MËLLENJË E VETMUAR …


Odise KOTE


Mëllenjë e vetmuar, krahëthyer degëve,

eremite e mbyllur në vetvete.

Trembur prej vetmisë, fatit të pa kthimtë,

besimit të verbër, heshtje e fshehur në pyll.

Aty ku të vdekurit s'dëgjojnë fabula të rrejshme,

pikojnë lotë drurësh,

lotë gjethesh,

por lëvizja është jashtë, ajo, lëvizja e përjetshme…

Mëllenjë e vetmuar,

frikur se ka humbur lirinë e qiellit, atje lart.

Si ta gënjejë gjahtarin,

që ka vënë nishanin në çark...?

Zemëruar me gjakun e prishur të njeriut,

vetmon për oqeanin, jo per pikat e shiut…

7 views

Shkrimet e fundit