KUR DINE KACA VINTE NË DITËLINDJEN TIME...




Në vend të një elegjie për një shok, për një mik...

Pesë dhjetor 2020... Ai, DINE KACA, iku... Iku, larg Kodrës së Kace, Ku lindi dhe u rrit... Ku shkroi trimëritë e saj, Iku larg Dibrës, Ku u burrërua dhe u kalit, Si luftëtarë i kohës së vet... Iku për tu tretuar larg tyre, Në Itali, në dhe të huaj... Oh sa dhimbje! Oh sa tragjedi! Koha shtrigë, na bëri të jetojmë... Dine Kaca erdhi një ditë nga Italia... Në ditëlindjen time, Në të 79-tën, 11 maj 2020! Po e përcjell... Sa ëmbël shkruante, Sa respekt ndillte... E prisja të vijë, si gjithnjë, Edhe në të 80-tën Nuk do të vijë... Do më marrë malli, për të qeshurën e tij, për zërin, për fjalën, Peshë në kuvend. Nga arkivi, kapa, fluturimthi, disa kujtime fotografike... Mes shokësh, Mes miqsh, Mes njerëzish që i deshe, Dhe të donin... Lamtumirë mik! Lamtumirë! Kurajo Xhavit djali, Të rrosh! Ta kujtosh! Ta nderosh!

Dardhës i mungon një bust Nderi e respekti...

Athinë, 5 dhjetor 2020 * * *


Abdurahim! Sot 11 Maj. Në mes të njerëzve të zemrës feston ditëlindjen. Në të tilla raste i hedh një vështrim rrugëtimit tënd të jetës. Prirjet, vullneti dhe vendosmëria jote të ngjitën në nivele të admirueshme, por më shumë u dashurove me fushën e gazetarisë, me të cilën vazhdon pa ndërprerje edhe në ditët e sotme. Ajo është bërë pjesë e jetës tënde, nuk ndahesh dot prej saj. Është një arsye e force madhore që të mbajnë të pazgjidhshëm. Në mes të saj janë njerëzit e punës e të luftës, të heroizmave të tyre për transformime të gjithanshme për zhvillime e përparime. Ty i dashur Duro u ke qëndruar pranë këtyre njerëzve në frontet më të vështira: në dimër, në verë, në të ftohtë e në pikun e zhegut, për të pasqyruar punën e madhe të atyre njerëzve. Ndaj ata të kanë futur në zemër, të kane memorizuar, të duan dhe të respektojnë. Të gjithë ata njerëz, edhe ne koleget, shokët, miqtë, dashamirët jemi në festen e ditëlindjes tënde. Njëzëri të urojmë shëndet të mirë edhe mbi 100 vite të tjera të festosh ditëlindje me mendje të freskët, me plotë të mira e gëzime familjare përkrah Natashës dhe të gjithë njerëzve të zemrës. Shuuume urime për ty Duro.

Dine Kaca.

Itali, 11 Maj 2020.

QËNDRESA HEROIKE NË KODËR TË KACËS


Si u mposht ekspedita fashiste e Xhafer Balit, nga malësorët trima të Reç e Dardhës

Nga Dine KACA

Besëlidhja e qëndresës antifashiste

Pas disfatës në Dibër të Madhe me forcat kryengritëse të drejtuara nga luftëtari trim e i paepur Haxhi Lleshi, ajo që e shqetësonte më shumë fashizmin do të qe se dibranët mbanin armë të fshehura dhe se një ditë Dibra, do të mund të ngrihej në luftë të armatosur kundër fashistëve dhe bashkëpunëtorëve të tyre, deri në çlirimin e plotë të Shqipërisë.

Prandaj në vazhdim të masave ndëshkimore, fashizmi do të organizonte ekspedita operacionale në të gjithë Dibrën për dorëzimin nga dibranët të armëve të fshehta dhe municioneve. Kjo u diktua edhe nga qëndrimi që mbajtën shqiptarët në luftë kundër agresionit fashist që ndërmori Italia ndaj popullit grek, në vitin 1940. Ekspeditat kryen operacione në të gjithë krahinat e Dibrës, ndërsa krahinat Reç e Dardhë, qenë lënë për në fund. Gjatë operacioneve, pati rezistencë të fortë, por gjithsesi ato kishin mundur të grumbullonin një sasi të vogël armësh e municionesh.

Në strategjinë e taktikën fashiste, jo pa qëllim ishin lënë për në fund krahinat Dardhë e Reç. Kjo për faktin historik se ato njiheshin si krahina të lidhura shumë ngushtësisht njëra me tjetrën dhe se bijtë e tyre qenë shquar për trimëri e atdhetarizëm Ata patën dhënë prova të forta kundër pushtuesve, ç’ka e vështirësonte së tepërmi çarmatimin e tyre. E kjo qe bërë mos represioni do të ndikonte që edhe Reç e Dardhë t’i nënshtroheshin këtij operacioni. Fashizmi nuk kishte nevojë për armë, por donte të shuante ç’do vatër e lidhje patriotike që përbënin rrezik për të.

Termi “çarmatosje” tingëllonte shumë rëndë në veshin, psikologjinë dhe mentalitetin e popullit të Reç e Dardhës. Nëse do të ndodhte kjo, do të ishte për ta poshtërim i madh, do t’a quanin veten se nuk ishin më askushi. Edhe para fashizmit, pushtues të tjerë që nga turqit osmanë, bullgarë, austro-hungarez e të tjerë, apo regjime antipopullore, nuk kanë mundur as t’i çarmatosin dhe as t’i nënshtrojnë. Arma në duart e tyre ishte gjithçka. Historikisht, luftërat e njëpasnjëshme, ua kishin imponuar që ta konsideronin armën pjesë të jetës, të qënies së tyre. Me armën ata patën lidhur jetën e tyre, mbronin familjen, dinjitetin, nderin, lirinë, atdheun për të cilin nuk kursenin as jetën.

Ata kishin një përvojë shumë të pasur, të trashëguar brez pas brezi, pavarësisht se në të gjitha luftërat e betejat me armiqtë pushtues, në raportin e forcave, ata kishin qenë në pakicë, por shpirti liridashës e luftarak, atdhetarizmi, optimizmi dhe vendosmëria i bënin superiorë. Kurdoherë fitorja ishte në anën e tyre. Edhe ky ishte një faktor që i bënte këto dy krahina të ishin të vendosura në qëndresë me ekspeditën ushtarake fashiste për çarmatimin dhe e kishin të sigurt fitoren ndaj saj.