KOLOSI I PAVDEKSHËM HEMINGUEJ


Vullnet Mato


Ngjasim fytyre, kudo mund të gjesh,

portret si të Heminguejt, s’ka të dytë:

Fole zogu të thurur, me një tufë lesh.

ku flenë katër zogj: hunda, buza, sytë.

Kolosit tregimtar, me libra të botuar,

nga lind e perëndon dielli mbi tokë,

nuk i gjendet afërsi stili, në të shkruar,

as shkrimtarë, në gjah, t’i bëhen shokë;

As kronist aveturier, që ia bënte në këmbë,

koleges gazetare, nëpër disa llogore lufte,

që bënte boks, me gotë pije ndër dhëmbë,

si mik i pandarë i gotës, në të globit klube.

Dorën e penës së tij, e kanë shtrënguar fort,

Kenedi, Çurçilli, Çu En Lai, me Çan Kai Shinë,

kudo ku shkoi, korrespondent nëpër botë,

me kronikat e fuqishme, nga Evropa në Kinë.

Në Kubë hodhi rrjetat bashkë me peshkatarët,

me kontrabandistët e prostitutat krijoi letërsi.

për komplotistët vetëvrasës i ra kambanës,

I dha lamtumirën armës, që shfaros dashuri.

Në “Brezin e humbur”, nga lufta e përgjakët,

ngriti monumente, për njerëzit më fatkeq,

djegur e pocaqisur, nga tmerret dhe plagët,

ku ai skuqi me gjak, të gjithë kohën e vet.

Rendi drejt vdekjes, mes plumbash në stuhi,

përtej Atlantikut, në Afrikë, në malet Pirenej

dhe e mbylli me një plumb, në zemrën e tij,

kolosi i pavdekshëm në letra, Ernest Heminguej...

26 views0 comments

Shkrimet e fundit