ME LUNDRËN E VARGJEVE


    Ermira R. JUSUFI

    Ermira R. JUSUFI

    ME LUNDRËN E VARGJEVE

    U nisa që me agun e parë

    Me lundrën e vargjeve hapja valët

    Dallgë ndjenjash ma përshkojnë shpirtin

    Hapërimi merr frymë fushës kaltroshe të yjeve

    Deri në ankorimin e parë

    Brigjeve të dashurisë që nuk mbaron

    Mos humb rrugë në pikëditë

    Shtigjet janë mbyllur për harrestarë

    Si vetëtimë moti me shtrëngatë

    Përplasen kujtesës së vargjeve

    Dhe rrëmbej frenjtë e drejtimit

    Vargjet thyejnë shtizat e guximit

    Kjo nisje e vonuar më shqetëson

    Edhe njëherë i hap velat e erës

    Me lundrën e vargjeve dua të arrij

    Atje ku dielli ka harruar rrugët

    Këto vargje dijnë lundrimin

    Përtej kohës së parashikur

    Drejt cakut të ëndrrave me saktësi

    Përtej lëkundjeve të kohës po nisem

    Me besimin se një ditë tjetër do të arrij

    Me lundrën e vargjeve

    Valëve të jetës do tu takoj

    Përsëri

    Avignon – Francë

    05.12.2019


    KUR VIJNË FJALË NGA LARG


    Kur vijnë fjalë nga larg

    Fjalë me aromë atdheu, gjithësesi

    Shpalosim pak mall që djeg në shpirt

    Pak dashuri e përqafime shpalosim

    Dhe shpërfillshëm si pa takt

    Ditën përshkojmë

    Kontinenti po tkurret

    Në gjeografinë time të kujtimit

    Sa më afër më shpie mendja

    Në truallin e tim eti

    Poaq më i shkurtër udhtimi

    Në qiellin që nuk përfundon

    Kaltërsive të dashurisë sime, atdhe

    Zbres fuqishëm

    Si shtojzavalle që përfton

    Mbi kreshtat plot fole të braktisura

    Dhe rikthej jetën

    Në ardhje të stinës së luleve

    Atëherë kur vijnë lulet me blerim

    Kur vijnë fjalë nga larg

    Jetës i kthehet dita e re

    Stina ime e dashurisë

    DY STINËT TONA

    Stina ime prej ëndrrave

    Dhe stina tjetër që e mediton ti

    Janë stinët që në vazhdimësi jetohen

    Dy stinët tona të përhershme

    Që përjetohen

    Në shekullin e jetës

    Ngrita kështjellën e durimit

    Deri në pikëpjekjen tonë

    Dhe stinët mbetën në mes

    Si kujtimet që nuk treten

    Asgjë nuk ka kuptim

    Pa ngjizjen e stinëve tona

    Prekje që rrëzon mite

    Kjo lëkundje dridh majat e guximit

    Për një stinë të vetme

    Dy stinët tona

    Unazë që lidhin jetë


    NGA KROJET E MALLIT TËND


    Sa etjen piva nga krojet tua prej malli

    Fuqi kreshnikësh nga zanat e Jutbinës fitova

    E shpatat vringëllimë me e zënë perin e hollë

    Fije floku prerë me Shpatë Damokleu

    Deri në palcë të dashurisë së djegur

    Mall i kallur afshi prej krojeve të bardha

    E flakë jete mbi syprinën e ëndrrave esëll

    Pandërprerë rrjedhin damarëve tanë

    Dhe mbushin liqene të etura

    Nga krojet e mallit tënd


    GJITHÇKA MBI DASHURINË


    Edhe kur ëndrrat ikin përtej harrimit

    Mbetet hija e farfurimës së panjohur

    Dhe tis mjegulle në kujtesë përqëndrohet

    Po ndodh të harrohet dita e njohjes

    Nuk ka asgjë të keqe, se rikthimi ka arsyet

    Dashuria nuk është veçse fluskë e shumëfishuar

    Që shqitet në kohë e pakohë të kujtesës

    Asgjë nuk ndodh për dashurinë

    Edhe kur fjalët përplasen udhëve pa fund

    Përtej kujtesës pa paragjykime

    Se dita sjell të reja e guximi rikthehet

    Bashkë me dashurinë në katror

    Gjithçka është normale për dashurinë

    Edhe atëherë kur dashuria çalon

    Mbi paterica të durimit


    SA E HOLLË FIJA E MENDIMIT


    Sa e hollë fija e durimit

    Deri në ndryshimin e kohës

    Për të mirë

    Sa e hollë fija e dashurisë

    Deri në pikëtakimin e përhershëm

    Për shpirtërat tonë

    Sa e hollë fija e guximit

    Deri në shembjen e smirës

    Me prekjen e dritës

    Sa e hollë fija e mendimit

    Deri në kupolën e ëndrrave

    Për ne të dy!


    KTHEMA KOHËN TIME


    Varur në degë pikëllimi

    Pikon jeta pikë helmi e zhgënjimi

    Të përgjërohem pa mbarim

    Për mirëkuptim njerëzor

    Kthema kohën time

    Edhe këtu në poezi

    Kthema kohën time

    Që pezull ma mban si degën

    Kur pikon mall i ikur

    E fjala gjithmonë e heshtur

    Fjalë e varur në ingji

    Kthema kohën time

    Edhe këtu në poezi


    SPROVË PËR NJË VARG TË RI


    Mëngjeseve kur zgjohem pranë teje

    Nuk gjejë fjalët që dua për t’i thënë

    As shprehjet më të bukura prej zemre

    Që do t’i shkruaj në letër të bardhë

    Këto qëndisma shpirti që më mbajnë gjallë

    Ku t’i gjejë të mirat e dhimbjet e mia bashkë

    Që vrragë shpirti më kanë lënë pafundësisht

    E asnjëherë s’kam pasur guxim të t’i them

    Nga frika se të thyej në shpirt

    Druaja se miqësia do kthehej në armik

    E durimit pastaj i humbet arsyeja

    Or mik!


    #ermira #jusufi

    56 views

    Shkrimet e fundit