NËNË MOS E MBYLL “SKYPE” KËTË NATË

NËNË MOS E MBYLL “SKYPE” KËTË NATË

Nga Fatmir Terziu

Nënë, mos e mbyll “Skype” këtë natë,

ekranin lëre të qaset në përfjetje,

nguli sytë nënë e dashur mbi qelq…

ndiqi detajet! Janë duart e tua, sytë,

këngët e bukura, ninullat,

janë të gjitha si kjo paradë

urimesh për 8 Mars…

Ja si ai imazh që të del pranë,

mëngjezeve kur i gdhin sytë mbi ekran

ti kokën ngre ngadalë

dhe pret e pret gjatë,

të cipals errësirën ndonjë këndes,

të dëgjosh të paktën një fjalë: “Mirëmëngjes!”

Kaq. Vetëm kaq pak,

ja si kjo erë në mesnatë

do hapet në ëndërrat e tua

ky urim për 8 Mars,

dhe ky mall…

CINGËRRIMA TË LARGËTA PËR NËNËN

U kthyen zogjtë të çukisin troshat

në sofrabezin e larmtë të bahçes,

me sqep sollën nga larg, të bardhë si zarf,

një urim të përlotur me mall.

U hapej kraharori nën pupla të lehtë

e sytë u shkrepnin dashuri e flakë,

u digjej nga rruga si shkrumb shpirti i lodhur

dhe kthetrat i kishin të kuq gjak.

Pranvera erdhi, ka tetë ditë që marsi ka marrë nur,

janë ringjallur hithrat.

Dhe nëna nget duart mbi tanur,

këndon e thurr një e nga një petat,

nga larg shikon të vijnë bijtë, bijat me plot fëmijë,

dhe sytë i mban andej nga muri ku varet sofra,

gozhda është ndryshkur, ka vite që s’lëviz

mban një peshë të madhe në kurriz.

Zogjtë mblidhen e festojnë në korr,

mes tufës që ikën, vjen, çukit dhe ulet

nëna fshin lotët me zor dhe pastaj buzqëqesh me lulet.

Afrohet ngadalë tek koshat dhe zogjve ua shton troshat.

Më zgjuat zogjtë e mirë një mall

luadhe të re të përflakur,

më thoni a i patë me sytë tuaj vallë,

a janë mirë me shëndet, mos janë plakur?

E thinjur nëna ime, e ëmbël, e bardhë

pret që ti vij nga larg të paktën një fjalë,

por fjalës nënë, grua, zonjë i duken mal 8 Marsët

kur të paktën gumëzhijnë me dashuri celularët.

SHPIRTI I NËNËS

Erdhi puhizë e Marsit. Sythkat

pluskojnë qumshtimin edhe më shumë

buzë lumit Tamiz me guralecë e shkumë

tejpërtej hiramit që na shtrëngon në mjegull

dëgjoj këngën e nënës për lulien,

përrallën e gjyshes për Doruntinën

i përsëris nëntokës me zhaurimën e trenave

dhe përhumbem aty ku zanafill mallëngjimi.

Duke më ikur minutat

kam harruar praninë time.

E bëhem fëmijë me gishtërinj të butë,

që sythket buzëve dhe gjoksit të nënës

lëmekur me njerëzit e tjerë të urtë,

fshij djersët, dëshirem lotët t’ua përpijë

hyj nëpër porta me lloze të hekurta

kërkoj hapësirat e jetës

kah prehri i diellit.

Orëve që ikin më pas

ngjyej me thinjat e shekujve të tretur,

malli është bërë kocomi,

s’ndahet nga gjaku, gjoksi i nënës, ka thirrë,

koçelë ku fle mall-ë-ngjimi.

Dhe dita më pas shkëlqen si ar i kulluar,

me Gandin që bekon shpirtin e nënës më të bukur,

natyrisht duke e lumturuar.

URIM NËNËS

Galaktikën huazova këtë natë,

nënokja ime e dashur,

e yjet i bëra tufë një e nga një.

Bëra me ta një buqetë të zjarrtë

mbi ta vura kurorë planetësh,

të harruar në hartën globale.

Mbi tufë shtrova nektar bletësh

natyrisht “Bio”, me të madhe.

Sa bëra gati penën nënë e dashur

mijëra urime hidhnin valle.

ATDHEU MË I LUMTUR

Mbi këtë fjalë vërtet u përhumba

e u zgjova nga gjumi me këta pëllumba...

S’mjaftonte të ngjeshja fjalë, vargje, lutje, dhimbje,

s’mjaftonte të numëroja, fusha, kodra, male, lumenj dhe dete,

as liqene dhe të tjera gjëra që i ka falur natyra,

se këto ishin veçse çfarë (f)sheh njeriu në vetvete,

në albumin e tij të strukur plot de(r)te.

Janë qindra të tjera që nisin nga dheu,

që mban kalatë e lashta e të rrënda,

nga guri i gdhendur tek muzeu,

ku shkruhen e rishkruhen mijëra ëndrra,

nga balta në zemër të çdo statuje,

ku mbahen gjallë fatet e rëna,

dhe gjithçka tjetër që mbahet e s’mbahet mend,

për të thënë sa i lashtë është ky vend!

Janë pastaj të panjohurat e çdo fëmije,

që përkëdhel çdo fije bari a çdo vogëlsire,

mbirë mes rropahopave të para në vendlindje,

e bukur i duket edhe goja e një egërsire,

dhe uji i freskët e i mirë,

e ajri që thith mbi tokën e lirë.

I gjithi ky dhe që e shkel këmba,

vuan si vullkan nga brenda,

kur diçka i shkulet njeriut nga mendja,

ky vend ka të drejtë të shkruhet me të rrënda,

është Atdheu më i lumtur që e shpall zemra.

Mbi këtë udhë vërtet u përhumba

e u zgjova nga gjumi si këta pëllumba...