KOHË MURTAJE


Mihal Gjergji

KOHË MURTAJE

2

Largohem nga muret e akullta dhe dal në oborrin e shtëpisë. Ulem në stolin mes pemëve dhe pi kafen shqeto të mëngjezit. Llampadërt e rrugës ngjasojnë si lot të ngrirë kristali. Përballë meje, thuajse në të njëjtën orë, kalon një plak shtatlart veshur me tirqe dhe xhamadan. Kthen kokën dhe hedh një vështrim urdhërues. Të dy jemi vetmitarë në këtë kundrim të pashmangshëm. Të dy shkëmbejmë të njëjtat fjalë: T’u ngjat jeta! Në kokë mban plisin e bardhë, në dorë një bastun të gdhendur bukur. Doemos, gjunjët e tij të lodhur s’mund t’a përballojnë peshën e një shekulli. Është kohë pandemie, e të gjithë janë të ngujuar brenda, ndërsa ky flokbardhë ndjek kodin e tij të lashtë sa bota. Burrnia është ajka e virtyteve t’malsorit, kështu dua të besoj. Mbi bardhësinë e këmishës nderet jeleku i qëndisur me fije të ndritshme. Qosteku i orës ngjyrë floriri shkëlqen që larg. Bën një cop rrugë dhe kthehet sërish. Përballë meje janë shkallët e një dyqani thuajse të braktisur. Ulet ngadalë, nxjerr qesen e duhanit të grirë dhe mbështjell një cigare. Pastaj, i mëshon fortë urorit mbi strrall për të ndezur eshkën. E shikoj me kërshëri. Është një model çlirimtari, të cilët gjenden rrallë, në balada ose në librat e historisë. Në çapitjen e tij të ngadaltë dëgjoj trokitjet e bastunit gjersa shuhen dalëngadalë. Rruga mbetet përsëri e shkretë. S’mund të them që, vetëm vdekja guxon të shkelë mbi asfaltin e braktisur nga hapat njerëzorë, por një duhmë ndjellakeqe endet sipër meje. Kambanat e rralluara të kishës, me siguri tregojnë orën, për të cilën s’kam interes. Vazhdoj meditimin si të isha apostull i Budës. S’kam ç’bëj. Kam mbetur ndanë udhës dhe buzë jetës. Në fushën e shahut, asnjëherë s’kam luajtur me gurët e bardhë. Më hodhën në det dhe harruan të më jepnin pjesën time të fatit. Kryqendra jonë i ngjanë një qyteti koloni