PËRMBI HON KORR BARIN E PASHKELUR


Bardhyl Maliqi

PËRMBI HON KORR BARIN E PASHKELUR[1]

Jam unë që përmbi hon korr barin e pashkelur,

ndërsa vajzat e vendlindjes zgjatin duart

t’i ngrohin në mangallin e yjeve nëpër natë.

Dhe mbledhin gjethe ëndrrash sylarushet e mia

në përçartje pranverore si në dehje.


Reliev i brishtë mbetet femijëria,

por lis në këmbë me fytyrën kundruall diellit,

shtegëtimi i zogjve dhe zërat e jetës,

më kujtojnë lisat degëgjelbër të Frashërllinjve,

megjithëse jam bir i Jonit, këtu në jug

midis gjashtëdhjetë e ca vëllezërve,

ku lulëzojnë bajamet e më ndërmendin

ndarjen tonë të dhimbshme me Çamërinë.


Vë veshin në tokë si djali në përralla,

mos dëgjoj zërat e vëllezërme të mi,

aty ku merr frymë toka amëtare

dhe thërras: -Pse kështu diell absurd?!

Dua të shkoj në dheun e nënës

ndaj hapen sytë e ditës dritare diellore

hapen në hotelin “Pikë loti”, sa edhe

shtëpia ime e vogël ndanë diellit rri,

në zenit të tij si në botën më të dashur.


Këtu edhe shqiponjat kanë diell nëpër flatra

dhe klithmat e diellit dhe rrënjët e diellit

nisen gjithmonë me trenat e parë,

kur thurim elegjitë e vezëve të flijuara

të zogjve të thinjur nga dhimbja anës lumit,

lumit amësor të vendlindjes, Kalama,

ku lulet e shegës na i zgjojnë ëndrrat

dhe pylli fëshfërin duke përshpëritur brengat

e asaj vajzës së vogël, sot zonjës me të zeza!

Ah, kjo grua si brengë ishujsh të veçuar,

peisazh nudo në lëvizje, ndoshta Eva

që nga koha e Adamit, apo ndoshta Marsela

e marsit e të zi nëntëdhjetë e shtatë, kur braktisi

pasqyrat dhe kalëronte mbi kalin e plakur si

Ujana, ajo, bjondja e veshur me të zeza.


Në peisazhet e zhveshura, Julianët, mendimet

përtypnin si skuthët, si kurvat e vjetra.

E Dhemblani i shkruan letër Shenjtërisë së tij,

ndërsa mua më dhimbset koha që shpenzoj pa dashuri.


Cila je ti? Apo quksja flokëdiell që më tërhiqje si mjalti,,

Amarda, Mimoza, Vejushja zë dridhur që më ndillje dikur,

Sarajevazja që të takova në hotel “Hajat”

dhe të premtova se sërish do të vij,

por rekuem për këmishët e të vdekurve,

që shiten te gabi si dikur kur qenë të reja.


Një lis me degë na u rrëzua dhe farëzat e grurit

të vena në një letër që shkonte në Had

me premtimin do të vij, ja dhe pak sa të shqepen.

këmishët e të vdekurve që më ndjellin brenga,

brenga qytetërimesh, ankthe statujash,

që klithin nëpër natë. Ah këta pëllumba!


Çamëri, moj mrtire, kur ndriçojnë pikëllimet,

shirat e vjeshtës mbi bajamet e Konispolit,

mbi Jonin, të dëshiruarin tim, bisedojnë

me veten dhe me të tjerë, gjatë rrugës në kthim.

Sahatët “e artë” kanë kohë që janë ndryshkur,

Vetëm Nata në Sarandë shkruan poema pa mbarim!




KUR PIKËLLIMET I PËRKUND ERA[2]

Kur pikëllimet i përkund era

dhimbja ime ulërin nëpër qiej.

Mes stuhisë erdhi ora të iki përsëri,

vinjetë, kur vdesin hënëzat e reja,

si shiu sonte koha jonë rrënqethet.

Përditë ikin stinët, shkëmbenjtë qeshin

me qiellin e djalëriasë sonë që rrëshqet.

Nata e prerë ra në këmbët e mia

kur Anija pas betejës lodron

me djemtë e detit dhe daullet varen

si kufoma pasteli te varrezat e shirave.

Eh, shi i verbër, si at i poetëve, gjethet

e fundit përmbys mbi shqytin e natës.


Dhe Juda hesht.

Shtëpi e vjetër, kulmrrëzuar si fati im,

që më zë gjumi i baladave si të jem një zog.

Oh, vera që shkoi i pikëlloi qiejt

dhe hepohet në liqenet tanë malorë,

varka e dhimbjes sime që e përmbysën,

barbarët që ne vetë i shpikëm.

Vetmia dhe dimri lotojnë nëpër gurë.

Vetmia-e mira ime prej lotësh, diku e kudo,

kujtimi yt, shi hëne mbi rrafshin e shkretë,

ku kaloj unë e ka kasollen vjeshta,

fati im, zog i vogël, lamtumirë.

Rekuiem. Vetëm rëra del nga mbretlria

e gurit. Ndjesë, kërkoj një auareolë

nga trëndafilat e fëmijërisë sime të brishtë.


Aty e varrosën sërish Manen, shqiponjën

shtegëtare, në një natë arkeologësh në fushë,

kur më zgjojnë shkrepëtimat e ëndrrave

netëve me shi, Shiroka në ëndërr si vizatim

për një vjollcë me anijet e bardha niset,

ndërsa vjeshta rri sonte te unë, si dikur

mbi kodrat e mbuluara me dëborë,

rrinin mëllenjat si të dashurat e dimrit,

ndërsa mbremja rend drejt qiellit

si refugjate, ndërsa ne ekloga bëjmë

me delet e mençura, që kanë harruar të flasin.

Dhe unë dal e të pres buzë një reje

zemra ime, mos e mallko me ndarje këtë natë!

Mike e vjetër, vero udhëve të liqenit

mos vizato etyde në rrezen e shiut,

motiv i përhershëm i gruas së kurbetliut.

Është një mrekulli dëbora e shtatorit

me fruta në pemë, kështu çdo natë të pres ty

flokëmbështjella me erë, rri e rri,

druri i pritjes çeli gjethe që fëshfërijnë

te dritarja e bardhëllëme e zërit tënd,

ndërsa sytë e tu në kujtesën e ujrave

këpusin lule buzë udhëve si dikur.


Por unë tani nuk besoj në asnjë mbrëmje,

shiko si çeli trëndafili yt tek yjet,

se ti në këtë botë erdhe për mua,

një vajzë që i çeli gjethet te porta.

Po iki, po të lë kështu tërë vjeshtë.

çudi që nuk të thashë lamtumirë,

si ike kështë?! Ditën që u shfaqe ti,

femijërinë e mbaj mend si pëllumb


Në çdo gur fshihet një statujë nëne,

veç Skënderbeut në këtë qytet, ku

Rozafa e flijuar jo në Bjeshkët e nëmura,

por këtu, ndishta në Dajç, në breg të Bunës,

ku unë kam vendlindjen e nënës,

që më mësoi Omerin, De Radën

dhe At Fishtën dhe Elegjinë për nënën.

O toka ime e shenjtë: Uktheva në Shkodër,

në Shkodrën e mbretërive, por unë

nuk do të merrem me rizhvarrimet!

o Yot, nuk duam parajsën, jo,

por na ler në dheun tonë, amen!



  1. [1] Kushtuar krijimtarisë sime poetike.


[2] Kushtuar krrijimtarisë poetike të Frederik Reshpjes

22 views

Shkrimet e fundit