NERVI I SINQERTË I NJË POETI



Nga QAZIM D.SHEHU


Lexova vëllimin poetik të poetit Artur Shemaj me një titull domethënës:”Idile të grisura” dhe, përftueshëm, duke e bluar metaforikisht titullin dhe duke përjetuar poezinë e tij, thashë:Ja një poet që nuk ka nevojë të shtiret dhe vjen në poezi përmes vetvetes,me sinqeritet dhe larg modës.Një poet që shkruan duke dhënë vetveten përmes asaj që ka jetuar.E,në fund,çfarë është poezia?Ajo mbetet një shprehje e sinqertë e ndjenjave dhe mendimeve,i kapjes së çasteve dhe detajeve që bëjnë përshtypje.Jeta ka shumë idile,pamje të qeta,ajo t`i sjell ato në përditshmërinë e saj; po, në këtë rrokje të tyre, njeriu ndjen dhe kupton dyzimin e tij, ndjen dhe kupton sesi ai këto pamje të qeta dhe të bukura shpesh grisen nga moskuptimi,morali i prishur,padrejtësia dhe pamundësia,dhe këtu shkëndijohet dramaciteti që autori e jep në një tufë poezish lirike aq të sinqerta dhe të bukura.

Çdo poet,siç rëndom është bërë zakon të shprehemi,sjell në poezi veten e tij,kohën dhe përjetimet që i vijnë natyrshëm përmes saj.Si sizmiograf ai ia regjistron asaj të dridhurat më të vogla.Arturi jep në poezinë e vet fluroritetin e saj,ato ndjenja dhe mendime që vijnë natyrshëm me një varg të çlirët,të ngrohtë, plot pulsime dhe dihatje të ngrohta.Si një poezi që fabulën e ngërthen nga befasia e gjetjes ajo mbahet mend pikërisht për tonalitetin e afërt intim,për gjykimin e drejtpërdrejtë të çliruar nga pengesat dhe të krijuar përmes realitetit të ndjenjës.Kështu