KJO DITË E GJITHË PËR TË KUJTUAR




POEMË

NGA VISAR ZHITI

(Botuar shumë herë brenda dhe jashtë vendit,

marrë nga libri “La notte è la mia patria”, Itali, 2018)


- Çdo Solomoni, të persekutuar

a mbret, ligjvënës a mjek, poet e mik, kujdo qoftë tjetër, edhe pa këtë emër, bashkëvuajtës dhe i përndjekur, edhe në harrime... -


1.

Kjo ditë e gjithë për të kujtuar...


Por tmerri është më i madh, nuk e nxë dot kjo ditë,

del përtej. Kanë mbetur nëpër ajër klithma pa gojë

dhe lotë pa sy,

të përziera me shiun që nuk bie, por rri pezull

si një ankth. Dhe dhëmbja e mëpastajme

si lodrat e fëmijëve pa fëmijët,

të shkelura, të thyera.


Urtësi pleqsh të flakura tej si borsalinat e tyre të çara

dhe heshtje e zezë si një qen këmbëthyer,

gjysma macesh, copra pasqyrash, flatra zogjsh e librash...

I vërvit era andej-këndej apo kujtesa e çoroditur.


Në rrugën e zbrazët një këpucë gruaje e hedhur,

si zemër e shtrembëruar, e kuqerremtë si gjak i tharë...

dhe një djalë me pranga,

fantazmë që e arrestojnë çdo ditë...


Ku po e çonin jetën? Ku?


Shpejt, shpejt, shpejt, ec, lëviz! Ju - andej harrimit,

këtej harrimit – ju.

Shtyhuni! Të nisen makinat? Ku? Ku? Dhe urdhërat

kanë mbetur nëpër natë, në natën që s’ka yje,

por tela me gjëmba.

Në natën e fundit, ku nuk zbardh më…


Brenda natës ka prapë natë,

minierat e zeza të ferrit...


2.

Nga lart na vijnë fatkeqësitë, por jo nga Qielli.

Nga Golgota e dënimit

ku ngjitemi vetë,

të shtyrë nga djalli që gjithmonë mbetet poshtë,

në terr

dhe i ushqen rrënjët e së keqes

me egoizmin helmues,

me ambicjet vrastare,

që bëhen çmenduri kolektive. Doktrinë e krimit...

Po unë dua ditën time të harresës…


3.


Avitem për andej, kaloj në kohë

i lemerisur,

ndal mes dënimit, shpirt

dhe i largët,

plagë që vetëm dhëmb, dot nuk pëshpëris: të kishit shkuar

në vendin tim, dikur, nuk do ju përzinin,

do ju prisnin nëpër shtëpitë e varfëra, do ju mbronin,

edhe pse të pushtuar

nga vrasësit e përbashkët. Bukën