ME DUART PAS SHPINËS


AVDUSH CANAJ

KRUJES SHETITË

Ende kalë i Gjergjit

si dikur hingëllë,

ende shpatë e tij

betejave vringëllinë.

Nga shekujt e thinjur

del Krujes shetitë,

jo kur bie mjegulla,

dita kur çelë sytë.

Flet me shqiponjat

te shkëmbi, mbi gurrë.

Gjaku i arbrit, thotë,

s`bëhet ujë kurrë!

Dhe s`di kah ikën,

askush nuk e sheh!

Shkon ta puthë flamurin

atje lart mbi re!

6 prill 2020

MË DUART PAS SHPINËS

Ec drejt, mik i vogël.

Ec me një dorë ne xhep.

Me krahun në sup të shokut.

Me dorën rreth belit

të manushaqës tënde.

Dorë për dore

me ylberushen e klasës.

Mos më duart pas shpinës.

Asnjëherë.

Kështu një shekull

kemi shetitur

shetitoreve të ferrit.

PIKTURË NË VARGJE

Në flokë një pyll me lule.

Tri flutura të përgjumura.

Një mollëkuqe gati në fluturim.

Në balluke cicërima e zogut.

Si liqeni rrëzë malit sytë e qeshur.

Pikturë në vargje

shoqja ime.

KËNDON BUKURIA

Fshehur

nën këmishë të ftoit

guguron kumria.

Unë

nënës i them seriozisht:

Kopshti po këndon sot!

Këndon bukuria!

NJË HARABEL MA MERR VJERSHËN

KUR shkruaj vargje