Ku ta kërkoj atë që iku?


Pajtim Xhelo

  ( e para)


Zot! Herët në jetë e kam kuptuar,

Që ti më bëre ndryshe nga të tjerë,

Pa në jetën time nuk kam kërkuar,

Që shiu në arën time të bjerë.

Me shpirt poeti dhe plak në mendim,

Mbi gjëmba shkova një jetë mjerane,

Notova kundër rrymës lumit tim,

S'ëndërrova yllena e lulane.

Shpirti më dhëmbte, se ish shpirti yt,

Mendimi ankohej, zog në kuvli,

Fjala që dërgoje ngecte në fyt...

Veç kurrë nuk u largova nga ti.

Zoti im, pse më bëre poet lirik,

Pse më solle dylind për natyrana?

Më linde të brishtë e më the : " Ik,

Fluturo nëpër mriza e nër zana! "

Fatin tim ma dhe, po ishte rrëmbyer

Nga ata që m'i hoqën krahët, mua,

Në ëndrra, ashtu, me shpirtin e thyer,

Më shëtisje në liranat e tua.

Në jetën me thepina e murana,

Më shpërfillën, s'më lanë asnjë shteg,

Zhveshur, në thyerina pa lirana,

Veç lumit, pa u kthyer n'asnjë breg.

Pa mësuesit dhe shokët më donin,

Po në jetë s'ish vetëm dashuria,

Si rrebesh qiellin tim e rëndonin

Lufta e Klasave dhe varfëria.

Zot, pa re ma dhe shpirtin dhe mendimin,

Pse tej mëngjesit qiellin retuan?

Në sytë më dhe vesën dhe agimin,

Ç'u bëra unë që m'i mjegulluan?

Pa u mata me hijen e mesditës,

Në muzg , si dyzim, s'e pash asnjëherë,

Kur perëndoi dielli shëtitës,

Mjegulla u shpërnda pa u ndierë.

Vite, vite, vite...Thash se harrova,

Që poet shpirtlirë më bëre ti,

Ndrydha mendimin, po veç e vonova...

Kur ra mbrëmja erdhi si Yll i Ri.

Në thepina dhe shkëmbena mësova,

Dhëna e Zotit, zjarrndezur përherë,

Kundër rrymës notova, u dërrmova,

E dija që pas dimrit vjen Pranverë.

Më lodhi pritja, jam dhe i vonuar,

Po koha zzjarrpoetin nuk e fiku,

Ndonjëherë mendoj edhe trishtuar,

Mëkot, nuk e gjej dot atë që iku!

Çka humbur prej kohësh dot nuk e gjen,

Dhëna ësht' e Zotit, fatin s'ta jep,

Kjo botë lozonjare shkon e vjen...

Përjetë nuk të përkund asnjë djep.

Pajtim Xhelo, 14 shtator 2019



Më mirë ëngjëj se robër të dy  ( e dyta)


E di që edhe veten e ndëshkova,

Kur i thash " Lamtumirë" dashurisë,

Pa fund orë skëterre përjetova,

Veç nuk u bëra pre e pabesisë.

O Zot! Falë teje shpejt e kuptova,

Një grua robëruar shpirt e mish,

Do më kish Zeus. Pa nuk e lejova

Që të bëhej faltore Perëndish.

Për të isha Zeus, po dhe për mua

Ajo ishte si ylli " Afërditë",

Si ne tjetërkush nuk u dashurua...

Harruam botë, kohë edhe dritë.

Nuk e dija se marrëzia jonë,

Qumësht gjiri kish pirë te një dhi,

Pa vonë u kujtuam, fare vonë,

Zbritëm në lëndinë për bar të ri.

Gjiri që pimë nuk njihte lëndina,

As brigje lumi , mjegulle përpirë,

Na nxiste në shkrepa e në pjerrina,

Pa dirsëm e u lodhëm që pagdhirë.

S'kuptonim që përhumbur ish rinia,

Pafajësia ish veç thyerinë,

Në vjeshtë, kur na priste qetësia,

Me vargje e rizgjova dashurinë.

Ajo ish ëngjëll, po unë harrova,

Që bota rrokullisej n'errësirë

Në gjakun e një shtrige dhe mendova

Të zbrisja nga malet borën e shkrirë.

Në shkrepat e marrëzisë u lodha,

Afruar qesh në prag të pleqërisë,

Prita në heshtje, asnjë hap nuk hodha,

Zhurmuan zinxhirët e skllavërisë.

Në prag të derës së hapur ndalova,

Tej rrënojëkala e dashurisë,

Pash pluhur, zhurmë zinxhirësh dëgjova,

Që do i jepnin një shpirt skllavërisë.

Pa u përlota, thellë u pendova,

Një grua pse ta lija pa liri?

E di që edhe veten e ndëshkova,

Kur shpërndava muzgut një dashuri.

E hoqa vështrimin dhe nuk guxova

Të shuaja zjarrin në ata sy,

Hije të dyzuar e lash dhe shkova...