PËRPLASJA E BRIRËVE

Vullnet Mato

Kastriot si Skënderbeu ishte dhe Hamzai

dhe kishte në gjak trimëri shqiptari.

Dorën dhe ai te shpata e mbajti,

nga djepi, deri te varri.

Po për shpatën tradhtare asnjë muze s’pyeti.

Eshtrat s’ia deshi askush për hajmali.

Jetën s’ia këndoi rapsodi a poeti,

as ngritën monument, as shkruan histori.

Emri i tij - shqiptuar me neveri.

Tradhtia e tij -paguar me urrejtje.

Shpata e tij - ndryshkur në harrim.

Jeta e tij - tri pika heshtje. 

Ndoshta Skënderbeu në përkrenare

dy brirë cjapi mbante mbi krye,

për t’u treguar ambicieve lakmitare,

simbolin e fitores, mbi brirët e pabesive.

Se tradhtia i ka ndjekur si hije nga prapa,

të gjithë krerët e dëgjuar në kohëra.

Pushteti ka qenë nëna e baba,

më i dashur se vëllai dhe motra.

Por lakmia e tërbuar për karrigen e lartësisë,

ku të duket se mbi të tjerët të peshon koka,

u ka ngrënë kokën palëve të pabesisë

duke i ka çuar para kohe për t’i tretur toka.

Ambicia tinëzare, për karrigen e madhe,

vazhdon ende t’u nxjerrë, brirë të padukshëm.

Por shpejt a vonë, shpata e atdheut në finale,

do bjerë mbi tradhtarët, me vringëllim të bujshëm.