MALLI PËRVËLUES


Nga Fiqri Shahinllari

Në kohën e damllasë me emrin koronavirus që ka pllakosur botën dhe e ka vënë ndër këmbë atë, edhe unë jam karantinuar si gjithë të tjerët këtu në Amerikë. Gjëra të rënda dëgjojmë orë e çast. Por ama kemi shpëtuar nga "mokra" politike që na çau daullen e veshit sa herë hapnim televizorin. Kovid 19 i hodhi ujë zjarrit politik në Shqipëri që me siguri gërrvërrja do fillojë kur të thyejë qafën virusi. Le ta lemë mënjanë "mokrën" politike e ta çojmë gjuhën ku mua më "dhemb dhëmbi "Te Malli Përvëlues. Si njeri që më "çpon elbi" e nuk rri dot pa punë kam dyfish të drejtë të shkruaj; Së pari se kohën e kam me pashë pasi jam i moshuar e pensionist e nuk punoj gjëkundi për të siguruar ndonjë të ardhur financiare dhe, së dyti kohëzgjatja mbyllur në shtëpi e shton koronavirusi. Çudi me njeriun e gjorë. E zë belaja me menaxhimin e kohës. Keq kur ajo i mungon, keq kur atë e ka me bollëk. Në këto kushte detyrohem t'i hap vetes punë në 100 mënyra si i thonë fjalës. Kur nuk shkruaj, shikoj në televizor, bëj ndonjë punë shtëpie por sidomos komunikoj me miq , shokë e koleg e me familjarë e të afërmit e mi domosdo. Pastaj më shkrepet të shikoj inboxin e kompjuterit. Një ditë "grepi i syrit" kapi në inbox një poezi të Luan Çipit, mikut tim vlonjat me gene gjirokastrite, i palodhur në krijimtari n'daç në prozë, n'daç në poezi. Ai aktualisht jeton sa në Tiranë, aq edhe në Vlorë. Poezia quhet "Mall për Atdheun", shkruar në Çikago në 26 Mars 2011. Luani në vargje kujton Tiranën plot freski ndërkohë kur në Çikago binte dëborë e bënte ftohtë. Pastaj përmallshëm...hop, kërcen drejt Vlorës së tij të dashur ku ka lindur, është rritur e ka punuar. I këndon zemra e shpirti për njerëzit e dashur e miqtë e tij ku i takon lokaleve për kafe. Kthen sytë nga dy kaltërsi; të detit e të qiellit, vazhdon me gjelbërimin e fushave e maleve, me Llogoranë e famshme me diell e borë. "Pishën flamur" nuk mund ta harrojë. Pastaj, hë pastaj.. me fuqinë e shpirtit dhe zërin gjëmues, fton e pyet njerëzit larg Atdheut, pse i shtyjnë vitet e jetës mërguar, kur Shqipëria e bekuar nga Zoti ata i fton?! Poezia e Luan Cipit më çoi 17 vite pas kur edhe unë erdha në Amerikë duke iu bashkuar djalit e vajzës. Dy tri muajt e parë kaluan ashtu, pa u vënë re, me dashuri pranë fëmijëve tanë, me njoh