Nostalgji...


Luan Xhuli

S’di nëse hija e puthjes së parë

jeton akoma tek vreshti rrezë malit,

ti faqet i kishe prush si luleshtrydhe

dhe unë harenë çapkëne të të marrit…

I kam në sy flokët e pa krehur

ngatëruar nga puthjet dhe përqafimi,

Ti ndjeve lumturinë e një fruti që piqej

dhe unë burrërinë që të ngop blerimi…

Çaste ku vitet ngatëronin ëndrrat

dhe qeshjen tonë e dëgjonin orët.

Ti si rrush i pjekur me shpejt se sa koha,

unë djalë fshati që njihte veç mollët…

I dua hardhitë dhe rrushin shijoj

me gjethet e tyre fshiva lotët e tua

Aty u ndjeva burrë, pa qënë i rritur

ti lule pa çelur, që u bëre grua…

Kërkoj atë shijë si raki të fortë

tek ndryshken vitet si metal nën ujë.

Tani ti je gjyshe dhe këndon ninulla

Unë mes kujtimesh,shaluar një rrudhë…

Tetor 2020