"MARTESA"


Miho Gjini "Mjeshtër i Madh"

Tregim

Kristofori e kishte mbyllur atë punën e martesës njëherë e mirë, kur e thirri papritur e ëma dhe i tha se "ja, -u dashka që të bësh një lloj "martese tjetër"". Ai nuk e pa nënën e tij, po mbylli sytë. Se qe një "perde e mbyllur" martesa, kur edhe vetë ajo, e ëma, nuk pati fat me martesën e parë dhe kishte bërë të dytën, me një burrë krejt të panjohur, sepse "duhej bërë patjetër një martesë e dytë, që të mbyllte gojët e fshatit",-kishte thënë ajo atëhere dhe erdhi këtu, në ishullin përkarshi fshatit të saj, sa ishte hapur kufiri detar e qe vendosur një traget, që njerëzit të venin e të vinin lirisht nga Korfuzi, nga ku dukeshin natën edhe makinat kur ecnin bregut të detit, ndërsa ne agun e mëngjesit, tjegullat e kuqëremta të shtëpive, nën ullinjtë e dëndur të fqinjëve.

-Mos e zërë në gojë fare e mos u lodh! -tha prerazi ai.

-Budalla i dreqit! -i tha ajo djalit të saj 34 vjeçar, qetësisht, pa e prishur terezinë...,-nuk do martohesh de, po do bësh sikur do martohesh e do marrësh një dorë para. Kaq!

Atëhere sytë e Forit u hapën përgjysmë. E ëma dukej sikur po tallej me aktin më të shenjtë të njeriut, që ai e kishte përbuzur, qyshkur edhe e ëma, e mallkonte atë ditë që ishte mpleksur me të atin atje në fshatin e tyre. Dhe pikërisht këtë donte të thoshte, po goja i mbeti gjysmë e hapur.

-Mos fol fare! Hidhen në ajër dhjetë mijë euro për këtë "punë" e nga këto para tetë janë të tuat, sa të vësh vetëm një firmë. Ajo pastaj do vejë në punë të saj e ti në punën tënde. Kaq! Dhe ajo vjen nesër këtu. Nesër! Që nga "fundi i botës", në afërsi të Polit të Veriut, që të bëni kartat në Bashki, të vësh një firmë që figuroni të martuar, do pimë kafen e "martesës", do futësh paratë në xhep e do bësh përsëri jetën tënde, atje në Kassiopi, me ata qentë e derrat, tek "kolibja jote". Kaq!

***


I gjithë ishulli Grek i Korfuzit që ishte bërë si i tiji, tani i'u turbullua deri përtejë detit, nga ana e fshatit të tij të lindjes, matanë hapësirës që i ndante të dyja shtetet. Burri i nënës i kishte besuar pronën e vogël që i mbeti në Kassiopi, pasi u largua prej andej, për më tepër që të "mos e kishte nëpër këmbët e tij". Dhe Kristofori mbante aty disa qenë të racave të ndryshme, që i rriste dhe i shiste me të shtrenjtë, dy-tri derra që çuditërisht shtoheshin aq shumë, derisa rriteshin e bëheshin për mish, dy gjela e 10 pula për vezë e mish, po edhe një dhi race për qumësht, me dy keca pranë gjithashtu. Dikur kujdesej vetë për gjithë këtë katandi, po tani që gjeti grua, matanë kufirit dhe, meqënse gruan e mori me "kec" nga mbrapa", 14 vjeç djal, ku ta gjente më të hajrit që, pikërisht ai duhej vendosur në atë "brinjë, me të gjitha të mirat pranë, sikundër e kishte nisur kurbetin edhe ai",-thoshte pa rreshtur...

Kristofori mbërriti në pronën e vogël familjare në fshatin Kassiopi me "Hundain" e vjetër, e futi brenda gardhit rrethues dhe e parkoi përbri ngrehinës ku flinte vetë, kur pulat turfulluan të uritura. Derën e hekurt e hapi me tufën e çelsave që po e përdridhte me nervozizëm, bëri një kafe, mbushi edhe një gotë raki e doli tek ay "dy gjisht vënd" që e quante "verandë", ku gjithsesi i pëlqente ta pinte, me vështrimin mbi syprinën e detit, ngulur matanë bregut. E ktheu një gllënjkë raki, e rrufiste të nxehtë edhe kafenë dhe u mat ta qëllonte tryezën gjysmë të kalbur me grushtin e tij. "Si kështu?! Të martohej, ashtu kot, kur martesa i qe urryer? Të firmoste për një grua që as e donte e as e kishte

parë kurrë, e cila, që të nesërmen nuk do të ishte fare e tija dhe do t'ia mbathte me tjetrin, pa u tharë firma në letër. Një leshko dhe aq! Jo! Nuk do ta bënte kurrë këtë. Po atëhere, përse iu mbyll goja?!" U ngrit t'u hidhte ushqimin e ditës qenve të racës, derrave, pulave e nxitoi ti vinte dhisë "malteze" përpara barrën e gjetheve të njoma që i mblodhi para se ti vinte. Deti llamburiste aty poshtë e i dukej sikur qe i mbushur me lluspa peshku tej e përkëtejë. Pas pak ia dha truri të shkonte e të kridhej në det. Qe muaji shtator, në të dalë, po ngrohtësinë e mbante si në maj e qershor. Dhe ashtu i thellë, i pastër, sa mund të shihje kumin e shtruar aq butë në fundin e vet, si të qe një sendon llamburitës. Po Fori,-siç e thërrisnin në Shqipëri, preferoi të hidhej me kokë nga një shkëmb aty pranë, të vente deri në fund, të mbushte të dyja grushtat me kumin e poshtëm e pastaj të ngjitej me vërtikë mbi sipërfaqe. Jo, nuk do pranonte që t'i shtonte ngatërresa vetes. Vërtetë qe 34 vjeç tani, po edhe sikur ta martonin me të vërtetë, me të "bukurën e dheut", si nëpër përralla, askujt nuk i duhej kjo, para lirisë që kishte siguruar këtu, në vetminë e tij dhe në atë ngrehinë të mënjanuar, përbri kolibeve të kafshëve e të shpendëve, me të cilat po bënte 20 vite që jetonte në harmoni, sikur të kishte disa banorë frymorë pranë, që s'duheshin braktisur kursesi me belara grashë, firmash e të disa parave qe hidheshin ashtu, së koti, gjoja si sadaka, po për t’i siguruar një jetë tjetër një njeriu tjetër, që s'e njihte fare e që nesër dejë, firma që do të vinte, mund t’i "pëlciste buzën", fare pa punë. Jo, nuk do ta vinte atë firmë.

***

Atij si kishte dalë mirë gjumi mëngjesit, kur ra zilja e telefonit. E kuptoi se kush e merrte e nuk e ngriti. Mirëpo zilja do të binte pa ndërprerje, me këmbënguljen e rrezikshme se, në të tilla raste, "burri i nënës" do të shfaqej aty, jo më vonë si gjysmë ore më pas, me "Land Rover"-in e tij dhe do të shfrynte si dinte vetëm ai, në ngjashmëri me derrin e egër. Kishte arrdhur këtu gjatë trazirave të Luftës Italo-Greke, me gjithë bagëtitë që kishte zënë andej dhe mbeti në Korfuz përgjithmonë, duke mbarështruar gjënë e gjallë e shtuar kopenë aq mirë, sa arinte ta mbulonte tregëtinë e tij dhe të fitonte shumë më tepër, me therjen e të imtave. Ngjante njëlloj si vendasit, jo vetëm nga pamja, nga katandia, po edhe nga gjuha, pse jo, edhe nga ajo shkathtësia me plotë dredhira. Më në fund e ngriti receptorin, për të dëgjuar matanë telit zëmërimin e tij, që përfundonte gjithmonë me një ton zëri të zbutur e me qortimin prindëror: "Dëgjo, pedhi mu!", edhe pse nuk ishte djali i ligjshëm i tij..."I hodha ushqim gjësë së gjallë",-tha Kristoja. "leri që të gjitha, se si gjenë gjë dhe eja shpejt! Mamaja ta ka hekurosur "kostumin e dhëndërisë" që të veni aty, në qeverinë e vendit, si njerëz për të qenë. Nusja të erdhi që nga larg e të pretë!" E mbylli receptorin me tërsëllim, pasi shau vënçe burrin e nënës!

Mamaja e priste jashtë shtëpisë dykatëshe, nga ana lindore e ishullit, afro 20 km më poshtë Korfuzit, brenda një rrethimi me agrume, një kilometër e ca më larg nga nomeja e tyre. Kristofori nuk i foli njeriut që përdridhte mustaqet me tangërllëkun e vetë e as së ëmës, po shkoi pas saj, si zgjidhja më e mirë që mund të bënte, për t'i rrëfyer kostumin që duhej të vishte. Të gjitha po bëheshin kaq me nxitim e papritur saqë ai, si i zënë ne befasi, nuk arinte të kundërshtonte dot para tyre. Dhe tani, shtohej aty edhe një personazh tjetër që vinte prej një vendi të largët, siç i kishin thënë, nga Amerika e sipërme, në afërsi me Polin e Veriut! E gjitha, e ideuar, e skicuar dhe e dhënë për realizim njëherë e mirë, prej hallës së vetë, një ndrikull e shkëlqyer për "kësi punësh"! Dhe vjen pastaj një çast kur teatri nuk luhet më në skenë, po në jetë. Të gjithë personazhet e lojës ishin po aty: ajo që do të nusëronte në Bashkinë Greke, ashtu "kot së koti", sa ti merrte firmën dhëndërit që sdo të ishte më dhëndër dhe që pastaj te "ikte prapa diellit" nga ishte e nga s'ishte. Gogo Naçi që këtu njihej me emrin Jorgios Natcios, u ul rëndshëm në kolltukun e tij me lëkurë të zezë, rrotulloi shkopin e zi me

gjishtrinjtë e tij të trashë, po ashtu edhe majat e mustaqeve e tha ca fjalë: "Mbani vesh mirë! Sikundër jemi këtu, komplet, në orën 9 zero zero do jemi në Bashki, me kartat në dorë që ti shohë Zoti Harallambaqis, miku im! Atje nuk duhet të flitet asnjë fjalë shqip, as me zë të ulët. Kujdes kur të thoni emrat e të mos ngatërroheni. Ti i yni nuk je Foroja si te thirrnin kur ishe i vogël, po Kristo, Kristos Gjonis. Ti moj vajzë nuk je më Dila Marku, nga Tropoja a nga Dibra, por Marie Nika, nga fshati i Shën Thanasit, nga Bregu i Himarës, sikundër i "kemi ndrequr nëpër kartat tona", -mbaroi ai së foluri e asnjë nuk e hapi gojën pas tij. Zonja Vito solli një tabaka me llokume e ujë të fohtë e i shpërndau tek të gjithë me rradhë. Po fjala "Të trashëgoheni" nuk mund të thuhej de, veç të bëhej adeti, edhe me llokumet, qoftë edhe me një mërmërimë të mbytur. Zonja Vito pas pak solli edhe kafetë, që u pinë po në heshtje. Fori e pa nusen që nuk do të ishte e tija, me bishtin e syrit e diç mërmëriti mbyturazi edhe ai. Ju duk një vajzë e shëndetshme për shtratin! E skuqte nuri i moshës dhe e ndjente veten ngushtë. 20 vjeçares i duhej patjetër që të quhej "qytetare greke", pa qenë e tillë dhe të kishte mbiemrin e atij Gjonit, kur nuk do te ishte asnjëherë gruaja e tij. "Nuk kishte asgjë që nuk ndreqej ", -i kishin thënur...

Në orë 9.00 ata ishin në po atë Bashki që kishte mbetur si 300 vite më përpara. Zofi Harallabaqis, i cili iu ngrit në këmbë me plot respekt Gogo Naçit, që ai e thirri me emrin e tij të greqizuar: Jorgos Natcios, duke marrë prej tij edhe zarfin e zgjatur, paksa nënë dorë, që Kristofori nuk mund të mos e vinte re. Zoti Harallambaqis vendosi syzet dhe "u zhyt" nëpër kartat e dosjes, me përvojën e madhe që ka në dorë fate njerëzish! Të gjithë kishin ngrirë para këtij njeriu skrupuloz, në pritje se çdo të thoshte, kur papritur ai i ra paksa tryezës me kapakun e stilos tri herë, mbështeti shpinën tek karrigia e tij rrotulluese dhe tha fare shkoqur se , nuk e kishte parashikuar një detaj në proçesin ligjor të kryerjes së aktit martesor, në kësi rastesh të veçanta, kur njëra palë, femër a mashkull qoftë, vinin prej një shteti tjetër, ku duhej "konsumuar" e regjistruar, si akt parësor, aty fillimisht dhe pastaj, me këtë "akt formal" të vinin aty e të kryenin punë menjëherë. Fytyra e tij shprehu keqardhje se atë ditë nuk mund të kryenin dot punë, pa u"hedhur një vrap" nga Zyra e Gjendjes Civile e fshatit të tyre përkarshi e u ngrit në këmbë menjëherë. Ra një heshtje e zymtë, kur pritej hapja e pakos së llokumeve, si formaliteti i parë i "aktit të shenjtë" që ata e quanin"Politiko Gamo"!

***

Kthimi në shtëpinë e tyre qe po kaq i heshtur. Rrugës Gogo Naçi qe shprehur me një ton të vendosur se, duhej të hidheshin me traget në Shqipëri, mbasi "një vrap pele" largë ishte dhe me një taksi të venin deri në fshat e të ktheheshin po sonte!... Derisa mbërritën në shtëpi askush nuk foli. Aq më tepër vajza e ardhur nga larg që shpresonte një ndërrim të shpejtë të identitetit të saj. Po kishte "dava Janina!",- thonin këtu! Zonjës Vitori i mbeti përsëri pakua me llokume nëpër duar dhe iu afrua të shoqit që rrotullonte bastunin si i xhindosur. "Me atë harramin tënd merru ti,- i foli nënë zë e thuaji ç'duhej bërë". Gjendja dukej e tendosur gjatë kohës që Fori ishte xhveshur e veshur nxitimthi, me rrobat e tij të së përditshmes dhe doli tek dera për të ikur...Po ajo i dha shenjën e prerë se s'duhej të largohej pa ngrënë mëngjesin që ajo e kishte shtruar mbi tryezë. I hodhi dorën në qafë të birit dhe e tërhoqi deri në tryezën e verandës ku gjithçka qe shtruar bukur e me bollëk ,me katër pjatanca me petulla të freskëta. "Uluni e hani",-tha ajo me buzëqeshjen e saj të sforcuar. Kush i do me mjaltë e kush me djathin tonë të freskët, që ta bëjmë"me hajër"edhe këtë punë. Në mos sot nesër, sepse "nuk na vjas njeri" përfundoi ajo. Zonja Viktori iu afrua të birit e i mërmëriti afër veshit, ndërsa me dorën tjetër diçka i shtiri në xhep. "Hidhu një vrap përtejë e mbaroje këtë punë"! U orvat që ta puthte të birin, po nuk e priste që djali t'i kthehej me vërtik e t'i thoshte me zëmërim: "Në më

pe më tek dera të më vësh edhe qentë nga mbrapa"! Ajo u mvrejtë e i dha një të pickuar të fortë në ije, sa ai qe gati të ulërinte. As vetë ai s'diti si u përmbajt. U shkëput prej saj e doli jashtë menjëherë, pa përshëndetur as të ardhurën e stepur që s'kishte si mos ta kuptonte që punët nuk qenë kaq të thjeshta sa ia bënë.... U dëgjua motori i "Hundait" të Forit dhe mbeti pas gulçima e skrapamentos, me shtëllungat e tymit të zi ..... "Ulu moj vajzë! Me këto që na gjete, po si e do zakoni për vërsën tuaj, me petulla me mjaltë. Pa merak fare... Se kjo punë është e mbaruar. U tha dhe do bëhet! Do hidheni një vrap deri përtejë, do bëhet edhe ky formalitet e pastaj do të quhesh e martuar"! Gogo Naçi papritur u zgërdhi aq shumë, saqë vajza që nuk e priste këtë lloj reagimi, u rëqeth e bëri mbrapa me gjithë karrige. Qe Zonja Viktore që e ndjeu "kërcitjen" e sjelljes së të shoqit dhe i afroi pjatancën me petulla... "Nuk kam uri fare, pashë të madhin ZOT!",- tha ajo, për ta lënë atmosferën e heshtjes po aty, ndërsa Gogo Naçi nisi të mbllaçitej..

-Ja ç'djalë ke ti,,, Mosmirnjohës! Të dhjetë m'u në derë,-i tha ai së shoqes, me një ton të qetë tashmë, pasi leu në mjaltë mirë edhe petullën e fundit. Viktoria nuk foli. U lëndua shumë me gjestin e të birit , për të cilin kishte edhe ajo fajin e saj, duke e lënë të vetmuar, mënjanë, pa njerëz, rrethuar nga kafshë, shpendë e egërsira që delnin natën dhe jo pak herë e kishin llahtarisur jetën e djalit të saj të vetëm. Po jo më pak u përgjërua edhe nga fjalët prej "plumbi" të të shoqit, me të cilin kishte menduar se e "ndreqi" njëherë e mirë martesën e parë që i kishte "plasur buza" me atë burrin e dembelosur "që në lindje", pa bërë asnjë prokopi, kur ajo vetë e"ndizte zjarrin edhe në mes të detit"! Po këto janë fate që nuk i parashihte dot në atë kohë. Ia hipi varkës e erdhi te "shepragu" që e kërkoi, me gjithë "kuçin nga mbrapa" që e kishte si "peshqesh" nga i pari!

Gogo Naçi nisi të vinte vërdallë, si kuajt e harbuar në lëmë, me një celular në dorë , me të cilin jepte e merrte me pamje të egërsuar. Një damar i zi i doli menjëherë në ballin e gjërë. Shfryu po aq egërsisht e fëlliqësisht me fjalët që përdori dhe i bëri me shënjë së shoqes se qe rradha e saj tani ta kërkonte "dhëndërin e zhdukur" që s’e ngrinte më telefonin! Kokëulur, me vështrimin hedhur ca nga e ardhura e ca nga i shoqi, e mori edhe ajo harramin e saj në telefon, po aq herë sa edhe i shoqi. Shurdhëria e telefonit paralajmëronte diçka të keqe... Ky hap që u bë, pa u menduar mirë, e kishte egërsuar të birin , mbetur në atë "brinjë" te Kassiopit, më keq se eremitët e njëhershëm. Në atë dëshpërim e sipër, ndjeu se i erdhi pranë vajza e largët, që ia dërgoi e motra prej atyre vendeve të veriut, që i "raftë ndonjë pikë mbi krye", -mërmëriti ajo me veten e saj. Ajo tjetra kishte nxjerrë nga çanta telefonin e saj dhe bëri nje shënjë lutëse... Viktoria s’e bëri dy, krijoi me dorë një gjest rrethor në ajër dhe u plandos në kolltukun e gjerë! Vajza u kthye nga ana e verandës me shikimin nga deti e krijoi numrin e celularit te Kristos... Pas një heshtjeje të shkurtër ajo ndjeu frymëmarrjen e tij që gulçonte. "Jam unë, unë që erdha për ty nga larg dhe... dhe të përgjërohem..., që të flasim bashkë e t’i ndreqim punët. Pasha të madhin ZOT! Në mos, me ikë edhe unë e mjera, andej nga erdha!". Heshti një hop dhe pastaj tha prerazi:" Dëgjo! Nuk i ke bërë mirë punët, po nuk është krejt faji yt. Po do të flasësh me mua, del në sheshin kryesor të fshatit e aty, para kishës së madhe, janë ca taksi ngjyrë verdha. Hypi njerës prej tyre e thuaj vetëm drejtimin: "Sidari" dhe këtu të pres unë, në sheshin para kishës edhe këtu, po pa kallauz dhe me kushtin që ata të mos e dinë se ku ndodhem. Nuk jam as kalama e as ndonjë budalla i rritur!".

***

Gjer këtu kishte arrdhur i pushtuar nga zëmërimi i asaj dite të mbrapshtë. 35 km larg Korfuzit, nga ana e përtejme, ku hapej deti dhe e lë më mbrapa edhe Kassiopin e Kepin e Ekaterinit. I pëlqente ay

plazh i futur në një të çarë mali që quhej "gjiri i të dashuruarve", përbrënda "darës" që krijonin shkëmbinjtë e lartë, sipër të cilëve qe ajo platformë e magjishme e asaj pllake të pafundme guri që shërbente diku edhe si trampolinë për më guximtarët, nga i cili ai hidhej me kokë, duke bërë në ajër edhe "salton mortale". E llogariti kohën që do bënte taksija deri aty dhe doli tek sheshi, disa metra më tëhu nga Kisha e Joanit. Pas pak do të vinte edhe taksija. Ajo e kishte pikasur menjëherë dhe i dha shenjë shoferit të ndalonte. U afrua që të paguante, po ajo i nxori pëllëmbën e dorës përpara, për ti rrëfyer se ishte paguar edhe taksisti. Po. Gjithçka ishte e paguar. Tani atij i mbetej t’i jepte një kafe "mysafires" së largët e të mbaronte kjo "histori martese". I dha shenjë taksistit që të lagohej dhe e drejtoi vajzën nga Kafja përballë, që e kishte verandën karshi plazhit, ku dallonin një vargë karigesh prej kashte të thurur e disa tavolina po kështu, nën mbulesën e thuprave të bërë gërshet e që siguronin atë hije të këndshme e qetësi të lakmuar, në të tilla ditë të nxehta. "Çdëshiron të pish",-pyeti ai. "Kurgja!",-u përgjegj ajo. "Sill dy limonada të ftohta",-i tha Fori kamarjerit që priste dhe u ulë rëndshëm. "Perse ike?,-pyetei ajo. Do a s'do ti, unë udhëtova për tan natën dhe tashmë kam ardhë,,,Me folë me ty...Por, ta dijsha nji'kshtu, për kryt e vllaut t'vetëm, s'kisha ma ardhë fare...Halla yte, ay ku jena, e bani t'mbarueme punën...!".."Ç'punë?! Pse, ç'jam unë "gur shahu" apo "gur varri"?!..Po të ishte për t'u martuar , isha martuar me kohë, sikundër e ka bërë edhe nëna ime, mjerisht, që të martohej përsëdyti me atë Gogo Naçin që, siç tund shkopin, sjell vërdallë edhe jetën, i bën "lëmsh" të gjitha, po ti shtrishë ca para nën dorë a mbi dorë! Jo,,Unë nuk e bëj një gjë të tillë!" Ajo mbylli sytë dhe një curil lotësh rrëshqitën më tëposhtë faqeve të purpurta...Heshtja e akullt që pasoi i krijoi Kristoforit një lëmsh në fyt. " Nuk përban faj nji "hap" q'i banë robi i Zotit e rreket me shpëtue kryet! As ti s'ke dijtë kurgja për njat' gjamë mbi krye t'vllait tem tuj shkue n'fun t'dheit me i'u shmang Kanunit'Lekës dhe tuj ba tan nj'ato karta t'rreme, me fshi "rranjë e degë" dhe me iu shmang plumit t'hasmit. Asgja ma tepër!..Sa për mue, vetë Leka e ka ba përjashtimin, tuj shkruejt se "hakmarrja nuk bi mbi krye t'femnës!". Kristofori e hodhi pëllëmbën e dorës mbi dorën e saj që dridhej si purteka e tha vetëm kaq:"Mjaft!,,,Mos Fol më..Qetësohu dhe eja me mua!,-foli ai mbyturazi dhe e drejtua nga vendi ku kishte parkuar "Hundain". U ul para timonit dhe i bëri shenjë asaj të ulej në sediljen përbri. Shkeli gazin e sakaq nisën të parakalojnë pamjet mahnitëse të bregut, me kepin e Astraherizit, me kepin e Rodasit, deri në kepin e Ekaterinit ku ishte fanari dhe kisha e vogël e Shën Spiridhonit, që sikundër thoshte gjyshja e Kristoforit, u gjëndej anijeve e varkave të peshkatarëve në rrezik dhe "u jepte krahë" atyre fatkeqëve që niseshin me not nga bregu ynë, drejtë bregut tjetër dhe ishin gati për t'u mbytur! Pak më tej vinte Kepi i Kassiopit, me fshatin dhe limanin e bukur në breg, nga ku Kristoja, paksa më lartë bregut, mund të shihte edhe lëvizjen e njerëzve përtejë, në agun e mëngjesit. Aty të shpinte një rrugë pa rrugë, malore e pa asfaltuar, që "Hundai" do t'a ngjiste si me rënkim. E ndali pas pak, para "Vilës" së tij të rrethuar me gardhin e lartë, duke i dhënë asaj shenjën e mbërritjes. Ajo e vështronte tani këtë "burrë", i cili qoftë edhe formalisht, do të bëhej bashkëshorti i saj, pas atyre ëndërrimeve që pati mbas kryerjes së fakultetit te gjuhëve të huaja dhe pas atij fati të kobshëm që po e ndiqte si hije e zezë për me e hup edhe vëllanë e vetëm, me të cilin ishte rritun aty nalt, jo tepër larg "bjeshkëve të namuna". Ndërkaq ai hapi derën katrash, i shoqëruar nga të lehurat e qenve, hungërimave të derrave dhe kakaritjeve të trembura të pulave e kokosharëve.."Ja tha ai,-pasi e mbylli derën e tyre prej llamarine, -Kjo ëhtë katandia ime, pasuria dhe jeta që bëjë unë,,, Shto edhe dy qenie që më shqetësojnë ngaherë: dhelpra dhe ujku që i kam si "mysafirë", por që fal një çifteje të varur aty brenda , tek koka e krevatit tim, nuk para afrohen më,,," Ndërkaq hapi derën, po prej llamarine, ku i binte të kishte dhomën e gjumit "çifti i ardhshëm", duke i hedhur sytë nga rrëmuja, ku i kishte shkelur këmba gabimisht! Ajo nuk e bëri veten, po thjesht buzëqeshi, duke ecur në njëfarë rrethi të vogël, fare pa ndrojë, përmes rrëmujës së një dhome beqari, deri tek pantallonat me blanga gëlqereje, varur diku, tek të cilat ndali vështrimin.."Eshtë "kostumi im i rradhës",- tha ai, po me buzëqeshje, sa herë më thërrasin këtu të bëjë ndonjë punë si bojaxhi, po edhe si druvar në dimër, jo se ka dimër të egër këtu,-asnjëherë për perëndi, po ja që e bëj edhe këtë punë, nëpër baçet e plantacioneve të agrumeve që këtu i ke me bollëk, që nga faqja e malit e deri tek rëra e detit...." Fjalën e tij e preu po ajo zile telefoni, që ai e pa se kush e merrte dhe që tani, me shikimin drejt asaj, mund t’i kthente një përgjigje, pa asnjë buzëqeshje..."Po..,po.., më

gjeti. Pa merak. Atë punë që nisët do ta bitisim, pa merak. Po jo sot, nesër! Do vemi që të dy, me tragetin e parë e kismet deri në drekë e mbarojmë edhe "adetin", pa merak...Po, po, pas një ore, për drekë aty na ke. Pa merak!" Dhe e mbylli celularin. Ne, mund të sajonim diçka edhe këtu, po edhe në ndonjë tavernë, poshtë... Unë nuk jam pa para,,, Si kujton ti...!" Dhe pasoi një heshtje bezdisëse që ai nuk e vazhdoi më përtejë... Nduku gjuhën me dhëmbë, si ta kishte kafshuar gjarpëri, po edha ajo iu afrua takëmeve të kafesë."Po nji kafe a ta bajmë, si mirseardhje, or Kristo, se t'kina ardh ke pragu?!", -foli ajo me thye heshtjen, ambëlsisht , si të ishte ajo Zonjë shtëpie e jo ai...Kristofori u afrua me ngut, të ndreqte "shkarjen e gjuhës", hapi kanatin e dollapit të sipërm të guzhinës e nxori prej andej dy pako kafe të pa hapura, njerën shqiptare, të llojit "Mulliri i Vjetër" dhe tjetrën, greke, të llojit "Llumidhi". Ajo zgjodhi të parën. Hapi rubinetin e ujit e nisi të lante mirë dy prej filxhanëve që ndodheshin aty, si edhe xhezven dyshe që varej në mur.

I pëlqeu shumë gjesti i saj dhe po e ndiqte me syrin e tij të brendshëm. Ai tha se mund ta pinin kafen në verandë, karshi detit, që të shohin edhe pak Shqipëri, tha paspak e doli menjëherë të pastronte tryezën e rrumbullaktë, të shtronte mbi të një mbulesë të larë, që ia kishte sjellur e ëma herën e fundit, ndërsa me të vjetrën gjithë njolla që hoqi nisi të pastronte të dyja karrriget, me një shkathtësi, që këtë herë i shkonte, tok me të "qeshurën", thuajse të harruar, që provoi rrishtazi.

***

Mesdita erdhi shume shpejt, si pa u kuptuar fare. Dielli përvëlonte dhe ngjante sikur valonte deri pertejë, mbi syprinën e detit. Bari qe tharë me kohë e nga toka dukej sikur delte avull i nxehtë... Deri sa dolën në Kendroma e Nisai, "Hundai" rrëshqiti në një copë rrugë malore, dhe pastaj i gjithë bregu i detit qe i tyre, me një flladitje të këndshme. Pasi kaluan nga periferia e Korfuzit u ngjitën përsëri në një rrugë malore, për të dalur tek Vila e famshme e Akilit, afro 10 km, më tejë. Aty, Maria do t’i bënte shenjë të ndalnin paksa, para asaj ndërtese neoklasike, para së cilës ngrihej statuja e madhërishme e Heroit Mitologjik të Trojës, 11.5 metër e lartë. Ajo e kishte admiruar Akilin nga vepra e Homerit të verbër, i cili i kishte lënë mbresa aq të forta në subkoshiencën e saj. "Oh!...Aty brenda duhet të jetë edhe statuja prej bronzi që porositi për Akilin e vrarë, e bija e perandoresheës Elisabetë të Austrisë, Sessilia, në ato çaste të tmerrshme kur Akili përpiqet të nxjerë nga thembra, ku e kishin goditur, shigjetën vdekjeprurëse!". "Eh, e di moj, e di... Aty brenda vilës, është edhe një pikturë e madhe që tregon se si Akili tërheq me korrocën e tij trupin e vrarë te Hektorit... Në atë luftë, ku u vranë e u shuan vetëm për një grua, u bë një hata e madhe! ...Këtë di unë...Dhe, sa herë që përmendet ajo, Troja e shkatërruar, e shoh këtë Statujë të lartë të Akilit dhe më dridhet zemra!"... Dhe, pa pritur asnjë përgjigje prej saj, në atë shtangie që i bëri mrekullia që nuk e priste ta shihte,-shkeli gazin drejtë ultësirës së Benitsës dhe të Moraitikas. Nga Bregu i Detit, në fshatin Mesongi do te merrnin rrugën djathtas, për t'u ndalur për një kafe në fshatin Shën Matheos, pranë kishës. Maria e pa të udhës të bënte kryqin, sikundër bëri edhe Kristoja. Kamarierja shqiptare që e njihte Kriston, u tha "mirëseerdhët" e u rregulloi tryezën më të mirë, duke e parë të ardhurën me bishtin e syrit. "Një turke shqeto për mua,- porositi ai, dhe një kapuçino për këtë vajzën", pa i lënë kohë e mundësi asaj që të fliste më tepër...Pa ardhur ende porositë mbi tryezë, telefonoi e ëma përsëri..." Erdhëm mama. Sa të pimë një kafe në Shën Mattheos dhe erdhëm. Po për drekë mua mos më llogarit"!

"Hundai" gulçoi deri në lartësinë 468 metër mbi nivelin e detit dhe vetëm aty do të hapeshin shtëpitë e bukura të fshatit, sheshi kryesor dhe do të shfaqej Kisha e Madhe. Shtëpia e Z. Jorgo Natçios , si e thërrisnin vëndasit qe nga më të bukurat e nga më të mëdhatë. Nga ato ç'ka i kishte thënë e ëma, Gogo Naçi, erdhi fukara këtu e u bë zengjin, në sajë të zotësisë së tijë, me ato fare pak cangadhe që solli me vete. Po atëhere qe luftë e kush "dinte më shumë" dilte menjëherë në "Breg"!..Se, "vetëm një herë t'i sjllë lumi kucurrat tek dera", -i thoshta ajo të birit tek rrëza e veshit....Dreka qe shtruar me mish të pjekur në sallonin e shtëpisë dhe Kristofori, sa e pa ashtu, thirri: "Ika unë ...Bëni qejf!" e bëri të delte nga dera tjetër. Po Zoti Jorgo i mbërtheu krahun. " Këtu

rri, mor qerata , se për ti ka arrdhur "Bija e Botës", që t’i mbarosh punë e jo ta presësh në besë , siç i thonë andeja, nga malet që është ajo! "

***

Trageti "Finikas Lines" do të nisej në orën 10 e tridhjetë minuta të mëngjesit, me të dy pasagjerët, personazhet tanë që do të martoheshin vetëm me disa karta, -të sajuara edhe ato, pa atë që i lidhë çiftet: dashurinë, pa vajtur fare në kishë, pa magjinë e natës së parë, pa asgjë të tillë që t’i lidhte përjetë, po vetëm për të patur një "dokument martese" në një tjetër vënd dhe pastaja: " hajde e ikë tutje", sejcili në punë të vetë. Qytetari Grek Kristoforos Gjonis, sikundër shkruhej në pasaportën e tij të dytë, qe çuar herët për të marrë "nusen", kishte bërë debat me "burrin e nënës", sepse qe përgatitur edhe ai t'i shoqëronte deri në Gjëndjen Civile të fshatit, por që kishte hequr dorë se "ky evlat" që nuk ishte i tij në gjak e në ujdi, nuk kishte pranuar kurrsesi dhe tani, ja ku ndodhej midis dy shteteve! Tashmë krenar, në moshën e një burri, "Zot i vetvetes" që mund të bënte në jetën e vetë një të mirë, një akt martese me një vajzë të re e të bukur që nuk do të ishte kurrë e tija, pa jetur fare me të, pa i dhëne as edhe një të puthur. Medet si kishin ardhur kohët! Maria që do të "deklaronte" në fshatin e tij se: si qytetare shqiptare" ishte dakort që me vullnetin e saj të martohej me një qytetar grek", po e shihte për herë të parë Sarandën dhe u habit, kur pa mbaruar as një orë udhëtim, trageti hodhi spirancën në bregun tjetër dhe i thanë që të zbriste. Shqiptari tjetër me pasaportë greke që "do ta deklaronte për nuse" i dha dorën të kalonin urëzën e vogël që lëkundej deri në sterre dhe u gjendën menjëherë midis një tufe taksistësh. Dhe Kristoforos bëri me gisht nga ana e njërit prej tyre, i cili iu duk më i njohur e më i fisëm.

Nuk kishte kaluar as gjysma e orës, kur çifti do të zbriste në fshatin e tij e do t’i afrohej Komunës, që këtë herë ishte shpallur nën nomeklaturën e Himarës. Aty gjetën shumë njërëz që prisnin dhe rradha e tyre do të vinte pas afro një ore, po për fat nuk do të prisnin shumë. Ofiqari i Gjëndjes Civile, i cili kishte marrë një mesazh telefonik nga përtejë detit, i "gjeti në rregull" kartat e nxjera në tremujorin e fundit. Nuk i bëri asnjë përshtypje diferenca e moshës , aq më tepër se, kishte patur edhe shume raste të tjera vajzash të reja shqiptare të deklaronin se "po martoheshn me vullnetin e tyre të plotë" me qytetarin e moshuar të shtetit fqinj! Po, as në "zyrën e martesave" të shtetit fqinj, nuk e " vrisnin mëndjen" shumë, kur gra të veja e të moshuara greke, deklaronin "martesë" me një qytetar shqiptar sa gjysma e moshës së tyre".... Kështuqë, me kryerjen e këtij formaliteti, në rastet që "çiftosja" u përkiste të dy shteteve, shpallja e një martese, sido që të ishte ajo, quhej e kryer! Kristofori hodhi mbi banak 20 Euro për pullat, llokumet e "kafetë" e të tilla rasteve, si të ishte një xhentëlmen, e përshëndeti Ofiqarin e shkathët me gjishtin e madh tregues përpjetë e dolën nga dera e komunës "paqë e pastër". Kishin mbaruar punë. Shkresat, -u kishte thënë ai, nuk jepeshin dorazi, po do të merrnin udhën zyrtare. Gjithsesi u kishte dhënë një "Leje Martese" që do të përkthehej në gjuhën e shtetit tjetër. Rëndesi kishte që tashmë quheshin "të martuar" nga njëri shtet dhe të nesërmen , me siguri , do t’i njihte edhe shteti tjatër!

Pas nje kafeje në njërin prej plazheve të bregdetit shqiptar të jugut, çifti do të kthehej në Sarandë, për t’i lënë asaj një tjetër impresion qetësie e trishtimi njëherësh. Se vërtetë, këndejë natyra ishte thuajse e virgjër, si në anën e saj të veriut ekstrem, ku zotëronin kullat e hershme, largë njëra-tjetrës, po këtu se ç'kishte një natyrë më të butë, më të qetë, krejtë të paqtë. Dhe kafeja që piu anës detit i vajti mu në zemër, në atë lokal të drunjtë, mbuluar me kashtë, ku ekspozoheshin ca pllakate vajzash të bukura, lëkura kafshësh të egëra, po edhe guacka nga thellësia e ana e detit. Djali e kishte pyetur, nëse kishte ndonjë dëshirë të xhvishej e të notonte, po ajo u drodh menjëherë e mohoi me kokë aq shpejtë, sa që mbi syrin e majtë i mbeti varur një tufë flokësh. Kristoja, jo pa ju dridhur dora, ia spostoi me gishta tufën e flokëve, sa e bëri atë të skuqej ca më tepër. U ngrit dhe, pas tij u ngrit edhe ajo. Pati njëfarë pendese që nuk e mori "Hundain" e tij, po u bind shpejt se, mirë kishte vepruar, për të evituar kështu bezdinë e policëve shqiptarë që mezi i prisnin për ti "gjuajtur" këto raste të "çmuara"!

Në orën 14 Kristofori e ndali taksinë në kthesën e rrugës për në Butrint, e falenderoi shoferin dhe e pagoi . U kthye nga ana e Korfuzit dhe u mbush me frymë. "Gjer në orën 18.30 minuta, kur niset trageti, -tha ai- kemi kohë të hamë drekë dhe të shëtisim pak në qytetin tim, po edhe të shlodhesh, nëse ndjen lodhje...". E preu fjalën dhe e pa vajzen drejtë e ne sy...."Nji drekë a, ma t'thjesht, kisha me dashtë, -tha ajo me ndroje, -sa ma afër detit e, ma mrapa, me mledhë do guacka deti!". Kristoja shtriu dorën nga ana e detit e eci disa hapa para saj. Nuk mund ta kapte as nga dora e as t'i fuste krahun , ndonse kishte vënë firmën për një bashkësi të mëtejshme, duke i dhënë edhe mbiemrin e tij, por që ai e dinte dhe e ndjente fort mirë që nuk mund të realizohej kursesi njëfarë afrimi trupor!. Po ajo, "ndezja e gjakut" sapo përflakej. Dhe ecnin si të përhumbur që të dy, ai që, për herë të parë në jetë ishte duke provuar realisht zhgënjimin e një martese fiktive, po edhe ajo, që e kishte menduar dhe ëndërruar krejt ndryshe aktin e shenjtë, me vello në kokë, nën kupolën e kishës katolike, rrethuar nga shoqet e moshës që u ndrisin stolitë, veshjet shumëngjyrëshe të malsisë së veriut dhe buzëqeshjet. Ndalën befas para një lokali anësor, karshi detit, ku kishte edhe tym, edhe njerëz që prisnin në rradhë, ku dallohej tabela blu, me shkronja e figurën e sufllaqeve. Sic dukej tani ishte hapur, prej ndonje emigranti të rikthyer e njerëzit provonin me ëndje edhe guzhinën karakteristike të fqinjëve... Edhe tryeza të lira kishte... Përse mos të uleshin aty?! Maria e para, vrapoi edhe u ulë, duke ndjerë kështu , ndofta më e para, intimitetin e nje gjesti "bashkëshortor" që e bëri të skuqej... Kristofori, i bindur si asnjëherë tjetër, zuri radhën përbri zgarrës që leshonte atë tym që ngacmonte hundët e oreksin, parreshtur, derisa të vinte siraja edhe e atij,,, Porsiti dy sufllaqe, katër kallamaqe e vrapoi tek "bashkkëshortja" për ta pyetur nëse dëshironte verë apo birrë?,, "Kam etje. Merr birrë më mirë", -tha ajo fare pa droje, që e bëri atë të hidhej përpjetë nga një kënaqsi e çastit, ardhur vetëtimthi.. Preferonte birrën "Amstel" dhe atë porositi. E mbushi tabakan më shufrat e mishit të pjekur që avullonin akoma, e çoi në tryezen e saj e u kthye rishtazi të merrte birrat, bashkë me gotat e qelqit. Qe një drekë e vogël, po krejt ndryshe për të. E ndofta, për herë të parë, pas këtyre viteve, i ndriti fytyra e pati kënaqësinë e të qënit vet i dytë në një tryezë, ku e ndjeu veten të lumtur e s'dinte ç'të thoshte...As të fliste e as të hante...po, do ta përmëndnte ajo, Maria, nga malësia e thellë qe kishte shkuar deri në afërsi të Polit të Veriut e i duhej të ligjëronte ca karta me të, për të ndjerë edhe ajo sigurinë e një jete....si kjo këtu. Dhe befas i vendosi të dyja pëllëmbët e duarve të saj të bardha mbi duart e tij të ashpra, që do të dridheshin, si prej një rryme elektrike të pazakontë. "Le të hamë, vëlla, -tha ajo....duke e quajtur, ashtu si i erdhi...vëlla...,jo burrë..., po që gjithsesi vendosi pëllëmbët e duarve mbi duart e tij të ashpra e të plasaritura, për t’ia prerë edhe atë oreks që i kishte ardhur, pa vën gjë në gojë qysh ditën e djeshme, prej asaj"anomalie" që i kishte ndyshuar krejtë rrjedhën e jetës së tij plotë amulli, të rëndomtë e fare pa kuptim, atje në Kassiopi, ku e kishte veçuar jeta...Pastajë do të hanin që të di të heshtur, nëpër ca mendime të ngatërruara , që u erdhën kushedi se nga që të dyve e i kishte hedhur në këtë breg-deti aq befasisht, në një vetëdije anormaliteti qe dukej e s'dukej fare se ishte normale! Gjithsesi ishin aty, po prisnin të vinte ora e nisjes deri në anën tjetër, si ritual i një jete që s"dihej se ku do ti shpinte përsëri,,,Duke harruar dhe mbledhjen e guackave...

***

Njezetë orë më vonë këta të dy personazhe dhe dy dëshmitarët e tyre, e ëma dhe burri i saj, do të gjendeshin në sallonin zyrës për "Politiko Gamo" (" Martesa Civile" në shqip) të Bashkisë së Korfuzit, ku do të shpallej martesa e qytetarit Grek Kristoforos Gjonis, me qytetaren shqiptare Marie Nikaj. U prit në heshtje hapja e derës e të shfaqej Z. Harallambaqis që t’i ftonte të hynin brenda një dhome që e kishte dritaren nga ana e pjesës Venecjane të Qytetit, për të kryer formalitetet e duhura. Zonja Viktori ishte kurorëzuar po këtu me Qytetarin Grek Jorgos Natcios dhe, në këto çaste solemne për jetën e njeriut, mbante ndër duart e veta nje tufë të madhe lulesh të freskëta, ndërsa bashkëshorti i saj me origjinë po nga Shqipëria, i veshur me sqimë, me bastunin e zi ndër duar, i përdrodhi mustaqet me nge të pazakontë e kënaqësi të rrallë. Dhe gjithçka do të ndodhte , sikundër e patën parashikuar herën e parë, si njerën nga mijëra raste formale që bëheshin këtu e më tutje, për të lidhur "përjetësisht" jetën e njerëzve. U pyetën të rinjtë nëse e duan njëri-tjetrin, për t'u pleqëruar

në harmoni, diçka u shkrua në regjistrin e hapur katrash, emrat që do të mbaheshin në tokën greke, besimin që ushtronin dhe pritej edhe një e puthur, para se të vihej vula e të hapej pakua e llokumeve që do të ëmbëlsonte aktin e kryer... Çifti nguroi paksa nga turpi, në një përskuqje të pashembëllt, u dukë një afrim buzësh si nëpër filmat e njëhershëm shqiptar, një dridhje e lehtë zemrash e, me kaq do të mbaronte kjo ceremoni kaq e thjeshtë e po kaq e rëndësishme, për vajzën sidomos që do të nisej të nesërmen, për diku nga Veriu i Botës, që ajo nuk e thoshte saktësisht midis njerëzve as edhe një herë, për t'u shfaqur aty si qytetare Greke, e cila edhe mund të ndahej kohë më vonë me bashkëshortin e Kthinës se Derave, të Qenëve e të Shpendëve, të një ishulli në Greqi, për "mospërputhje karakteresh!". Kodi Civil i Martesës, i parashikonte gjithë këto! E bota përsëri do të rrotullohej rreth boshtit të vetë, sikundër kishte thënë edhe Koperniku...Tryeza e darkës qe e bollshme në Tavernën më të fisme që kishte qendra e fshatit Pandokratoras, ku u dëgjua vetëm muzikë buzuqesh Greke, përplasja e gotave me verë nga të ftuarit e shumtë që kishte fisi i tyre , si edhe trokëllima e thikave e pirunëve nëpër pjatat farfuri të porcelanit. Në krye të tryezës qëndonte dhëndri më serbes që kishin parë në këta vite që shkuan, po ama një nga nuset më të hijshme, që dukej si e zbritur nga qiejtë e veriut.

***

Dhe mbyllja e kësaj historie të ngjarë e jo të shpikur do të ndodhte të nesërmen, sipas një komunikimi telefonik që bëri, paksa e mënjanuar, Maria Gjonis tashmë, me të vëllanë e mërguar dhe menjëherë pastaj, me Aeroportin e Korfuzit, fill si dolën nga Bashkia e Qytetit. Shoqëruesit e gjetën të natyrshme këtë, si një shfaqje e atij gëzimi që vetëm Kristofori ia dinte "tabanin"... si një kënd i hidhur ku pështillej gjithçka e ligjëruar "me gojë" dhe e fiksuar në "kartat" e veriut të vendit, mbetur si "ligj i shkruar"! E do të lehtësohej menjëherë, duke e peshuar me mëndje se kishte bërë diçka të mirë.

Po, nata e parë e kësaj "martese", nuk i gjeti të kurorëzuarit në të njëjtin krevat, të përqafuar me njëri-tjetrin, brenda magjisë së parrëfyer që vëtëm ata që e kanë kaluar këtë natë, thuajse pa i mbyllur sytë , e dinë më mirë. Vetëm se, këta "fatkeq", nuk do t'i mbyllnin sytë për ato gjëma që do të përsëriteshin në kohë të reja, moderne, kur ende "ligjet e pashkruara" janë akoma më të forta se ato të "shkruarat" me mellanin e zi!

Gjithsesi, po kaq të menduar, në të kundërtat e jetës që lëviznin pareshtur, do ti gjente që të dy në Aeroportin e Qytetit , në periferi të Korfuzit, ku në formalitetin e biletës ishte pësëri emri i mëparshëm, derisa të delte nga proçesi pasaporta e re për qytetaren greke Maria Gjonis, që realisht nuk ishte Greke, por që diku andej, nga Veriu i rruzullit tokësor, do të figuronte edhe gjatë këtyre tri muajve me një tjetër emër, në pamundësi të shkonte e t’i gjente ai që quhet "Ndjekësi" në Kanunin e Lekë Dukagjinit e që duhet të lante hesapet me të vëllan e saj, sipas rradhës në hakmarrjen e pafundme, sa të shuhej fare jeta e atij fisi, që tani rëndonte mbi të vëllain e saj, të cilit ajo dujhej ti krijonte me tepër siguri e mbrojtje , si qytetare e një shteti të Europës së Bashkuar. Dhe ndërkohë që vajza qartësoi gjithçka duhej në sportelet e atjeshme, Kristofori bëri me shpjtësi edhe atë lëvizje që i kishte munduar shpirtin tërë këto ditë: futi me shpejtësi në njerën prej çantave të dorës që mbante vajza një zarfë të mbyllur, që këndi i shikimit të saj do ta "kapte" mënjëherë..."Ç’qe ajo që bëre"?,-pyeti ajo e habitur, kur i vajti fare pranë...". Asgjë Një diçka e vogel prej meje,,,Se,,,Se,,,Kushedi ,,,Nuk piqemi më!" ..Dhe një lemsh i zjarrtë iu mblodh në fyt këtij njeriu të anëdetit që s'kishte qarë kurrë në jetën e tij të rënduar e pa shumë gëzime... Maria stepi... Ora po afronte dhe autoparlanti përmendi linjën e saj, kur duhej të afronte edhe mënyra e ndarjes... Ai kishte ngrirë i tëri,, Edhe kur ajo i shtriu dorën që i dridhej ai nuk po përmendej,, Po ajo i përfshiu të dyja duart e tij në të saj, derisa ai do të ndjente se, në këtë botë , kishte edhe një tjetër ngrohtësi, që tejshkonte në gjak prekjejen përvëluese. Befas ajo e puthi... Sikur i tha ëndrra e vajzërisë që ky njeri duhej puthur,,,, Dhe befas u shkëput, sikundër shkëputen edhe vetëtimat me njëra-tjetrën dhe mori me vete edhe rrëkenë e një loti që i'u var në njerën faqe qe digjte më shumë së zjarri.....

Do të vinte në vehte vetëm si avioni të shkëputej nga toka e nga deti, atje poshtë dhe, me duart që i dridheshin do të hapte zarfin që ai e kishte futur aty me nxitim... E ç'të shihte...të gjitha paratë që kishte dhënë që kjo punë të mbaronte mirë, ishin aty, të pa prekura...si edhe një shkrim dore, si ta shkruante një nxënës i klasave fillore..."Maria!...bëre mirë që erdhe e më zgjove edhe mua nga një gjumë i thellë që më kishte zënë..., mbetur si në një ëndërrtë gjatë!"

(Athinë. maj 2020. shkruar në kohën e COVID-19

90 views

Shkrimet e fundit