N E L I



TREGIM NGA MYSLIM MASKA

-Ç’kërkon në këtë të ftohtë të madh? – dëgjova një zë. Ktheva kokën dhe u ngrita në këmbë. Projektori më ngeli ashtu si qe, i ndezur. Përballë meje qe një burrë rreth të gjashtëdhjetave, me kostum, kolllare, dhe me një mjekër të bukur e të bardhë si të një shenjtori. Qysh në çastin e parë, domethënë kur ai më bëri pyetjen “ç’hall të ka zënë në këtë të ftohtë të madh”dhe kur unë u ngrita në këmbë për ta respektuar, dhe sidomos për të mësuar, në dinte, kishte parë, apo dëgjuar diçka për Xhesin tim, më la përshtypjen e një njeriu të bukur e fisnik, që rrallë e gjen në kohën tonë.

Zbriti nga motori, e fiku, u afrua dhe, kur pa nga afër sytë e mi të përlotur, më hodhi dorën e djathtë mbi shpatulla dhe më ripyeti me një zë të dridhur: “Ç’hall i madh të ka rënë? Më fal se nuk të njoh dhe nuk më njeh, por mbase mund të ndihmoj, kushedi!” Dhe më fërkoi shpatullat me dashuri. “Prandaj vijmë në këtë botë, për të ndihmuar njëri tjetrin”, vazhdoi, ndoshta ndoshta për të më ngushëlluar e qetësuar, siç mendova më vonë. “Po! – thashë me vete, - prandaj vijmë, për të sharë e për të fyer, njëri tjetrin”.

-Më ka humbur Xhesi, - i thashë, duke e parë drejt e në sy.

-Djalë apo v