top of page

Ku ta dish...!


Kafe shqeto


Më jep - i thashë zonjës sime - ndonjë lekë,

do shkoj të pi një kafe me do shokë,

poetë jan’ si unë copë e trokë,

një shishe ujë e ndajmë katër vetë,

me kafe e poezi ditën ngjërojmë.


Ma dha e gjora grua si përherë

(e dhembura kaq mundet të më japë).

Të piqem, ling u nisa, (ish fundjavë)

ndërkohë që me mendje shend e verë

ca vargje e rima ktheja mbarë e prapë.


Por ja se një lypsar në anë të rrugës,

mbi një karton mes zhelesh buzënxirë

më hodhi një vështrim me sy të mpirë

prej shpirti më lëshoi një zë lutës:

- më fal diçka zotni, ki pak mëshirë.


I mbajta këmbët, s’ika si përditë,

me gishtat dreqin ngecur te monedha:

“mallkim për të, më vete, qenka jeta!”

Me tym të hidhur mbusha mushkëritë

e mih e shaj pastaj të zbrazëtit xhepa.


E mbajta e përsolla nëpër gishta

në fund ia lashë djalit në pëllëmbë

dhe shkova, duke folur nëpër dhëmbë:

“atyre do t’u them: sapo e piva.

Sa kafe e hidhur dreqi paska qenë!”

Riza

Riza Braholli Mborja

Ёndërr


I thirra në emër trëndafilit;

nuk m’u përgjigj.


E kish të zënë buzën

me një pikë vese

harruar në dritë.

13/04/2022, Tiranë

Riza

Riza Braholli Mborja

Ku ta dish...!


U shuan të gjitha flakët e ditës.

Dita po vdes ngadalë.


Tutje në horizont një baxhë.

E fundmja shpresë për dritë, por ai

mbërthyer ia ka sytë yllit të parë.


Mbase e pandeh një gozhdë,

mbase një thëngjill. Ku ta dish...


Do varë pallton e mbrëmjes aty, mbase

do ndezë cigaren që shtrëngon mes dhëmbësh!

21/01/2021, Tiranë


Mbërritje


Nuk e mbante mend nisjen.

Qëkur, qëkur...

Shekujt shkuar në tespihe.

Ç’i duhen t’i numëronte më.


Ku është fundi, mbërritja ku?

Nguli stapin, uli torbën, ktheu kryet.

Udha ulej prej Hëne

Udha nisej te yjet...


U kujtua: dritë...! Ah duhet dritë!

Në mendje kishte qirinjtë; ndezi cigaren.

“Sa shijuaka e fundit!”


“Për atë që niset – tha, -

domosdo duhet të ketë një mbërritje;

i duhet fillimit.”

37 views0 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page