KUR TË ZGJODHA TY...


Vullnet Mato


Kur të zgjodha ty, mbretëreshë jete,

ishe më e bukura, në shtatë qytete.

Për bukurinë tënde, si zana në përrallë,

grisa shtatë këpucë, rrotull e vërdallë.

Për sytë e tu, ku valëzojnë dy dete,

zemra më dridhej, sikur binin tërmete.

Kur i ndale tek unë, sytë fluturakë,

në sytë e mi, lulëzuan dy zambakë.

Kur më erdhe pranë, e të mora erë,

kishe gjithë aromën e asaj pranverë,

sikur të ishe, lëndinë me trëndafila,

ku ligjëronin, kanarina e bilbila.

Kur rruzujt e gjirit, tek unë mbështete,

u ndjeva kozmonaut, në dy planete.

Kur në buzët e tua, buzët ëmbëlsova,

mu duk, nektarin e gjithë botës shijova.

Kur fustanin me vello nusërie veshe,

m’u duk sikur të dolën, flatra hyjneshe.

Kur shkuam në shtrat, dorë për dore,

dysheku na e mbushe, me re pupëlore.

Kur më ngjite lëkurën, e bardhë si borë,

ma mbështolli lëkurën, kaltërimi qiellor.

Kur ramë të flinim, të përqafuar bashkë

dielli harroi, të risillte ditën jashtë...

Koha e hapësira, ato çaste nuk ekzistonte,

as Toka me kontinentet e oqeanet e saj.

Materia mishtore, e dashurisë krijonte,

dridhërima gjaku, të ndezura në çdo skaj.

Kur trupi yt krijoi, fëmijë të ngjashëm,

m’u duke, nëna e engjëjve të parajsës.

Kur engjëjt, gugitnin si pëllumba në dhomë,

ndjemë se parajsa, ishte në folenë tonë.

Bukuria jote, do të ndryshonte pas vitesh,

si në çdo lule të bu