Lulja ndal aktin e çeljes


Fatmire Duraku

Tingujt e zgjuar të vetmisë

Trioleta

I

Copëz e dritës bie në dritare

Unë lëviz fjalës dhe gjithësisë

Ajo pikë shiu e panjohur fare

Copëz e dritës bie në dritare


E ngushëlloj etjen me zamare

Me tingujt e zgjuar të vetmisë

Copëz e dritës bie në dritare

Unë lëviz fjalës dhe gjithësisë


II

Çfarë mund të besoj përsëri

Ndërsa i kam vetëm kujtimet

Ja ik mes tyre me mjeshtëri

Çfarë mund të besoj përsëri


Dal në çardak prek në hapësi'

Ikin rrugët, vijnë mashtrimet

Çfarë mund të besoj përsëri

Ndërsa i kam vetëm kujtimet


III

Ik në dhomë e perdet i mbylli

Frymoj në vete pa askënd aty

Besoj në kujtime a veç te ylli

Ik në dhomë e perdet i mbylli


Diku larg jehon melodi fyelli

Gjithçka sonte do të vdes me ty

Ik në dhomë e perdet i mbylli

Frymoj në vete pa askënd aty



Lulja ndalë aktin e çeljes

Trioleta


I


Qielli kishte kaq ngjyrë të kaltër

Aty ja gjysma e hënës së verdhë

Figurën tënde zgjoi ylli mbi vatër

Qielli kishte kaq ngjyrë të kaltër


Në sytë tu shkrepi dritë me hatër

Në mua pikin lotët çurkë derdhë

Qielli kishte kaq ngjyrë të kaltër

Aty ja gjysma e hënës së verdhë


II


E trishtuar e kaq e errët kjo natë

E sa mistershëm bie mjegullnajë

Larg - larg dëgjohet një serenatë

E trishtuar e kaq e errët kjo natë


Kush i gjymtoi pemët me sëpatë

Kush e preu rrapin në këtë lisnajë

E trishtuar e kaq e errët kjo natë

E sa mistershëm bie mjegullnajë


III


I shpalli luftim të ashpër vdekjes

Apo vetëtimat më prekin në zemër

Shndrit qielli gishtat ikin prekjes

I shpalli luftim të ashpër vdekjes


Shkëputet lulja ndalet akti i çeljes

Ngel vetëm gjurma e zezë qemër

I shpalli luftim të ashpër vdekjes

Apo vetëtimat më prekin në zemër



Gjurmë në zall

Trioleta


I

Era fryn, bien ndër pemë gjethet

Eci, e ndjej vdekjen nën këmbë

Ky është fundi i ditës ikin rrezet

Era fryn, bien ndër pemë gjethet


Ç' më kaplojnë në këtë natë ethet

S' të shoh me sy, të ndiej për gjëmë

Era fryn, bien ndër pemë gjethet

Eci, e ndjej vdekjen nën këmbë


II

Këmbëzbathur iki fillikat vetmisë

Arrij e hutuar te shelgu degë gjatë

Vala rrjedh, uji përmbytet qetësisë

Këmbëzbathur iki fillikat vetmisë


Prisja vetmuar e humbur largësisë

Silueta e hënës nga shfaqet në natë

Këmbëzbathur iki fillikat vetmisë

Arrij e hutuar te shelgu degë gjatë


III

Në degë shndrisin dy mollë të kuqe

Me orë të tëra i shikoja gjithë mall

Sesi vajti koha, e u rriten këto lluqe

Në degë shndrisin dy mollë të kuqe


Vij e vogël në fustan lule-burbuqe

Iku me veten lë veç gjurmë në zall

Në degë shndrisin dy mollë të kuqe

Me orë të tëra i shikoja gjithë mall



Vetëm fjalët