top of page

Pëllumba dhe refrene të ndryshueshme


Sotir Athanasi


( tregim: Paramnezi*)

Edhe atë mëngjes, plaku si gjthmonë u ngrijt në shtatë pa një çerek. Hodhi një grusht ujë syve dhe vajti te porta e ballkonit. E hapi atë për ajrosje dhe nisi ecë e jakjet nëpër shtëpi, lëvizje këto që tentonin zëvëndësimin e gjimnastikës së mëngjesit.

Qëndresa brënda banesës, ishte si haraç i Coronovi- rusit. Për pasojë regjistrohej kështu refreni i parë në atë familje.

Plaka i hapte sytë sa herë që dëgjonte gugatjen e

çiftit të pëllumbave dhe grinjazej tek shihte se ata

kishin zgjedhur si fole gjeneratorin e kondicionerit në ballkonin e dhomës së gjumit për të kaluar natën e ftohtë të dhjetorit. Për më tepër se e moshuara kishte vënë një karton të trashë mbi llamarinën e ftohtë. Ky sillte jo vetëm pastërti, por mbronte nga të ftohtit pëllumbat. Gjithsesi, meraku për pastërtinë rutinë e

zymtësonte disi të moshuarën. E megjithatë, përherë ngrihej aq vrullshëm sa që edhe robdishanin e vishte duke dalë në ballkon. Ndërkaq, çiftin e pëllumbave e shihte në fluturim dhe në çast i zbriste inati. I ndryshonte kësisoj edhe mëndësia. Se: me këta zogj frut e farangrënës i krahasonte edhe fëmijët e mbesat e saj.

-Kështu fluturuan me avion të dy fëmijët e mi me nipër e mbesa, për t'u parë vetëm në . . , skaip, si i thonë. Ikën se vëndi nuk i mbajti dot me punë. Ikën. Kurse pëllumbat do të rikthehen natën vonë. Prandaj "mirëse të vijnë", - thoshte për të plotësuar kështu pa e kuptuar refrenin e dytë të çdo mëngjesi në atë shtëpi.

Ndërkaq dëgjohet edhe. . ., një refren i tretë.

Ishte e qara me dhimbje e vajzës trevjeçare që komshia e dy kateve më sipër e zbriste duke e mbajtur nën sqetull si baresha qingjin rebel të shkëputur për t'ia bashkuar tufës,

Zëri i së voglës me të qara që ia dridhëronte shpirtin plakut. Kjo binte mbi vendosmërinë këmbëngulëse të së ëmës tejet shpërfillëse.

-Mami, të dua shumë. Të lutem mos më ço në kopësht! Të lutem. . .

Tjetra ngutej nëpër shkallë me kujdesin e prindit, por qëndrestare për të shpënë përpara të duhurën edhe pse me dhimbje në shpirt.

Vogëlushja përsërit me të qara të zbutura:

-Mami, të dua shumë. Je mami më e mira në botë.

- Këtë e di. Tjetër? - do t'i përgjigjej ajo shpërfillës.

- Lermë, zëmra ime, të rri në shtëpi me gjyshen!

Tjetra nxiton të hapi portën e pallatit nga ku dëgjohet zhurma e mikrobuzit shkollor që po afrohet.

Vajza e sheh që e ëma është shumë e vendosur në të sajën dhe përdor një dredhi që të vonohet dhe shoferi që s'ka kohë të presi, mund të ikij. Prandaj mbërin të lëshojë njërën dorashkë te parmaku.

E ëma e kupton dhe plani i së voglës dështon pasi qe një reng i përsëritur. Porta e makinës hapet.

-E dashur, e mira, e ëmbëla e shpirtit im mama,

mos. . .

Dhe njomzakes ia pret fjalinë porta që mbyllet. Ajo nuk duron më. Shpërthen me një mllëf të pabesueshëm, ndonëse me një të vetmen fjalë, por tejet të ndyrë:

-Vròma!

Ndëtkaq plaku që e dëgjonte në ballkon, do të shkrihej së qeshuri dhe do t'i thoshte plakës:

-E dëgjove, plakë?

- Si s'e dëgjova. Fëmijë është. Po ti mos harro të dalësh e t'a shohieh nga ballkoni kur të kthehet.

-E di. Do t'i hidhet në qafë "vròmës" që ka dalë dhjetë minuta përpara dhe e pret makinën duke u dridhur nga rënqethjet. Dhe, s'kishte mbaruar ende fjalën, kur dëgjoi zhurmën e butë që sillte vrapimi mbi parket i djalit moshatar me vogëlushen e kopshtit. Ky qe gjithashtu vërsnik me nipin e plakut në Gjenevë dhe i sillte mallin e tij erën e tij, muzikën e lëvizjeve të tij.

Televizori ndaloi transmetimin për të dhënë lajmin e zhdukjes së një të moshuari. Portreti i tij ndillte keqardhje dhe paralajmëronte kërcënimin me kujtesën për moshën e tretë.

Më në fund, hapat rreshtën edhe plaku i përfundoi ecë e jakjet. Ai mori qesen e mbeturinave të guzhinës për t'i hedhur në kazanin pranë portës së pallatit. I shmangej kësisoj edhe kësaj thirrjeje duke ndjekur një ritual të përditshëm. . . .

Kur po kthehej nga kjo detyrë, te shkallët u përshën- det me përgjegjësin e shumëkatëshit që po shkonte në punë.

Ç'thotë nipçia nga Gjeneva, - e pyeti ai.

- Flas çdo ditë në telefon. Por më tepër mallin ma nxjerrin hapat e vrapimit që dëgjoj çdo mëngjes nga vërsniku i tij një kat më sipër.

Shqiptoi këto dhe drejtoi gishtin lart plot kënaqësi.

Tjetri buzëqeshi hidhur. Iu pre dëshira që dikton e vërteta kur duhet të dalë. Se e kuptonte që do të prishte një iluzion qetësues përmalljeje këtij komshiut të këndshëm.

-Nuk është vogëlueshi që vrapon. Ai ka gjashtë muaj që jeton te prindërit.

Plaku ngriu nga befasia, por sidomos nga zhgënjlmi.

- Po kush të jetë, shqiptoi?

- Është gjyshi i vogëlueshit që vrapon pas imagjina -tës si të ishte ende në shtëpi nipi i tij.

Jo vetëm plaku, por edhe përgjegjësi i shumëkatëshit sikur t'a dëgjonte për herë të parë këtë të vërtetë, thënë nga dikush tjetër, iu mpiks fjala në grykë.

Të dy burrat panë njëri-tjetrin dhe u përlotën.

Më në fund përgjegjësi me gjeste e pyeti tjetrin në se duhet t'a shoqëronte dhe kur pa tundjen e kokës, tha:

- E po, me ditë të mirë, atëhere.

Tha kështu dhe doli.

Plakut iu prenë këmbët. Ishte e para herë që ai edhe pse një kat më sipër, pranoi të marri ashensorin për në hyrjen e tij.

Coronavirusi kishte goditur keqas sistemin nervor te bashkëmoshatari i tij.

Tani e më pas, ato hapa në vrapin nuk do të donte t'i dëgjonte më. Refreni i parë ishe i ndryshushëm dhe i sillte dhimbje

E rëndë kjo goditje për moshën e tretë.

Paramnezi") = Përzierje e realitetit me trillin artistik

Sotir Athanasi

Athinë,1,Shkurt,2021.



277 views8 comments

8 Comments


sotir.mimi
sotir.mimi
Mar 05, 2021

Leon Lekaj

Ti, si gjithmonë , i dashur Sotir, je i ngrohtë dhe tërheqës në paramnezitë e tua. Tek ti shpesh herë ngjarja kalon në vend të dytë dhe të tretë, kur përballet me mënyrën e hijshme të të shkruarit si dhe me gjetjet e goditura, të cilat si snajpera të pagabueshëm, godasin në vetëdijen e lexuesit. Urime miku im!

Leon Lekaj. sotir.mimi@gmail.c

Like

sotir.mimi
sotir.mimi
Feb 28, 2021

S.Athanasi:

Ishte një kënaqësi e veçantë që lexoj përshtypjet e sinqerta të mikut tim, V.Vasili, këtij zhbiruesi të vlerave mbi një krijim, për të cilën e falenderoj./S.A.

Like

sotir.mimi
sotir.mimi
Feb 28, 2021

V.Vasili

Sotir, ke shkruar një tregim lirik të bukur. Në një pallat ke ndërthurur moshat dhe qeniet e tyre. Lehtë, gati pa e vënë re hyn problematika e moshave, e jetës. Me atë vërnikun e nipit që del se është një gjysh që i është prekur sistemi nervor nga corona virusi, e ke kaluar tregimin në një gjendje tjetër, por përsëri është gjendja e njerëzve të pallatit dhe asgjë nuk del jashtë rrjedhës së rrëfimit. Vetëm se lirika fuqizohet. Tregimi është shkrur si duke pirë një çaj në ballkon dhe befas sytë të shikojnë një zog të plagosur./ V.Vasili


Like

sotir.mimi
sotir.mimi
Feb 22, 2021

S.Athanasi:

Të nderuar: Resmi, Myslim, Kozma e Prof.dr.E.Ymeri, ju falenderoj shumë për konsideratat tuaja mbi tregimin tim dhe ju siguroj se marr forcë për t'u rreshtuar në krah tuaj si në shoqërinë Xingografia (gurët e së cilës lëmohen njësoj nga përplasjet e tyre për të rrashinuar figurën)./ Xing.

Like

Eshref Ymeri
Eshref Ymeri
Feb 21, 2021

I dashur Sotir,

Si gjithmonë, proza juaj është emocionuese. Ju i plazmoni mjeshtërisht ngjarjet nga “simfonia” e jetës së përditshme. Marrëdhëniet e gjysheve dhe të gjyshërve me nipat dhe me mbesat, janë një enciklopedi e vërtetë e dy poleve të jetës njerëzore.

Urime nga zemra.

Eshref Ymeri

Kaliforni, 21 shkurt 2021

Like

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page