LAMTUMIRË POETI DHIMITËR I. MITI



Ndërsa kthehesha nga varrezat e fshatit ku ai lindi dhe mbas 73 vitesh u kthye po në atë fshat, i futur në arkën e drurit me llustër, në mend më vinin fjalët e mikut tim në ceremoninë mortore të poetit, i cili, ndër të tjera tha se ky prill ishte “prill i thyer”. Nuk e di pse ai çast më kujtoi romanin e Ismail Kadaresë, “Prilli i Thyer”. E kisha lexuar atë roman nga vitet 80, por asnjëherë nuk e kisha parë prillin si një muaj të dhimbshëm gjer në asht. Asnjëherë nuk e kisha menduar se do të vinte një prill tjetër, po kaq i thyer dhe po kaq i trishtë si ky i sivjetmi. Pandemia botërore ishte për të gjithë dhe si e tillë ajo tashmë po kthehej një e keqe që nuk i përkiste vetëm prillit, por ikja e poetit, e mikut, e mësuesit, e filozofit popullor siç do ta quante profesor P. Kabo, pikërisht në atë ditë të së Premtes së Zezë, ditën e pashkëve ortodokse, do të më shkaktonte një dhimbje të madhe. 

Po kthehesha në qytetin tim, në qytetin tonë të vogël, por të bukur, që tashmë më dukej bosh. Jo për shkak të pandemisë, as për mungesë të shokëve, të miqve që më rrethonin, as të qytetarëve të mi të dashur që po e përjetonin keq këtë pranverë të hidhur për shkak të pandemisë. Jo. Kjo nuk e kishte ngacmuar aspak shpirtin tim të vrarë ato çaste. Mendja më rrinte tek miku dhe shoku im poet, tek ai njeri që la gjurmë të thella në jetën time, por për më tepër, tek ky qytet, të cilit tashmë do t’i mungojë fizikisht. Nuk do të ndihen më hapat e tij të rëndë pasditeve kur dilnim së bashku nëpër lulishte dhe ai përshëndeste e ngacmonte miqt