NËNAT

Sakip Cami

NËNAT

Në këmbë qëndrojnë ditë e natë

Ëndrrat t’i rrisin të lira

Në zemra mbajnë fëmijët, në sy

Asgjë s’i ndan prej nesh

Të bukurat, të urtat, të mirat.

LIRIA

Lëshoje fjalën lirisht

Idhulli i fjalës së lirë, e vërteta

Rrite fëmijën trimërisht

I thuaj jo padrejtësive

Asgjë nuk është e përsosur pambarimisht

DIBRA

Dritare diturie, sofër bujarie

Idhull shqiptarie, shembull urtësie

Bashkë me Kosovën dhe Çamërinë

Rendite hallet për të qarë

Arriti kohë e Arbërisë, gëzohuni !

KORABI

Kryekështjellë e Shqipërisë

Oxhak trimërie, log burrërie

Rrëzë teje Drini shushurit

A thua janë vëllezër binjakë

Betejë pas beteje fitoret rendit

I qofshim falë, strehës së Përëndisë

DRINI

Desha ta imitoja vrullin e tij

Rrebeshe kaloi e rrebeshe përballon

I ashpër, i bukur, i kristaltë

Nga Driloni në Rozafë

I shtrin krahët dhe dritë lëshon

SHQIPËRIA

Shqiponja nga flamuri

Hap krahët, fluturon

Qielli e pret si bijën e tij

I lëshon za bijve të saj.

Prej fjalës së lirë

Ëngjëjt flenë gjokszbuluar

Rrituni ju, o ëngjëj

I kam falur siguri e ardhmëri

Arbërisë tej e mbanë.

FLAMURI

Fluturo mbi male, shqiponjë e lirë

Liria për ty, ajri që thith

Atdheu yt, Shqipëria e shqiponjave

Mu në mes të saj krahët i ka shtrirë

Ulur mbi gjak, gjaku të rinon

Rritur mbi plagë, plagët të lartojnë

I thuaj botës mbarë: “Jam Shqipëria”.

VALBONA

Valë valë ulesh e ngrihesh

A thua je zanë, a thua je lumë

Lumi më i bukur, më i kristaltë

Bona të thërras si bijën time

Oh, ju të dyja mua po më çmëndni

Nisu drejt meje, malli po më bren

A nuk e shihni se po zbardhem ?!

GJYSHJA PEMË

Si përbindësh ra mes halleve tona

Fruthi, tifo dhe murtaja.

Nga frëngjitë e kullave u përhap jehona:

“E hej murtaja !”

Jehona njerëzve u mbeti në buzë

Nuk ishte këngë majekrahu.

Jeta u nguros për një çast

Si shkëmbinjtë e ftohtë ndër mjaja !

Gjyshja ime me emrin Pemë

Ndonëse shtatë fëmijë ia mori murtaja

Qëndroi e patundur si bohemë

Rriti edhe katër të tjerë male e maja.

NËNA E MËRGIMTARIT

(Pas një bisede në telefon)

Harrova të të pyesja , a ke të ftohtë ?

Harrova të të pyesja , a ke uri ?

Harrova të të pyesja , a të del buka ?

Harrova të të pyesja , kur do të vish ?

Si harrova unë, nënokja ,

Çfarë fola me ty , o bir ?

MALËSORJA

E quajnë hënë,

Por është më e bukur

Se hëna pesëmbëdhjetëshe.

Trupi i saj m’i ngjaka bredhit,

Balli i saj rudinë me lule,

Fytyra e saj si qelqi i ujit,

Sytë e saj si liqejtë e Lurës,

Flokët e saj si tërfil i butë,

Lëkura e saj si bora e bjeshkës,

Buzët e saj si trëndafil i majit,

Faqet e saj lule pjeshke

Që lulëzojnë në ëndrrat e mia !

MALL

Ç’bëjnë prindërit tani në këtë orë

Babai, gazetën për së dyti ka lexuar

Nëna flokëbardhë trikon ka në dorë

Burrë, djali u bë për t’u martuar.

Dhe në një kohë unë mendoj për ta

Dhe në një kohë ata mendojnë për mua

Lemza zë nënën për djalin emigrant

Lemza nga malli më zë edhe mua.

EPIKË PËR NËNAT

Nga rrebeshi i kohërave

Kurrë s’e ulët kokën

Nga stuhitë e kohërave

Më fort e deshët tokën

Për ju ishte jeta

Ajo foshnjë në bark

Kur s’patët qumësht

E rritët me gjak.

NËNA KOSOVARE

Nënë moj, e dashura nënë

Vështro pusin ku më kanë shtënë

Më kanë shtënë, më kanë lënë

Vrima vrima më kanë bërë.

Pus më pus nëna vështron

Pas e ndjekin qindra nëna

Nënat varg në Kosovë

Djemtë kërkojnë...

Nënë moj , e dashura nënë

Buçet zëri i djalit të saj

Ç’është ky zë që po më ndjek

Thellë nga toka ai po del.

Në shumë puse janë groposur

Ah, sikur të kishin ata, një varr

Ndjenjë e dhimbjes do ish sosur

Loti i syrit do ish tharë

Por një gjë më lehtëson

Je në pus , je në Kosovë

Do t’i zbras të gjitha puset

Do t’a gjej djalin dëshmor.

Në mos e gjetsha ç’do të bëj ?

Ç’farë t’i them Nënës Kosovë ?

Ishte djali, tani nuk është

Bir i nënës me taborrë

Po ti më thuaj se t’a kam falë

Më thuaj të qëndis flamurin

Më thuaj se malli më ka marrë

Ah, sikut t’i puthja gurin !

Nënë moj, e dashura nënë…

Oh sa shumë më djeg meraku

Si t’a gjej kur në Kosovë

Të gjitha puset kanë ujë gjaku ?!

Nënë moj, e dashura nënë

Jo nuk ika në harresë

Është një shpirt, është një këngë

Është një vaj, është një shpresë...

TRISHTIMI I NËNËS

Një vogëlush loz i qetë

Loz e gëzon si vetëm ai

Por ja, nga ballkoni i katit të tretë

Një send i rëndë niset drejt tij

Oh ! thërret zëri i nënës nga lart

Drejtimin gjëma ndryshoi

Shkulet bebushi në bark

Vëllai për vëllain trishtoi.

DIBRANET E BUKURA

U krahasoj me zanat e maleve

Me lulet e freskëta të fushës së Korabit

Me dritën e feksur të kristaleve

Me shushurimën e këndshme të zallit.

Kur vallëzoni ju në majat e gishtave

Bari i butë nuk e ul, por e ngre kryet

Nga vallja juaj nën hijen e vishnjeve

Festë ka dhe qielli me yje.

Është pak të themi se jeni të bukura

Perri të vërteta jeni ju

Punëtore si bleta, të brishta si flutura

Ma luajtët mendjen , ç’bëni kështu ?!

MOS U ZBUKURO BIJA IME

Mos u zbukuro para pasqyrës, bija ime

Se kam frikë se do të shëmtohesh

Të ka bërë jot ëmë si e bukura e dheut

Dhuratë Përëndie, stërmbesë e Skëndërbeut.

Mos u zbukuro para pasqyrës, bija ime

Flokët e tua si një zjarr i ndezur

Kanë nevojë për një fjongo të argjendë

E unë s’di a do mund ta gjej.

Mos u zbukuro para pasqyrës, bija ime

Sytë e tu plot me vegime

T’i ka bërë jot ëmë si filxhan floriri

Brenda tyre bota jote, jeta ime.

VASHAT TEK LUMI

Dëshirë kanë të lahen

Fustane ngritur mbi gjunjë

Djemtë syfilxhanë

Bëjnë sikur flenë gjumë.

Të lahen, mos të lahen

Fustanet ngrejnë mbi gjunjë

O vasha të mira,

Lahuni ju në lumë !