LINKOLNI NËN ÇINAR


Fatmir Terziu


LINKOLNI NËN ÇINAR

Nga Fatmir Terziu

I.

Vetëm disa u kthyen. Aty nën Çinar glasat e fluturakëve të frikësuar e kishin menderosur atë ndenjëse ku prapanicat kishin vite që kishin formatuar vetëm një pikëbythje. Në atë menderosje trupat, si trembëse nate të ngulura në këmbë druri, lëvizën diku më tutje, ku shfaqej një gjelbërim i shkelur me këmbë të mërzitura. E aty vetëm kurrizi ndiqte pasojat e një kohe të lodhur me ëndërra. Të shtrirë në kurrizin e tyre, e ngulën vështrimin në qiellin e lartë, që natën u dukej si e vetmja arsye që mund të shpresonin, me shpresën se do të kapnin një pamje të një bishti të artë në rënie. Shalë të bardha e të kremosura kapërdiseshin në majanë e kubesë dhe e qelqta e mufatur ua sillte lëngun në gojë e në grykë. Por kubeja e errësirës u shpua nga shkëndijat e panumërta, që ndiznin qetësisht galaktikat e tyre të largëta, sikurse ndodhte me cigaret dhe llullat e të mërziturve aty ndanë Çinarit, në paskrahje, pikërisht në atë gjelbërim të shkelur e të shkelur rrëndë.