Mos më ngushëllo


    Poezi nga Zejnepe Alili – Rexhepi


    Mos më ngushëllo


    Ecim gjurmëve të kohës,

    të prira nga thundra kuajsh të tërbuar

    që verbërisht ndiqen deri në fitore.

    Ecim lodhshëm shtigjeve

    që se mundin plogështinë,

    s’e mposhtin trishtimin e shekujve.

    Ecim të tronditur:

    ti , unë , ai…

    si valë të rrëmbyeshme lumi.

    Atëherë... e tani!

    Vatra të braktisura...

    sy të shterrur, shpirtëra të venitur,

    viktima të kohës pa gjurmë.

    Me ç’forcë ecim në hap me kohën?!


    Gjaku trengjyrësh


    Pranvera erdhi e zbehtë,

    pa gjallëri ishte moti...

    këmbëkryq s’u ula në fron

    e bindur në gjakun blu,

    simbol qetësie e bardha...

    i kuq qe turpi që gëlltitëm

    në thërrime buke, dekada nën hije.

    Çmendurisht më gërryen dyshimi...

    Jo, bekona Zot!

    Karpatet s’janë djepi ynë,

    ne jemi fis I-lirë,

    në dej na valon gjaku i kuq

    vrullshëm e ndjejmë në kapilar,

    emrin Alban apo Shqiptar.


    Udhëtim nëpër shekuj


    Në hartat e çara nga varfëria,

    shtrihen copëtimet ilire

    kafshuar nga gjarpërinjtë e gjakut!

    Sa të tmerrshme qenë zgjimet e kombit,

    të thyera imazhet e dritës,

    shkretëtirave ku e pashuar është etja.

    Mos më zhdukni gjeografinë o të marrë,

    as harqet e urave që lidhin miqësi

    Për një fron nga Londra, Parisi...

    në konkurset e Evropës m’u mposht fisi!

    Që atëherë, tonat rrënkime

    mbajnë dhembjen e shekujve:

    në gaz lotsjellës notonte Kosova,

    Shqipëria tretej në hijen e vetëshkatërrimit

    që Tetova... Dibra e Çamëria, të luten për mëkatet.

    O ju që kuptoni gjuhën time!

    Më falni hartën e lashtë të krenarisë

    kur joshëse e madhështore frymonte Iliria.


    Kurora lirie thurin vashat

    (Dëshmorëve të kombit)

    Më . . . 999 mote rrënkimesh,

    lot gjaku, dhembje e zjarrtë malli...

    Atje, ku ndër shekuj shqipet ngritën kullat

    Se donin fluturimin e lirë lartësive

    e qielli të përmbyste barbarët, dhe

    bajonetat e tyre të përskuqura

    me dashurinë e njomë fëmijërore.

    Lotët e nënave, mallkimet e gjysheve

    qenë vrer trishtimi për shumë jetë

    si hije të stepura shpirtrash të ngujuar.

    Fundi i kësaj bote mizore qe dita e re,

    lulëkuqet e njoma vaditur me gjak,

    kurora dëshmorëve do t’u thuren me mall

    nga vashat me fytyrë kah lindja e diellit,

    atje ku fillon e mbarron së shkruari historia.


    Për nder të Lokes


    Buzë Vardarit sodisja veten...

    Jam pjesë e këtij nënqielli!

    Lumi, eh lumi

    rrjedh si jetë e trazuar

    valë–valë…

    si balli i rrudhur i Lokes

    lodhur pritjeve

    për birin, nipin

    ndarjen kujton

    sa trishtuese...

    Një ftesë për varrin e panjohur

    këndeve të Evropës,

    ku tretet dashuria

    për dheun, gjuhën,

    nderin e Lokes.

    Na mori lumi,

    me valët e trazuara si jeta!


    Kalimtarët e heshtur


    Vit i mbrapshtë...,

    si ëndërr shtegtare,

    shekull trishtues

    në dhembjen që shpërndan

    mbi tragjikën njerëzore.

    Lot malli e dashurie,

    portrete shqiptare,

    klithje çmendurie,

    kur kujtimet shterren

    si hije nate në ndërrim

    në valë jete përpëliten

    zogjtë e mallit në pakthim.

    Njerëzit heshtin nga lodhja,

    në fole të vjetër shuajnë zjarrin,

    i tret e i josh ardhmëria...

    me sy dashurie presin diellin.


    Shpirti i të burgosurit


    Jeta lëngon mbërthyer në pranga

    Në kullën me katrorë të gurëzuar

    Aty ku deshën të burgosin dhe shpirtin

    Të mjerët gjakpirës të etshëm

    Prenë shtigjet e mallit për liri

    Pranguar në kthinat e kullës së hekurt

    Shpirti zvarritet për një rreze pas grilave

    E dhembja skalitet në relikt historie

    Telat e kafazit shkrihen nga zjarri i lotit

    Dashuria pas pak i zbut vuajtjet

    Flladi i lirisë miklon shpirtrat e përvuajtur

    Ditët marrin ngjyrën e diellit

    Sa madhështore dhe e dashur bëhet jeta

    5 views

    Shkrimet e fundit