top of page

KUJTESË


KUJTESË


Poezi nga Kozma Gjergji



NËNË TEREZËS

(Shkruar në Ditën e përcjelljes për në amshim.)


Trishton

Kjo ditë vjeshte

Dhe dielli digjet si qiri,

Shkoi të flerë

Përgjithnjë

Nëna e ledhatimit

Të dhimbjes.


Iku larg, larg…

Dashuria na shikon

Përjetësisht

Me sytë e saj.




LUGETËRIT


(Poetit me origjinalitet të

veçant Faslli Halitit i dënuar rëndë

nga Diktatura, sepse e sfidoi.)


O lugetër, cereberë, kukudhë,

Ç'ju bëri zogu këngëtar

Që e qëlluat me pushkë?!


Çfarë tmerri!

Ai iu dhuroi këngë,

Kurse këta i dhanë plumbin!



KUJTESË


Janë fiksuar fortë

Në kujtesën e asaj vere të largët

Takimi i parë dashuror,

Fjalët në gjuhën e luleve,

Puthjet si gllënjka uji

në buzët e etura

Dhe dita e bekuar që

Mbante për ylber

Kravatën time të dhëndërisë

E për shkëlqim

Fustanin tënd të nusërisë.



ZHGËNJIM


Sapo fati i keq

Më goditi

U larguan nga unë

Miqtë e rremë

Si zogjtë

Kur vjen dimri.



GRABITQARËT


Me sa gëzim

I rrahin flatrat

Shpezët grabitqare

Kur i nxjerrin sytë

Kufomës!



EDHE METALET


Shiko, më thotë dikush,

Si i flakëron lafsha

E fryhet, krekoset

Prej epshit dhe gjeldeti!


Çuditesh? ia kthejë,

Edhe metalet pa jetë

Bymehen e shkrihen

Nga afshi e të nxehtit.



KA GJËRA


Ka gjëra si iluzionet që

Në të katër stinët

Lulëzojnë.

Ka ferra e driza që

Edhe kur thahen

Lënë gjëmbat

Të na çpojnë…



NGJETHJE


Të ngjeth misht

Ai vajtim druri

Që ha sharra!


Kozma Gjergji.

27 views0 comments

Comentarios


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page