LIRIA



NGA KALOSH ÇELIKU

Dhe, një ditë i them një kalimatri të rastit, që do të më ulet në tavolinë. Unë nuk kam nevojë për shoqëri, e më së paku t’i paguaj kujt t’i teket edhe një pije “haram”. E ai, gjatë gjithë kohës të m’i shurdhojë veshët me përralla. Patriotizëm. Unë, edhe nëse rri me dikend, rri me gra besnike. Vetëm, ato kanë të drejtë të më shurdhojnë, shkërdhejnë trutë, mashtrojnë edhe për një raki rrushi “hallall” në tavernë… Dy shtamba me verë…

- Më fal, tha kalimatri i rastit, në “Bit-Pazar”! Nuk e dija se pret dikend.

- Edhe pres si zakonisht, një Grua besnike. Edhe, nëse u paguaj pijet në tavernë, dhe shurdhojnë, së paku le të më maltertojnë gratë besnike.

- Gjithmonë rri vetëm?!

- E vërtetë. Shkaku se, nuk mund të gjej shoq… Shoqe… Edhe, pse: Ka dhënë mjaftë Zoti… Po, ato siç duket, tremben: Mos i shti në Libra…

- Nuk e luan topi.