ME LUNDRËN E VARGJEVE


Ermira R. JUSUFI

Ermira R. JUSUFI

ME LUNDRËN E VARGJEVE

U nisa që me agun e parë

Me lundrën e vargjeve hapja valët

Dallgë ndjenjash ma përshkojnë shpirtin

Hapërimi merr frymë fushës kaltroshe të yjeve

Deri në ankorimin e parë

Brigjeve të dashurisë që nuk mbaron

Mos humb rrugë në pikëditë

Shtigjet janë mbyllur për harrestarë

Si vetëtimë moti me shtrëngatë

Përplasen kujtesës së vargjeve

Dhe rrëmbej frenjtë e drejtimit

Vargjet thyejnë shtizat e guximit

Kjo nisje e vonuar më shqetëson

Edhe njëherë i hap velat e erës

Me lundrën e vargjeve dua të arrij

Atje ku dielli ka harruar rrugët

Këto vargje dijnë lundrimin

Përtej kohës së parashikur

Drejt cakut të ëndrrave me saktësi

Përtej lëkundjeve të kohës po nisem

Me besimin se një ditë tjetër do të arrij

Me lundrën e vargjeve

Valëve të jetës do tu takoj

Përsëri

Avignon – Francë

05.12.2019


KUR VIJNË FJALË NGA LARG


Kur vijnë fjalë nga larg

Fjalë me aromë atdheu, gjithësesi

Shpalosim pak mall që djeg në shpirt

Pak dashuri e përqafime shpalosim

Dhe shpërfillshëm si pa takt

Ditën përshkojmë

Kontinenti po tkurret

Në gjeografinë time të kujtimit

Sa më afër më shpie mendja

Në truallin e tim eti

Poaq më i shkurtër udhtimi

Në qiellin që nuk përfundon

Kaltërsive të dashurisë sime, atdhe

Zbres fuqishëm

Si shtojzavalle që përfton

Mbi kreshtat plot fole të braktisura

Dhe rikthej jetën

Në ardhje të stinës së luleve

Atëherë kur vijnë lulet me blerim

Kur vijnë fjalë nga larg

Jetës i kthehet dita e re

Stina ime e dashurisë

DY STINËT TONA

Stina ime prej ëndrrave

Dhe stina tjetër që e mediton ti

Janë stinët që në vazhdimësi jetohen

Dy stinët tona të përhershme

Që përjetohen

Në shekullin e jetës

Ngrita kështjellën e durimit

Deri në pikëpjekjen tonë

Dhe stinët mbetën në mes

Si kujtimet që nuk treten

Asgjë nuk ka kuptim

Pa ngjizjen e stinëve tona

Prekje që rrëzon mite

Kjo lëkundje dridh majat e guximit

Për një stinë të vetme

Dy stinët tona

Unazë që lidhin jetë


NGA KROJET E MALLIT TËND


Sa etjen piva nga krojet tua prej malli

Fuqi kreshnikësh nga zanat e Jutbinës fitova

E shpatat vringëllimë me e zënë perin e hollë

Fije floku prerë me Shpatë Damokleu

Deri në palcë të dashurisë së djegur

Mall i kallur afshi prej krojeve të bardha

E flakë jete mbi syprinën e ëndrrave esëll

Pandërprerë rrjedhin damarëve tanë

Dhe mbushin liqene të etura

Nga krojet e mallit tënd


GJITHÇKA MBI DASHURINË


Edhe kur ëndrrat ikin përtej harrimit

Mbetet hija e farfurimës së panjohur

Dhe tis mjegulle në kujtesë përqëndrohet

Po ndodh të harrohet dita e njohjes

Nuk ka asgjë të keqe, se rikthimi ka arsyet

Dashuria nuk është veçse fluskë e shumëfishuar

Që shqitet në kohë e pakohë të kujtesës

Asgjë nuk ndodh për dashurinë

Edhe kur fjalët përplasen udhëve pa fund

Përtej kujtesës pa paragjykime

Se dita sjell të reja e guximi rikthehet

Bashkë me dashurinë në katror

Gjithçka është normale për dashurinë

Edhe atëherë kur dashuria çalon

Mbi paterica të durimit


SA E HOLLË FIJA E MENDIMIT


Sa e hollë fija e durimit

Deri në ndryshimin e kohës

Për të mirë

Sa e hollë fija e dashurisë

Deri në pikëtakimin e përhershëm

Për shpirtërat tonë

Sa e hollë fija e guximit

Deri në shembjen e smirës

Me prekjen e dritës

Sa e hollë fija e mendimit

Deri në kupolën e ëndrrave

Për ne të dy!


KTHEMA KOHËN TIME


Varur në degë pikëllimi

Pikon jeta pikë helmi e zhgënjimi

Të përgjërohem pa mbarim

Për mirëkuptim njerëzor

Kthema kohën time

Edhe këtu në poezi

Kthema kohën time

Që pezull ma mban si degën

Kur pikon mall i ikur

E fjala gjithmonë e heshtur

Fjalë e varur në ingji

Kthema kohën time

Edhe këtu në poezi


SPROVË PËR NJË VARG TË RI


Mëngjeseve kur zgjohem pranë teje

Nuk gjejë fjalët që dua për t’i thënë

As shprehjet më të bukura prej zemre

Që do t’i shkruaj në letër të bardhë

Këto qëndisma shpirti që më mbajnë gjallë

Ku t’i gjejë të mirat e dhimbjet e mia bashkë

Që vrragë shpirti më kanë lënë pafundësisht

E asnjëherë s’kam pasur guxim të t’i them

Nga frika se të thyej në shpirt

Druaja se miqësia do kthehej në armik

E durimit pastaj i humbet arsyeja

Or mik!


#ermira #jusufi

60 views

Shkrimet e fundit