NE NUK U LIDHEM DOT BASHKË


Vullnet Mato


Ti nga farëzat e një trëndafili, çele bohçen tënde, petale ylli, ndërsa unë me lenden e një lisi, çela në bjeshkë, një blerim filizi.


Ti u bëre trëndafil plot gonxhe ku mori aromë, krejt hapësira jote. Unë u bëra lis gjethnaje të blertë, ku erërat më shkundn rreptë.


Ty të thithi aromën, një derr kalimtar, që t’i shpupuriti petalet si i marrë; mua m’i hëngrën lendet dhi të egra pasi përtokë m’i kishte rrëzuar era.


Tani në fund të jetës, ti po më thua, me zjarr trëndafili, më ke dashur mua; dhe në zemrën e bohçes, ku del aroma, ruajte dashurinë, e penguar nga koha.


Ah, moj shpirt, trëndafilishte e bukur, tani jemi vonë, në gjokse për t’u strukur! Unë s’të polenizoj dot, me gjethet tharë, as ti në petale, nuk ke aromën e parë...


Sepse tashmë, koha jonë ka kaluar, kur ne të dy, mund të ishim pllenuar, për të çelur bisqe të reja me lulëzime, në kërcellin tënd dhe në kurorën time.


Por unë do kujtoj aromën tënde të mirë, ndërsa ti do kujtosh të ëndërruarën dëshirë dhe bashkë, me të paharruarën nostalgji, do ngushëllohemi shpesh herë, ne të dy!...

23 views0 comments

Shkrimet e fundit