Një poezi me domethënie të thellë

    I dashur Profesor Fatmiri,

    Në Portalin tuaj të ditës së djeshme lexova poezinë mjaft mbresëlënëse të poetit të talentuar Vullnet Mato, e cila titullohet "Mes kafshëve me brirë".

    Prof Dr Eshref Ymeri

    Fakti që 1% e njerëzimit ka në zotërim mbi 80% të pasurive botërore, dëshmon më së miri se në këtë botë dyluftimin mes së mirës dhe së keqes e ka fituar e keqja. Kjo poezi e Vullnetit, më solli menjëherë në kujtesë një poezi të shkëlqyer të Profesorit të nderuar Vedat Kokona. Po jua citoj në vijim:

    Me respekt.

    Eshref Ymeri



    Vedat Kokona

    Vedat Kokona

    E Drejta dhe e Shtrembta

    E Drejta me të Shtrembtën nuk shkojnë kurrsesi:

    Këtë nuk ka njeri që nuk e di.

    Por dihet se një rregullë ka përjashtime,

    Se mirësjellja e do të bëhen edhe lëshime,

    Ose, nga halli, - dreqi ta hajë -

    T’i thuash derrit dajë!

    Të pleksesh edhe, nga zori,

    Me një horr horri.

    Kështu na e pësoi, or’ tungjatjeta,

    Një ditë edhe e Drejta.

    Nuk e di prej sa kohësh nuk kishte ngrënë

    Dhe syt’ e shuar një re ia kishte zënë,

    Dhe fytyrës, dikur si hënë,

    Hija e vdekjes i kish rënë.

    Me këmbët që i shkonin kuturu,

    Udhës po ecte, kur për krahu e zu

    E Shtrembta topolake, faqekuqe,

    E çelur pranë saj posi burbuqe.

    - Ku shkon kështu, moj, motër, si e dehur,

    E zbehtë, flokëpakrehur?

    Pupu, moj, ç’të ka gjetur

    Që pikë gjallërie në sy s’të paska mbetur!

    - Ah, moj e Shtrembët, ke të drejtë,

    Se gjallëri nuk kam me të vërtetë;

    Po si të kem kur zorrët gurgullojnë

    Dhe sytë vagëllimthi më shikojnë?

    E Shtrembta e merr për dore dhe e shpie

    Në një lokal të famshëm për ngrënie e pije.

    Lokali vetëtin plot drita dhe pasqyra;

    Kudo shikon të qeshura fytyra

    Dhe lule ngjyra-ngjyra.

    Mbi mur, me shkronja ari, është shkruar në tapet:

    “Klientët kanë përherë të drejtë”.

    E Drejta, e hutuar, sheh veten si në përrallë:

    Posi Hirushja mos është bërë vallë?

    Vjen djali dhe e Shtrembta hap mënynë,

    Pastaj së Drejtës i shkel synë.

    - Hepjek, na sill biftek dhe çomlek,

    Shampanjë për yrnek!

    Këtu të gjithë djalin e quajnë

    Garson, por meqë unë s’përdor fjalë të huaj,

    E quaj thjesht Hepjek.

    Hepjeku vjen me biftek e çomlek

    Dhe me shampanjë për yrnek.

    Dhe hanë e pinë, e i shtien gjithë gurmazit

    Dhe shkulen gazit...

    Në fund e Shtrembta kërkon llogarinë.

    Djali ia sjell, ia lë mbi tavolinë

    Dhe ikën se e thërret një klient tjetër.

    E Shtrembta e merr atë copë letër

    Dhe përsëri Hepjekun e thërret,

    Edhe i thotë: “Kusurin sillma shpejt!”

    - Kusurin? - thotë djali, - Po ti kur

    Më ke paguar që më kërkon kusur?

    Dhe ngrihet atë çast mbi tavolinë

    Fjalësh e britmash një shakullinë.

    Vjen shpejt i zoti i lokalit, pyet:

    “Si është puna?”. E Shtrembta shpejt e shpejt

    I thotë: “Pres kusurin e llogarisë!”.

    Djali proteston: “S’është e vërtetë!”.

    I zoti i lokalit me zemërim i flet:

    - Klientët kanë përherë të drejtë!

    Dhe djalin e shan rëndë, e dëbon.

    Atëherë djali nis edhe vajton:

    - Ku je, moj e Drejtë, veç ti më shpëton sot!

    - Këtu jam, që mos qofsha, po s’flas dot

    Se gojën e kam plot!

    20 views

    Shkrimet e fundit