"Me sytë nga deti"


Pjesë nga romani" Me sytë nga deti"


Lela Dardha Kokona


Puhiza mëngjesore fërkohej butësisht nëpër gjethet e pemëve, cicërimat e zogjve bashkoheshin në një melodi magjepsëse që të dehte shpirtin. Bela ecte ngeshëm në rrugën "Hoxha Tasim". Zeshkane, me trup të hajthëm, mollëza të ngritura, sy të mëdhenj të hirtë ecte lirshëm, thithte ajrin e ngopur me aromë, i buzëqeshte jetës. Fjalët i kishin humbur. Deri atëherë jeta e saj rridhte e qetë, plot ëndrra e dëshira të natyrshme femërore. Ende nuk kishte hasur në ndonjë hendek të thellë që duhej kapërcyer. Shoqet e mbanin për vajzë të zgjuar, të sinqertë e të panënshtruar. Krejt rastësisht u ndodh përballë me ish mësuesen e letërsisë, Dritën, grua e thjeshtë, miqësore, me fytyrë të qeshur pak të zbehtë e disi përgjëruese që sakaq të bënte për vete. - Oh mësuese Drita, sa kohë pa u parë! - ndali frymën nga gëzimi. - Pa shiko Bela bukuroshe! - i tha ajo me zë të thellë grykor që erdhi duke u shuar, si valët e detit në verë. - Si je mësuese? - i vuri dorën e djathtë gjithë dashuri mbi sup. - Mosha bën të vetën, - buzëqeshi dhe sakaq iu formuan ato dy gropëzat e di