LAKJA TE MACJA E BARDHË


LAKJA TE MACJA E BARDHË

Resmi Osmani

Lakja, i kishte shkelur thembrat e zhargave që kishte në këmbë dhe i hiqte branë, duke lënë prapa pufka pluhuri. Sapo kishte dalë nga farmacia e Ismailit. Pasi bleu ilaçet e zemrës për të shoqen,Sheqeren,në xhep s’i mbeti asnjë qindarkë. Dielli i binte në çaçkë të kresë dhe ai ikte kuturu,si në tym, në këmbsoren e rrugës, që i binte mespermes qytetit. Në atë orë të paraditës, lëvizjet ishin të pakta. Lakes i ishte tharë fyti dhe ja donte xhani një pikëz raki të mirë, nga ajo e rrushit, që t’i ngrohte lukthin. “Jetë qeni, mendoi ai, katandiset burri pa një lek në xhep.” Po ecte drejt qendrës. Në kryqëzim, te cepi, nën hije të blirit, Cufe Zavalli kishte hapur tryezën. Mbi një sini të madhe alumini, ishin vendosur kaushët me fara luledielli, fara kungulli të pjekura me kripë, kikirikë, çimçakizë dhe ca paketa me brusketa”Mareti” e kruasant“Belino”. Lakja se la t’i ikte rasti dhe iu afrua Cufes.

-Mirmëngjes, miku im.

-Mirë se erdhe,Lake vëllai.

-Ç’thotë puna?

-Ibret. Punëzeza. Po pres të bjerë zilja e të dalin fëmijët nga shkolla, që të prishin ato pesë kacidhe që u kanë dhënë nga shtëpia. Është bërë leku ta shohësh me dylbi! Ç’dylbi,them dhe unë? Me teleskop, Lake vëllai, me teleskop nga ata që amerikanët shohin yjet!

I kishte dalë me hile të keqes përpara Cufja, po Lakja s’ishte nga ata që heqin dorë kollaj nga e tyrja.

-Po s’ke bërë hiç punë sa për sefte?

-Vogëlima. Por edhe ato dërgoi Myneverja djalin dhe ç’kisha zënë , m’i zgrepi për harxhet e ditës. S’më ndahet fare, më rri mbi kokë si gjeraqinë. E di që jam dorëshpuar. Po gjene s’ka faj e shkreta, i kemi harruar erën mishit, na mbinë specat e skuqur në bark!

-Po,hele-hele?

-?

-M’u tha gurmazi m’u bë shkarpë. Si thua, nuk do t’a lagim sot?

-Sa ke ti?

Lakja kruajti xhepat dhe nxori e vuri në pëllëmbë të dorës tridhjetë lekë.

-Kaq. Të më vrasësh s’gjen më shumë!

-Epo,u pa puna. Kusurin po e ve unë, po ta dish ama, vetëm një teke!

Cufja i bëri zë të birit që po lozte me shokët.

-Rri ti ca bir, se unë me xhaxhi Laken do pimë një kafe. Nuk vonohem vajtëm -erdhëm. Mirë?

-Ku do ta pimë?

-Te vendi. Te”Macja e bardhë”, te Zoica e Ndonit.

-Te ajo bythëmadhja e sisëlopa?

-Ashtu vërtet, po rakinë ama e mban ballë kazani, ja sjellin nga Skrapari. Pastaj na njeh dhe e njohim, jemi myshterinj të vjetër dhe na e di hallin.

Lokali ishte me perde të ulura, në gjysmëerrësirë, vetëm nja dy rreze dielli çanin si thikë mugëtirën. Në atë orë ishte thuajse bosh.Njerëzia e kishin pirë kafen e mëngjesit. Dëgjohej zukama e ajërftohësit dhe një muzikë e lehtë, që s’kuptohej se nga vinte . Nga pllakat e sapo pastruara ermironte livando.Në atë freski të bënte rehat shpirti. Te cepi i banakut, macja e bardhë e lokalit e mbledhur kutullaç, bënte gjumë të paqtë.

Ata shkuan dhe ndenjën te tryeza e cepit, ku uleshin përherë.

Zoica u ktheu përshëndetjen ftohtë dhe i pa me mosbesim. E dinte që ishin pemë pa kokrra, por gjithsesi ajo bënte detyrën. Klienti duhet sajdisur. Shkoi tu merrte porosinë. Hunda e saj nazike nuhati duhmën e djersës dhe u zbraps pak e bezdisur.

-Të zakonshmen,- I tha Lakja,- Nga një teke.

Zoica, e rëndë si një mal me mish, nuk po luante vëndit dhe i shihte në kokërr të syrit:

-Hidhuni,- u tha ajo duke zgjatur dorën-, Fyellit i bie kush paguan!

-Pse kaqë mosbesuese ,moj xhane?

-E dini vetë ju, që e keni huq të bëni proçka!

Të dy përpushën nëpër xhepa dhe i vunë monedhat njëra mbi tjetrën në tryezë. U formua një kollonëz bronzi si obelisk varfërie. Ishin aq sa duheshin.