Ku ta kërkoj atë që iku?


Pajtim Xhelo

  ( e para)


Zot! Herët në jetë e kam kuptuar,

Që ti më bëre ndryshe nga të tjerë,

Pa në jetën time nuk kam kërkuar,

Që shiu në arën time të bjerë.

Me shpirt poeti dhe plak në mendim,

Mbi gjëmba shkova një jetë mjerane,

Notova kundër rrymës lumit tim,

S'ëndërrova yllena e lulane.

Shpirti më dhëmbte, se ish shpirti yt,

Mendimi ankohej, zog në kuvli,

Fjala që dërgoje ngecte në fyt...

Veç kurrë nuk u largova nga ti.

Zoti im, pse më bëre poet lirik,

Pse më solle dylind për natyrana?

Më linde të brishtë e më the : " Ik,

Fluturo nëpër mriza e nër zana! "

Fatin tim ma dhe, po ishte rrëmbyer

Nga ata që m'i hoqën krahët, mua,

Në ëndrra, ashtu, me shpirtin e thyer,

Më shëtisje në liranat e tua.

Në jetën me thepina e murana,

Më shpërfillën, s'më lanë asnjë shteg,

Zhveshur, në thyerina pa lirana,

Veç lumit, pa u kthyer n'asnjë breg.

Pa mësuesit dhe shokët më donin,

Po në jetë s'ish vetëm dashuria,

Si rrebesh qiellin tim e rëndonin

Lufta e Klasave dhe varfëria.

Zot, pa re ma dhe shpirtin dhe mendimin,

Pse tej mëngjesit qiellin retuan?

Në sytë më dhe vesën dhe agimin,