shokë!

U mbyllët të gjithë n’ato mjedise klaustrofobikë

dhe ruani njeri – tjetrin

se mos teshtijë a kollitet, skuqet

nga temperatura e lartë dhe,

shpërndan Covid-in, duke ju

përlarë të gjithëve ç’jeni…

Tek zdërhalleni në divanë e kolltukë konfortë

e ndiqni të trembur lajmet pa ndërprerje;

kyçur dyert, puthitur dritaret, fikur kondicionerët,

sepse nga s’mund të futet tinëzisht

Vdekja Covid19, e padukshme

si personazhi i Herbert Uellsit…

Ndiqni lajmet, veçse fund e krye t’hidhur,

por ja n’iPad –et, ju shfaqen

pornostaret, modelet, aktoret,

vetë Kim Kardashian, që s’di kujt marifetçiu

i ka vajtur ndër mend të thotë se, Kimi

me vështrimin e saj,

buzëqeshjen e përmbajtur

dhe të sofistikuar

Të kujton mrekullisht Xhokondën…

Por ju, sigurisht vështroni

gjithë përqëndrim bythët tonike,

gjinjtë e shpërthyer që ju dhurojnë në

videot virale bujaret

Dhe, ah dhe oh për bythët e Demi Rose,

për gjoksin e Pamelas

e gjithfarësoj pornostaresh mikluese

të cilat gjithashtu janë, si të gjithë

n’karantinë, por pozojnë për ju, fansa

me bikini, topless apo, nudo në vaskat,

ku pluskojnë petale trëndafilash…

Dhe, në shtëpi, në shtëpi

nga miliarderi më i çmendur

gjer te morracaku më i humbur…

Covid19,

Ti e paske seriozisht

Barazinë,

Jo siç e patën komunistët me pallavrat e tyre

Demagogjike.

E pra kështu, sivjet s’do ta shohim dot pranverën;

barin që bleron, pemët përplot lule të bardha,

të kuqe, rozë, që fluturzojnë flu flu mu si

peizazhet e inpresionistëve!

Kaq mrekulli e sensualitet ka jashtë, sa të çmend

idiotësia e ngujimit!

Tekefundit, po qentë kush do t’i shëtisë ?

I morëm në qafë kafshët e ngrata…

I morëm,

Por ambientalistët s’ngurrojnë të thonë:

Duke u ndalur veprimtaria njerëzore,

Lëvizja e nxituar, duke u ndalur,

Uturrima e dridhjeve të Tokës u ul,

Kontributi për mjedisin sizmik u rrit…

O, qenkësh pastruar atmosfera e Londrës,

Romës Parisit Nju Jorkut Nju Delhit Milanos,

por e kujt jo ?

Ah, sheshet e megapoleve me monumentet shumëfigurësh

të robotëve humanoid tashmë, te bazamentet

e të cilëve shkruhet dukshëm:

Banorët më të Rinj të kuartiereve…

Por, ç’sugjeroni ambientalistë,

Të rrimë ndryrë edhe ca ?

Vetëm zogjtë e bukur këndojnë jashtë

Falëminderit zogj,

Që guxoni të na ndiqni ende!

Ku jeni ju shkencëtarë, ju të lauruarit

me Çmimin Nobel në mjekësi

kimi, fizikë, gjenetikë?

Ku janë shpikjet dhe zbulimet tuaja

me efekt epokal, që do të shtonin

jetëgjatësinë gjer më 150 vite a më shumë?

Ku jeni? Apo jeni fshehur edhe ju si gjithkush?

Si s’rendët në Kinë, të përfitonit përvojën e vyer

të kolegëve e të nguteshit për vaksinën anti – Covid19?

Kujt do t’i duhet pas një viti, kur të kenë vdekur

(qoftë larg!) kushedi sesa njerëz?

Ç’prisnit, apo edhe ju, jeni burokratizuar e shkëputur

nga përditshmëria?

Pas një viti, pas një viti…

U marrosën të tërë nga teoritë

konspirative gjithfarësoj,

që, mesa duket çorientojnë qëllimisht publikun

e fshehin të vërtetën, atë të vërtetë që,

pale kur do ta mësojmë e si do ta mësojmë…

Përsëri na përmendni profecitë e Nostradamusit,

e të ca plakave qorre nga Ballkani?!

Si kështu, gjithçka paskësh parathënë Nostradamusi ?

Atëherë, mbajeni Librin e tij mbi tryezën e punës,

ndërkohë që s’mbani më Librin e Shenjtë dhe,

shfletojeni shfletojeni, mësojeni t’ardhmen e na

parandaloni krizat e fatkeqësitë.

Ç’është ky kult i Nostradamusit që mitizohet e mitizohet ?!

Turp,një mijë herë turp,

Që pritët t’ju gjejë pandemia

Duarkryq!

Dhe…

Specialistët përsësi në retorikën që s’ndalet :

Lani duart

Lani duart

Me ujë të nxehtë

Dhe sapun

Sepse shkuma e tij…

Po mirë, tashmë u dashka të lajë duart njerëzimi,

deri tani ç’paskësh bërë? Sa mijëra vjet të shkuara,

e gjer më sot, duart rregullisht duhej t’i kish larë?

Duart i lau edhe vetë Ponc Pilati, ndonëse metaforikisht…

Mizoria e Covid-it duhej që të laheshim?!

Kjo këshillë gjithë qortim po i jepet mbarë njerëzimit.

Po mirë, pa provojeni t’ia jepni këtë këshillë,qoftë

edhe kalamajve të grupit të vogël të kopshteve ?

Po, edukatere, e dimë e dimë që duhet t’i lajmë duart,

Do të përgjigjeshin hareshëm në kor ata…

Kur vinë Krishtlindjet,astronautët,

me një shkencëtare në mes,

na urojnë që nga platforma

n’hapësirën e kthyer

në një park teknologjik,

siç mburreni ta konsideroni ju:

Sondat, pas muajsh të tërë udhëtimi,

sjellin fotografi mbresëlënëse

nga Marsi e Jupiteri, sjellin

materie kozmike e harta

gjithë mister…

Por në Tokë, njerëzit e terrorizuar,

kacafyten dhe Letrën Higjenike,

nëpër supermarketet bosh

njeri – tjetrit ia rrëmbejnë!

Ah, por zogjtë e bukur këndojnë

Jashtë!

Falëminderit zogj,

Që guxoni ende të na ndiqni

Ne njerëzit, që për të parë

Diellin,antibiotikun e Zotit,

Hapim një cep të perdes së dritares, si ai aktori

i paaftë që hap në prapaskenë paksa

perden, tek tundohet të dalë

në skenën e madhe, të luajë rolin

që i kanë caktuar …

COVID19

COVID19

Te mbyllur në dhomat e tyre, në karantinë

nga kolera, murtaja, e të tjera Vdekje të Zeza,

shekuj më parë Bokaçio shkroi Dekameronin,

Pushkini Eugjen Onjeginin, Njutoni, pasi i ra

molla mbi kokë, jo Molla e ndalueme e Adamit dhe Evës,

molla që e përndezi në tru të zbulojë Gravitetin e të

shkruante ligjet themelore të fizikës pa zbulimin e të cilëve,

me gjasë Epoka e Iluminizmit zor se mund të kishte

ndodhur q’atëherë…

Shekspiri, në kulm të krijimtarisë shkroi: Mbreti Lir,Makbeth,Romeo e Zhulieta,

Himnin e Dashurisë në kohë të Murtajës…

Eh, Londra, Moska, Firence, Parisi…

Murtaja, Kolera, me radhë Vdekjet e Zeza

Po sot, nën mbylljen e dhunshme Covid19,

Ç’do të krijojnë artistët vallë,

Ç’do të zbulojnë e shpikin shkencëtarët?

Specialistë, e gjithë ç’jeni,

Veçse një lajm prirem t’ju besoj:

Atë që thoni se, Covid19

Vetëm fëmijët s’i prekërka!

Lavdi Zotit,

Kështu qoftë!

Botën këta fëmijë, le ta bëjnë

Më të mirë se ç’e bëmë ne!

Ah, sa bukur këndojnë zogjtë

Jashtë!

Zogjtë dhe Femijët plot thirrma gëzimi,

Ah, falëminderit

Zogjve …

24/03/2020

21 views

Shkrimet e fundit