Nostalgji...


Luan Xhuli

S’di nëse hija e puthjes së parë

jeton akoma tek vreshti rrezë malit,

ti faqet i kishe prush si luleshtrydhe

dhe unë harenë çapkëne të të marrit…

I kam në sy flokët e pa krehur

ngatëruar nga puthjet dhe përqafimi,

Ti ndjeve lumturinë e një fruti që piqej

dhe unë burrërinë që të ngop blerimi…

Çaste ku vitet ngatëronin ëndrrat

dhe qeshjen tonë e dëgjonin orët.

Ti si rrush i pjekur me shpejt se sa koha,

unë djalë fshati që njihte veç mollët…

I dua hardhitë dhe rrushin shijoj

me gjethet e tyre fshiva lotët e tua

Aty u ndjeva burrë, pa qënë i rritur

ti lule pa çelur, që u bëre grua…

Kërkoj atë shijë si raki të fortë

tek ndryshken vitet si metal nën ujë.

Tani ti je gjyshe dhe këndon ninulla

Unë mes kujtimesh,shaluar një rrudhë…

Tetor 2020

34 views1 comment

Shkrimet e fundit