NËNA IME


Bajame Hoxha-Çeliku


NËNA IME


Do t’ju them një fshehtësi,

gjer tani askush s’e di.

Kemi qenë në vështirësi,

s’kishim bukë në shtëpi.

Kishim kazmë dhe lopatë

dhe at’ çikën bukë thatë.

Dhe punonim ditë e natë,

zbathur, lagur gjer në palcë.

Kur nga lart vetëtinte,

fushave qe nëna ime.

Kur shiu nuk pushonte,

nëna nën të punonte.

Tërhiqte këmbët osh e zvarrë,

se nga puna i qenë çarë.

Dukej qartë s’kishte jetë,

syrgjyn nëpër kamp të shkretë.

Shkonte nëpër diell të nxehtë,

t’na ushqente, hej medet!

S’ishim pak, por ishim pesë,

donim bukë çdo mëngjes.

Dhe kur bosh ishte sofra,

qante nëna, qante motra.

Qanim të gjithë menjëherë,

çfarë të bënte nënë e mjerë?!

I qëndronte pranë loti

dhe besim i madh te zoti.

S’kishim shtëpi as çati,

na i rrënoi regjim i zi.

Në kazerma ishim mbledhur,

mijëra vetë si lecka hedhur.

Binte çanga që pa gdhirë,

të gjithë strukur dhe mërdhirë.

Dikush n’ ethe pa shërim,

tjetri kollej pa pushim.

Qanin të gjithë pa mbarim,

nga një i ashpër trajtim.

Fyerje, sharje, poshtërim,

për çdo ditë e çdo agim.

Ne fëmijë në internim,

s’njihnim lodra as gëzim.

S’ dinim ç’ ish gazi hareja,

aq më tepër ç’ishte feja.

Rriteshim nga pak përditë,

Uria na i errte sytë.

pinim ujë pusesh batak,

ku bënte zhaba kuak.

Epidemia anembanë,

tuberkulozë sa shumë vanë.

Vajti edhe motra ime,

që ish yll në flakërime.

E brishtë ish si zanë mali,

e bukur lule behari.

Në mes dritës errësuar,

sytë e kaltër perënduar.

Sa kish mbushur pesëmbëdhjetë,

kishte bërë shumë përpjetë,

rritur në kampin e shkretë,

rritur, rritur me thërrime,

që i mblidhte nëna ime.

Tani s’ kish as shpresë as jetë,

tuberkulozi po e vret.

Sytë e kaltër të thelluar

nga një lot i turbulluar.

Që s’e mposhte dot regjimi,

kishte karakter prej trimi.

Dhe sëmundja po e merrte,

vajzën trime dhe r