KUR DEL DANA NË BALLKON


Vullnet Mato


Tregim

Kur del Dana në ballkon, çelin lulet nëpër saksi dhe Astrit Biraku, nga pallati përballë, sheh tek ajo tërë botën e lulëzuar. Ballkoni i saj, me sytë shumëngjyrësh të luleve, vështron nga lindja dhe ka përkarshi malin e Dajtit. Por sytë me bisht të Danës, shpesh shohin pallatin pesëkatësh, ku banon vejani Astrit Biraku. Ai e ka ballkonin me vështrim nga perëndimi dhe nuk i sheh dy majëmalet e Dajtit. Por ky pozicion nuk e pengon të ndjehet fatmadh, sepse Dana ka në gjoksin e saj dy male më të bukur se Dajti. Dhe kur sodit herë pas here malet bardhosh, që ajo i lë gjysmë zbuluar, ai nuk e ndjen fare nevojën e pamjes së Dajtit.

Dana jep mësim në një nga klasat paralele të ciklit të ulët të shkollës “Ramazan Jarani”, në mes të lagjes. Ajo është martuar me një kryeinfermier të qendrës spitalore niversitare të kryeqytetit, njëzet vjeç më të madh në moshë. Por kjo lidhje martesore e papërshtatshme për të, pati dy arsye që e përligjën në opinion. Dana ishte vajza e tretë nga gjashtë motrat e saj, prej të cilave, dy më të mëdhave nuk u kishte dalë ende fati. Veç kësaj, ajo e kishte dredhur fijen e mëndafshit me një djalë, harapçi Tirane, siç i thoshte ai vetes, që e kishte mbajtur dy vjet të fejuar e të ekspozuar gjithandej dhe më pas ishte martuar pabesisht me një tjetër.

Megjithatë, kryeinfermieri, që e thërrisnin doktor Kaçi, ishte burrë serioz, i mirë nga shpirti dhe e mbushte çantën me llapushkat e mijësheve, duke bërë gjilpërat e kurave, në lagjen e Alliasit.

Tani që Kaçi i saj ka dalë në pension, duke e mbyllur jetën pa fëmijë, Dana po lulëzon në pranverën e pjekurisë tridhjetegjashtëvjeçare, me një pamje që i tërbon meshkujt gjuetarë pas bukurosheve me burra të vjetër.

Pas daljes në qarkullim të filmave serial, në pothuaj të gjithë kanalet televizive dhe pas qarkullimit të thënies proverbiale  grarishte, se “Burrë kanë të gjitha gratë, kush është e zonja të ketë dashnor!” Ajo filloi të tërhiqte vështrimin e të ndjente të ngjitur te gjoksi i saj i bëshëm, sytë prej mastiçi të vejanit Astriti Biraku përkarshi.

Astriti dyzetvjeçar është ushtarak karriere në drejtorinë e forcave të kufirit dhe gruaja i ka vdekur para tre vjetësh nga kanceri i gjirit. Dy fëmijët e vegjël ia ka marrë e ëma për t’i rritur në Elbasan, ku ai shkon çdo fund jave. Me trupin e ngjeshur prej këmbësori të stërvitur nëpër gjatësinë e piramidave të kufirit verior, ai del shpesh vetëm me kanotjere në ballkonin me pëllumba, ku daljen e tij e pret me zili Dana përballë. Kur ajo sheh gjoksin e tij muskulor, bën në tapetin e trurit e saj sfilatën e krahasimit me trupin skeletik të Kaçit dhe i shpëton një psherëtimë e pavetëdijshme.

Astriti ka në kafazet e drunjtë të ballkonit tre çifte pëllumbash, që janë pasioni i tij kryesor, me të cilin shtyn vetminë dhe kohën e lirë. Ishte ora dhjetë e paradites së diel, kur njëri nga pëllumbat e Astritit, një grixho mashkull me pupla te këmbët dhe me krifë përpjetë te prapshtina kokës, kishte shkuar te ballkoni i Danës, ku ajo i kishte thërrmuar një biskotë. Më pas qëndroi aty rreth dy orë i ngujuar, me këmbët e verdha mbërthyer te mbajtësja metalike e tendës prej mushamaje. Me gjithë ndjelljet e përsëritura të të zotit, për ta ushqyer bashkë me të tjerët, ai nuk po shkulej andej. Astriti u bë merak se mos pëllumbi ishte i sëmurë dhe ashtu me kanotjere siç qe, për shkak të vapës, që kishte filluar bashkë me mëngjesin, shkoi trokiti te dera e Danës.

Dana çeli portën e blinduar dhe bashkë me vështrimin e habitur për vizitën e tij të beftë, sytë saj me bisht fluturues, si të dallëndysheve, gati sa nuk e përpinë bustin e tij muskulor të shfaqur aq afër.

- Urdhëroni ! - e ftoi kënaqësisht, duke menduar se ai më së fundi kishte marrë guxim të hynte në shtëpinë e saj, duke menduar, se kishte vënë re Kaçin e nisur qysh në mëngjes për të peshkuar në Erzen si çdo të diel. Ajo menjëherë bëri mënjanë, me derën të hapur tërësisht, të hynte brenda miku i shumëpritur.

Astriti i shkëputi sytë nga ai gjoksi saj, pothuaj krejt i zbuluar me këmishë verore të tejdukshme dhe i tha me një lëngështim te çuditshëm në gojë, që i bëri fjalët e tij të kullonin ëmbëlsi bashkë me zërin:

-Më falni, zonja profesoreshë, që po ju shqetësoj, po një pëllumbin tim e ka zënë meraku me ballkonin tuaj dhe nuk shkulet andej për qamet, megjithëse u lodha tërë mëngjesin duke e thirrur!...

Dana e ftoi të hynte brenda dhe pasi mbylli derën pas krahëve te tij, e thumboi guximshëm, pa e marrë seriozisht punën e pëllumbit:

-E kam kuptuar prej kohësh, që të zotin i pëllumbave e ka zënë meraku me ballkonin tim, po uluni një herë të pini një kafe! – ia tha ajo dhe i tregoi mikut njërin nga kolltukët.

Ai nënqeshi pakëz dhe duke u rehatuar në kolltukun prej meshini ia ktheu në çast:

-Si mund të ndodhë ndryshe, kur stilisti i qiellit punoi nëntë muaj, vetëm për të përsosur modelin e zonjës së këtij ballkoni dhe të tjerat rreth e rrotull, ia la në dorë fatit?...

Dana e krehur në sedër, qeshi ëmbëlsisht dhe shkoi në aneks, mori një komplet rakie, i mbushi një gotë dhe ia vuri përpara në tryezën e mesit prej qelqi.

Astriti krejt i mahnitur, nga gatishmëria e saj e beftë dhe i trazuar keqas në ndjesitë e veta, nga rrumbullakësia fantastike e kofshëve të saj të mbushura e të zbuluara nga këmisha deri sipër gjunjëve, ndjeu në tërë trupin ca dridhma të pazakonshme. Çaste të rrezikshme këto, kur gratë harrojnë se kanë në trupit e tyre femëror, polin pozitiv të magnetit dhe rrezatimi i zbuluar i tij, shkakton tërbimin e papërmbajtshëm të meshkujve.

-Ku është Kaçi?- pyeti ai duke shtrënguar nofullën, që gati po i zbërthehej nga vendi.

Dana ndali hapat drejt aneksit, ku do bënte kafen dhe u kthye përgjysmë.

- Eh, Kaçit i janë fiksuar ato dreq cironka që zë me shokë të dielave, andej nga Erzeni dhe ka ikur që në gjashtë të mëngjesit... - fjalën “cironka” ajo e lëshoi me një përçmim të atillë, që tingëlloi njësoj sikur të ishte fjala për “cironkën” e burrit të saj shtatpakët.

-Lëre kafen, faleminderit, kam pirë! - tha ai dhe pasi e ktheu gotën e rakisë me eks, u çua në këmbë për t’u dhënë fund dridhmave të padurueshme. Mbërtheu me të dy krahët e fuqishëm