Një vizitë e vonuar


    Një vizitë e vonuar

    Nga Istref Haxhillari

    Shkova sot ne varreza. Me priti nje roje nopran prej allçije me qiri ne dore.

    - Flene, - me tha, - mos i prek.

    - Do të pres, - i tashë, - kam një vit pa edhur.

    Ai s‘u tund nga vendi.

    Lotet nuk me bene pune. Dhimbja rritet, mahiset.

    Barra e kujtimeve bëhet e rëndë...

    ***

    ...Porta e vjetër sa s’thuhet me fjalë më pret si gojë e hapur. Dhoma e thjeshtë ku lëshova të qarat e para, shtëpia e rinisë, e ëndrrave përvëluese më shikon me miqësinë që me kohë ka zënë e ftohet. Shkallët, dy dhomat e sipërme, parmakët e ballkonit, korridoret, dheu i ngjeshur... Nuk janë fryt i imagjinatës. S’ka se si. Diçka reale qëndron pezull njëlloj si vite më parë.

    Çdo gjë kaq e lashtë dhe e afërt njëherësh...

    Ndiej aromën e prindërve, të njelmët, të dashur e të pangjashme me asnjë tjetër. Tataja mbledh flokët e dendur ngjyrë floriri, lidh shaminë mënjanë, përvesh mëngët. Në fytyrën bardhoshe ndrisin bula djerse. Lëviz me mashë saçin e rrjepur vende-vende, i hedh prush nga zjarri i oxhakut. Kacia copë-copë mezi mban nja dy thëngjij.

    Përmes oxhakut, në çengelin e zi e të rëndë, rri varur kusia e nxirë nga përdorimi i gjatë.

    “Kusia e xha Demes, - thotë, - të Korçës më të madhe, ia dhashë çupës në Tiranë. Ç’e do, e hodhi dosa!”.

    Xhaxhai vjen rrugës së pusit, nga ana e sipërme e shtëpisë. I bie shkurt. I drejtë, i thatë e i mprehtë, thua ka më shumë kocka se mish! Hapi i shkathët prej djalë të ri. Kali prin përpara i djersitur, qimet e vitheve kullojnë. Mbi stivën e druve, një deng bari me lule të verdha prej Serdillëkut ndrin nga pastërtia.

    Në mes të lëmit ndalojnë të dy.

    “ - Selo, moj!” - gjëmon zëri i njohur.

    Tataja del me të shpejtë, rregullon në ecje e sipër shaminë rrëzuar mbi vetull. Në fytyrë i rrëzëllen ajo nënqeshja e butë që ia gropëzon faqet. Sytë kaltëroshë i vërvit dinakërisht mbi profilin burrëror. Mban anën e druve. Zgjidhin litarët.

    Barra rrëzohet me zhurmë të thatë...

    - Po tani ku jeni, të dashurit e mi? Mos vallë të lodhur nga tërë ato punë, preheni këtej rrotull?

    Kthej kokën, mbaj vesh... Dëgjoj zhurmën e sëpatës që çan dru, fëshfëritjen e përbaltur të fustanit nëpër kopshtin e vaditur...

    Tataja përkulet, këput misra të butë.

    “ - Vëri në prush të përcëllohen! - më hedh sytë kalimthi, thua më ka pranë çdo ditë.

    Më mbetet hatri, kërkoj t’i afrohem ta përqafoj. Seç më pengon, një si perde e qelqtë, e rëndë... Mblidhem nga e keqja.

    Hidhërimi më mposht.

    - Khë, khë...

    Zëri i ngjirur më sjell në vete.

    “- Nga duhani”, - më kujtohet në çast.

    Turpërohem, nxjerr fshehura shaminë të fshijë lotët.

    Xhaxhai as e ka mendjen, më përcjell vështrimin e atëhershëm, thua sapo jemi ndarë. Ulet në stolin para portës, zgjat këmbët, mbështet kurrizin pas murit. I lodhur. Ka pasur ditë të ngarkuar. Heq kapelën, kruan kokën për forcë zakoni, e ngjesh përsëri. Nxjerr takëmet e duhanit, dredh cigaren. Me një të goditur ndez eshkën.

    Era e gërxhallit më shpon hundët. Vë duart përpara gojës, kollitem mbytur.

    Atij nuk i shpëton asgjë.

    “ - Ama burrë i thua vetes!” - qesh me shpirt.

    Tingëllimat e zërit gazmor zgjaten e zgjaten...

    ***

    - Zot ku jam kështu?

    - Në varreza, - më thotë roja, - s’e sheh?

    - Ah, vërtet, - kujtohem.

    Gjithë ç’mbetet të bëj eshte kjo fotografi.

    4 views

    Shkrimet e fundit