ME SYTË E FËMIJËS


ME SYTË E FËMIJËS

Njëzet e një.

Qyteti I Fierit, 1953.

Për mua, të ardhurin nga fshati, Fieri ishte qyteti që duhej zbuluar e njohur, ngaqë aty do të rridhte një pjesë e jetës sime. E, kur të më pyesnin- “nga je?”- do të përgjigjesha natyrshëm: -“nga Fieri”.

Kohë kisha mjaftueshëm, i rashë pash më pash: nga jugu në veri e nga lindja në perëndim.Nuk ishte kushedi çfar, hiq rrugët e asfaltuara, mu duk si një fshat i madh, shtruar këmbëkryq në fushë. Që binte në gjumë që në muzg,kur priteshin dritat dhe zgjohej në vëngjillë të ditës. Lumi i Gjanicës përmes, e ndante më dysh. Në verë me pak ujë, i qetë e paqësor, por në dimër, hera-herës, i ushqyer nga ujërat e shiut të vendburimeve të tij, egërsohej, dilte nga shtrati i ulët dhe me të vjellat e tij të turbullta, vërshonte dhe përmbytëte shtëpitë përdhese të lagjes Shkozë dhe merrte ç’gjente përpara. Mbi lumë ishin dy ura,që lidhnin dy pjesët e ndara të qytetit: e drunjta dhe e gurta.

Qytetin e përshkonte mespërmes rruga e asfaltuar,