KUR TË DO BIJA E ZEUSIT...




Vullnet Mato


Teksa isha duke lexuar tragjedinë e Eskilit “Prometeu i mbërthyer”që më kishte pëlqyer aq shumë, pashë nga dera e hapur e dhomës, babanë vigan të Marjanës, dy metra e çerek i gjatë, me numrin e këmbës 55 që me supe të përkulur përpara, hyri në dhomën e tij, sepse më shëmbëlleu tamam me Zeusin.

Më trokoi zemra menjëherë. Në çast e gradova trurin vendosmërisht dhe u nisa drejt dhomës së tij. Nuk e kuptova as vetë, se si i bëra ato pak metra që ndanin banesat tona. Një grimë herë e kundrova derën e tij hijerëndë me një frikë mistike, sikur ajo të ishte vetë porta e Zeusit. Dhe nuk mund të rri pa bërë edhe përngjasimin paksa hiperbolizues. Se m’u duk vetja si i biri i Prometeut të dënuar mizorisht. Përfytyrim ky që më vinte jo vetëm nga përjetimi i subjektit në tragjedinë e sapolexuar. Por edhe sepse gjiganti, kishte kuptuar qe e bija më donte dhe nuk me fliste prej ditësh me goje, ndonëse kisha psur muhabet me të.

Këmbët e kishin bërë punën e tyre pa pyetur fare ç’pësonte koka... Por pasi u ndërmen