Panajot Boli: KUR TË BIE NATA...

Diellin e lodhi dita e gjatë

Mbi shpinë të detit u mbeshtet

Të çlodhet pak e të fikë dritën

Të qetësohet në mbretërinë e vet

Kori i ngjirur i gjinkallave marroke

E rifreskon paksa këngën që u mbeti

Një puhizë të përgjumur,, të sapozgjuar

Për meshirë ua dergon deti 

Përgjumët dita që dihat e djersitur

Ja dhe silueta e hënës që ngjitet në fron

Fton yjet të vijnë në amfiteatër

T’i varin natës ca copa neonë.

Gjinkallat po çlodhen tani

Dhe deti u shtri,po merr një sy gjumë

Nga epshi i dehjes nga vapa

Çapitem drejt bregut në lumë

Nata verore freskon gushën

Te Syri i Kaltër , mbjellë me yllësi

Pres ti ,e mira ime, mos vono

Na ka  ftuar  hëna të dy

Mos vono të lutem, eja si flladi

Natës t’i pëtypim pak  magji

Unë të bëhem luginë ku të sdhtrihesh

E Zanë tekanjoze ti.